Elke dag een ander bord bij het tomatenschap

Labels op Tesco-producten: ruim een derde van de klanten bekijkt ze. (\N)

Klanten van de Britse supermarkt Tesco zijn blij met de CO2-labeling van producten. Nederlandse deskundigen zien er geen heil in.

Het labeltje ziet er schattig uit: een voetafdruk met de hoeveelheid CO die vrijkomt bij productie, transport en gebruik van het artikel. „Bij wijze van proef zijn nu twintig van onze huismerkproducten gelabeld”, meldt de woordvoerster van de Britse supermarkt Tesco. In totaal betreft het vier productcategorieën: wasmiddelen, sappen, lampen en aardappelsoorten.

„De feedbackvan onze klanten is enorm. Ruim een derde kijkt naar deze labels, de helft wil dat we ze op meer producten aanbrengen.” Dat was ook het oorspronkelijk voornemen van Tesco-topman Sir Terry Leahy. Hij beloofde in januari 2007 alle huismerkproducten te labelen, om de klant zo goed mogelijk te informeren. Maar wanneer de milieubewuste klant bij Tesco koning is, kan de woordvoerster niet zeggen. „We wachten eerst de evaluatie af.”

Andere Europese supermarkten werken eveneens aan CO-labeling. Migros in Zwitersland, Ica in Zweden en het Franse supermarktconcern Casino. De initiatieven verlopen lang niet altijd even soepel. Het streven van Casino bijvoorbeeld om al in 2007 de klanten te informeren over de voetafdruk voor enkele honderden producten, is nog steeds niet gehaald.

Dat is verklaarbaar. Het berekenen van de milieubelasting van individuele producten is theoretisch mogelijk, maar vaak bijzonder ingewikkeld en dus kostbaar, is de conclusie van een recente Nederlandse studie. De studie is verricht door de Stichting Duurzame Voedingsmiddelenketen, een organisatie van grote bedrijven uit de voedingssector als Unilever en Nutreco, maar ook Albert Heijn, Wageningen Universiteit en Milieu Centraal.

„Vooral voor samengestelde producten, zoals een pizza, is het eigenlijk ondoenlijk”, zegt Linda Nijenhuis van Milieu Centraal. Zo’n pizza is een optelsom van allerlei ingrediënten met ieder een eigen voetafdruk. Je moet dus veel onderzoeks- en rekenwerk verzetten, voordat je de keerzijde van een pizza in kaart hebt gebracht.

Ook het labelen van een ogenschijnlijk eenvoudige artikel als een tomaat kan uitlopen op een ingewikkelde exercitie. „De ene keer komt de tomaat uit Spanje, de andere keer uit de kas. De ene teelt gaat gepaard met grote vervoersafstand, de andere met veel gasverbruik. Hoe groot is die afstand? Hoeveel gas is er verstookt?”, stipt Nijenhuis enkele variabelen aan. Er zijn nog veel meer factoren. Zo groeit het ene tomatenras sneller dan het andere, is het weer van invloed op de teelt, terwijl ook bewaartechniek en verpakkingswijze hun stempel drukken. „Het bordje op de groentenafdeling zal dus iedere keer moeten worden aangepast”, vat Nijenhuis samen.

Bovendien is het nog maar de vraag of de consument ook echt zijn eetpatroon aanpast als hij overal voetjes in het winkelschap aantreft. Bij Tesco is daarover nog niks bekend, zegt de woordvoerster.

De Nederlandse onderzoekers noemen het ’een brug te ver’ om grootschalige gedragsveranderingen te verwachten. Maar bij boer, fabrikant, supermarkt en cateraar, kan zo’n aanpak wel tot verandering leiden, onderstrepen ze. Informatie over CO2-uitstoot kan daar het bewustzijn voeden dat het roer om moet. Bijvoorbeeld door andere grondstoffen in te kopen of het assortiment aan te passen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden