Eindeloze Negev

Uitgeput zoeken naar schaduw die er niet is. Wandelen in de Negev-woestijn is niet voor watjes. Overweldigend is het wel.

TEKST EN FOTO'S ANYA VAN LIT

Even let ik niet op. Mijn ene voet glijdt weg op de losse stenen, de andere volgt. Gelukkig kom ik ook weer tot stilstand. Het pad is zeventig centimeter breed, links is een afgrond van ik schat honderd meter diep.

We dalen langzaam af in de Ramonkrater bij het slaperige woestijnstadje Mitzpe Ramon in de Negevwoestijn. Het is de grootste door erosie gevormde natuurlijke krater in de wereld. Met zijn spectaculaire bergketens, diepe dalen met droge rivierbedden, sporadisch groen, lavagesteente, hoge zandduinen en wilde dieren beslaat de Negevwoestijn de helft van de oppervlakte van Israël.

We komen uit vibrerend Tel Aviv, hier overvalt ons al wandelend een gevoel van 'ik en de wereld'. Als berggeitjes klimmen en dalen we over rotsachtige paden. Uitgeput zoeken we naar schaduw die er niet is. De uitzinnige kleuren in de krater, van paars naar zwart gesteente, het hoogteverschil, de eindeloze vergezichten, de strak blauwe hemel maken onze hoofden licht, een welhaast spirituele ervaring die niemand verstoort - behalve die ene schoolklas.

Gisteren ontmoette ik Chen, een vrouw die ervoor koos om in de Negev te wonen. Chen runt het gasthuis 'Desert Homes' in Mitzpe Ramon, smaakvolle units met een overweldigend ontbijt. Ze woont midden in de woestijn. Rond haar woonhuis staan binnen een cirkel van een kilometer verschillende hutjes, 'succa in the desert', waar je ook kunt logeren. Op zoek naar een andere leefstijl, naar rust en natuur, belandden Chen en haar man hier twintig jaar geleden. Behalve water en gastanks is er niets, geen mens, geen supermarkt te bekennen. Ik waan me op de maan, totdat ik een rood stipje ontwaar. Tussen het gesteente groeit een tulpje, wat zeg ik, tientallen tulpjes.

Vanuit het kamp Succa maken we wandelingen die niet op een kaart staan, maar die voor de 'locals' zijn. De man van Chen kookt elke dag en bakt brood. We slapen onder de eindeloze sterrenhemel, die door het rieten dak schijnt.

Ben Goerion, de eerste leider van Israël, keek uit over een al even imposant bergdal van de Negev woestijn bij Sde Boker, waar hij zich vestigde na zijn politieke loopbaan. In zijn visie kon een kwart van Israëls bevolking in en bij de woestijn wonen. De immigratiegolven na de stichting van de staat Israël voorspelden uitpuilende steden. Voor Ben Goerion droeg de woestijn bij aan een pioniersgeest die doorzettingsvermogen vereiste, en samenwerking.

"Gelukkig kwam zijn droom niet uit", vertelt AvShalom, directeur van de Veldschool bij Sde Boker. De school is gesticht door Ben Goerion die zijn laatste jaren doorbracht in de naastgelegen kibboets van Sde Boker. AvShalom is een jonge man met zachte bruine ogen die enthousiast oplichten zodra hij over de Negev begint. "Grote delen van de Negev zijn nu natuurgebied, een geologisch mekka. We doen onderzoek, we betrekken scholen erbij door trektochten door de woestijn te organiseren, we onderwijzen over het milieu. Studenten en wetenschappers uit de hele wereld komen hier voor korte en langere perioden van onderzoek naar alle facetten van de woestijn. Daarnaast geven we toeristen informatie over het maken van trektochten."

De Negev was miljoenen jaren geleden zee, vertelt AvShalom. "Je zou Israël het strand kunnen noemen van het water dat vanuit Afrika naar hier kwam. Paars gesteente in de krater, meegezogen door het water, is daar een bewijs van. De Negev leeft, breuklijnen die dwars door de woestijn lopen, zorgen ervoor dat Jordanië en Israël elk jaar één milimeter verder van elkaar komen te liggen."

Voor onze volgende wandeling zijn we een aantal uren geleden door een jeep vanuit Sde Boker beneden bij de Zin rivier gedropt, bij een van de weinige waterbronnen Ein Akev. Van daaruit klimmen we het bergrif op om aan de rand van de vallei weer terug te lopen naar de Veldschool. De bedoeïenenvrouw die we hier zien is de eerste en enige persoon die we op deze wandeling tegenkomen. Helgroene ogen in een ruig, donker gezicht. Aangekomen op het heuveltje blijkt ze tot onze verbazing een open tent te hebben die fungeert als theehuis. Dankbaar zitten we in de schaduw en slurpen van de mierzoete thee.

De Bedoeïenen zijn een nomadisch Arabisch volk, al honderden jaren leven ze in verschillende gebieden in Israël. Ze hoeden schapen en geiten, leven dezer dagen meer op vaste plaatsen, en werken voor lage lonen in de steden. Onderwijs en hygiënische voorzieningen ontbreken vaak, er is veel rivaliteit tussen verschillende stammen. De Bedoeïenen proberen vast te houden aan hun cultureel erfgoed. De regering van Israël ziet de oplossing in het inrichten van dorpen.

Deze geschiedenis doet niets af aan de gastvrijheid die we ervaren. We worden zeer welkom geheten door onze gastvrouw, we krijgen eten aangeboden: humus, labone met zatar en taboeli.

Dankbaar voor de eenzame bewoner, vervolgen we onze weg door de woestijn.

In de Negev
Wandelen in de Negev kan voor één dag, maar er zijn ook tochten die zeven of veertien dagen duren. Alle tochten staan goed aangegeven met verf op stenen. Je loopt van januari tot juni en dan weer vanaf september.

Handige adressen

www.baitbamidbar.com betaalbare, luxe kamers.

www.succah.co.il (ecologisch) overnachten in de woestijn.

www.elal.co.il vliegt rechtsreeks naar Israel vanuit Amsterdam. http://www.boker.org.il de website van Sde Boker Veldschool met veel wandelinformatie.

http://www.israelnationaltrail.com Israel National Trail is een wandelpad van 1000 kilometer door heel Israël. Wandelingen door de Negev vormen een groot deel van het pad, aangegeven met wit, blauw en oranje.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden