Eindelijk ziet Hollywood haar staan

Zal ze op haar zeventigste dan eindelijk een Oscar krijgen? Charlotte Rampling is op de kop af een halve eeuw actief als een van de beste en avontuurlijkste Europese actrices, zonder dat het werd opgemerkt in Hollywood. Maar daar lijkt nu verandering in te komen.

Het gonst al een tijdje rond de Britse actrice die dit jaar een van haar mooiste rollen speelde in '45 Years', een huiselijk drama rond een echtpaar dat het 45-jarige huwelijksfeest aan het voorbereiden is, en opgeschrikt wordt door een brief. Rampling is de echtgenote die aan het twijfelen slaat over haar huwelijk en tot in perfectie alle mogelijke gradaties van stille woede, jaloezie en angst op haar gezicht tovert.

De club van filmcritici in Los Angeles loofde haar spel, en riep haar afgelopen weekend uit tot beste actrice van 2015. Een uitverkoring die volgens bookmakers in Hollywood garant staat voor een Oscarnominatie. Eerder dit jaar werd Rampling al uitgeroepen tot beste actrice op het Filmfestival van Berlijn, en dit weekend eert de European Film Academy haar met een oeuvreprijs.

Het begon allemaal met een Cadbury-reclame waarvoor ze als model was aangetrokken. Fijne Engelse chocolade, passend bij een sproetige jongedame uit een welgestelde familie in Essex die naar een privéschool ging in Versailles, een echte Parisienne werd, en trouwde met de Franse componist Jean-Michel Jarre. Haar moeder was schilder; haar vader olympisch kampioen sprint en kolonel in het leger.

Op haar negentiende speelde Rampling al haar eerste filmrolletje, als waterskiër in Richard Lesters 'The knack... and how to get it', een Britse komedie die in 1965 werd bekroond met de Gouden Palm in Cannes. Haar doorbraak kwam het jaar erna, met 'Gregory Girl'.

Rampling werd bejubeld om haar koele schoonheid en sensuele kracht. Toch werden het voor haar geen swinging sixties. Haar 23-jarige zus pleegde in 1966 zelfmoord, een gebeurtenis die diep ingreep. "Ik keerde in mezelf", zou Rampling er later over zeggen. En wie weet, was ze daarom wel zo goed in François Ozons 'Sous le Sable', als de vrouw die na de dood van haar man haar sociale rol blijft spelen, maar kapot gaat van verdriet. Er zijn weinig andere actrices die zo goed gevoelsleven kunnen uitdrukken.

Rampling, die in oktober haar Franstalige autobiografie 'Qui je suis' (wie ik ben) publiceerde, wilde vooral ook rollen spelen die haar uitdaagden, zei ze. Vandaar dat ze niet terugschrok voor Liliana Cavani's 'The Night Porter', een cultfilm die bij verschijnen in 1974 grote controverse veroorzaakte, vanwege Ramplings optreden als concentratiekampoverlevende die twaalf jaar na de oorlog herenigd wordt met de sadistische kampbewaker met wie ze een ambigue sm-relatie had. Vrolijker maar niet minder bizar was haar rol in Nagisa Oshimia's 'Max Mon Amour', over een diplomatenvrouw die verliefd wordt op een chimpansee.

Grote regisseurs stonden (en staan) voor haar in de rij. Rampling was in 'Stardust Memories' te zien met Woody Allen. In 'Melancholia' van Lars von Trier boezemde ze angst in als de monsterlijke moeder. Luchino Visconti, die haar benaderde voor 'The Damned', zei te zijn gevallen voor haar blik. Over dat laatste was Rampling in een recent interview overigens zelf heel nuchter: "Mijn blik? Ik heb gewoon zware oogleden. Nog even en mijn ogen zitten dicht. Wat te doen? Een facelift?" Lieve help, nee.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden