Eindeloos getuimel

MAARTJE WORTEL

Omdat ik zelf geen kinderen heb vergeet ik steevast wanneer het vakantie is. Ieder jaar opnieuw komt de vakantie maar wat aanwaaien, en ieder jaar opnieuw waait ie even zo snel weer over. Omdat bijna al mijn vrienden wel kinderen hebben, krijg ik op een gegeven moment toch door dat er iets aan de hand is, dat er een periode van ongekende vrijheid aanbreekt. Tenminste: voor de kinderen. Als de vakantie aanvangt heerst er een acute stress onder mijn vrienden, ik zie de wanhoop in de ogen, alsof ze denken: 'Wat moeten we aan met de tijd?' - om niet te zeggen: 'Wat moeten we de volle zes weken lang aan met onze kinderen?'

Ik herinner mij dat de schoolvakanties vroeger een eeuwigheid leken te duren, en dat het jammer is dat ik misschien wel nooit meer in staat zal zijn om, tijdens dit aardse bestaan, in termen van eeuwigheid te denken. Om terug te keren naar dat gevoel zal ik kinderen moeten krijgen, want zo praten veel ouders over de vakantie: als een nooit eindigend gapend gat in de tijd dat ze zo levendig mogelijk moeten zien op te vullen zodat er later warme herinneringen zullen zijn voor hun nageslacht.

Om zelf wat tijd over te houden gebruiken sommige ouders de vakantie om hun kind educatief op te voeden. Een vriendin van mij heeft haar negenjarige zoon twee weken lang op zeilles gestuurd. De even hartverscheurende als romantische versie van het verhaal is dat ze zegt dat haar kind weg moet kunnen varen wanneer de oorlog uitbreekt. En ze zegt ook dat hij moet kunnen omgaan met de elementen. Dat het filosofisch gezien zeer interessant is, al die kleine jongens en meisjes die van negen tot vijf helemaal alleen rondvaren in hun optimistjes. We zitten langs de waterkant en kijken naar de zeilende kinderen. Het zoontje van mijn vriendin is te klein en te licht voor de boot (valk) die hij in bedwang moet zien te houden, hij vecht zichtbaar tegen de wind, hij hangt onbevreesd met een groot deel van zijn lichaam uit de boot en trekt aan de zeilen om niet met ondersteboven in het water terecht te komen. "Wat zal er allemaal in zijn hoofd omgaan al die uren?", vraagt mijn vriendin. "Dit is uniek. Zoveel dagen achter elkaar, op zichzelf aangewezen. Die kleine jongen met de boot die hij onder controle moet zien te houden. Er is niemand die hem komt helpen, geen moeder, geen vriendjes. Er is geen afleiding, geen beeldscherm, alleen hij, alleen die concentratie."

Als het zoontje van mijn vriendin aan wal komt vraag ik waaraan hij gedacht heeft, wat hij het moeilijkst vindt aan het varen en wat het mooist, of hij soms bang is. Hij haalt zijn schouders op. Hij kijkt mij niet aan. In plaats daarvan richt hij zich tot zijn moeder en zegt: "Over stomme vragen ga ik dus echt niet nadenken". Als de jongen wegrent citeert zijn moeder Susan Sontag: "The only interesting awnsers are those wich destroy the questions." Verloren sta ik met al mijn onbeantwoorde vragen aan de waterkant. Een fractie van een seconde begrijp ik wat de eeuwigheid betekent. En dat is genoeg.

undefined

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden