El club

Regie: Pablo Larraín. Met Alfredo Castro, Roberto Farías, Antonia Zegers.

****

Niet alleen is Pablo Larraín een meester van de allegorie, hij is ook een van de beste Zuid-Amerikaanse filmmakers van de laatste dertig jaar. En de meest cynische. Larraín begon zijn trilogie over de Chileense dictatuur onder Pinochet in 2008 met het sardonische 'Tony Manero', over een Travolta-imitator die dansend en moordend de top wil bereiken terwijl buiten razzia's plaatsvinden. Als '1984' de klassieker over verzet tegen dictatuur is, dan is 'Tony Manero' de klassieker over ontkenning en medeplichtigheid.

'El club' is Larraíns eerste film na voltooiing van die trilogie. En weer is het een verhaal over ontkenning. Vier priesters en een non leven in een afgelegen kustplaatsje in een huis dat als een gevangenis zonder sloten dient voor geestelijken die zich hebben gezondigd. De een stal baby's om aan rijke stellen te verkopen, de ander vergreep zich aan kinderen. Na een gewelddadig incident komt een vijfde priester namens de kerkelijke autoriteit inspecteren of de boel niet uit de hand loopt. Deze Garcia zoekt naar een strategie waarin zowel de kerk en zijn eigen morele onrust over de bekentenissen die over tafel gaan, als de vijf ballingen een uitweg kunnen vinden. Wat hij bedenkt, is een bittere, maar rake illustratie van Larraíns denken over politieke machinaties, waarvan meestal de zwaksten het slachtoffer worden.

Het levert een prikkelende film op die weigert schuld en boete tot een grijpstuivermoraal te reduceren. Soms lijken de mannen berouw te hebben, maar dat kan ook leugen of zelfbedrog zijn. Ze hebben hun daden zo vaak ontkend, hun herinneringen zo vaak verdraaid, dat ze zichzelf en anderen alles wijs kunnen maken. En dan is er de rol van de kerk, die met deze ballingschappen een eigen strafsysteem onderhoudt en zich onttrekt aan het strafrecht dat voor anderen wel geldt. In feite een geïnstitutionaliseerde ontkenning.

"U ziet toch dat alles rustig is?", zegt de non tegen Garcia aan de rand van de Grote Oceaan. Ja, zegt Pablo Larraín, alles is rustig aan het westelijk front.

Prikkelende film over een kerk die ontkent

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden