Eindelijk tijd voor toekomstplannen

Mauro: Ik snap nog steeds niet waarom een moeder haar kind op het vliegtuig zet Litteken zal hij altijd bij zich dragen

Nederlands bekendste asielzoeker Mauro Manuel (20) wil graag vieren dat hij in Nederland mag blijven, maar spontaan is de vreugde allerminst. "Toen de rechtbank in 2010 besliste dat ik mocht blijven, was ik superblij. Maar daarna ging de minister in hoger beroep en stortte mijn wereld in. Nu probeer ik heel blij te zijn, en opgelucht ben ik zeker, maar hoe graag ik het ook wil: de blijdschap van de eerste keer voel ik niet meer."

Na jaren onzekerheid, die bijna uitmondden in een politieke crisis (zie hiernaast) kreeg Mauro vorige week een verblijfsvergunning. Het afgelopen jaar, waarin Mauro in Nederland mocht blijven op grond van een studievisum, heeft een litteken achtergelaten, zegt hij aan de keukentafel van zijn pleegouders in Eindhoven.

Hij wil er nog één keer over praten, "omdat ik het belangrijk vind dat mensen weten hoe het is gegaan. En ook om mensen te bedanken voor hun steun."

De extreme media-aandacht voor zijn zaak heeft Mauro veel steun opgeleverd. Zonder die aandacht had hij waarschijnlijk een ticket naar Angola moeten boeken, beseft de twintiger. Maar tegelijkertijd zorgde het mediacircus voor een constante twijfel, het nam hem zijn eigen mening en gedachten af, en uiteindelijk zijn rotsvaste hoop en vertrouwen in een toekomst.

"Op internet las ik reacties van mensen die mij weg wilden hebben. Politici gingen aan de haal met citaten die ik tegen de rechter heb gezegd toen ik veertien was. Ik wilde niet dat ze zo dachten, ik wilde dat ze me hier zouden houden. Vanaf toen ben ik gaan twijfelen: misschien hebben ze gelijk. Misschien hoor ik hier niet te zijn."

Na jarenlange scheiding vond de minister dat hij terug kon naar zijn Angolese moeder. Het maakte Mauro boos. "Ieder kind heeft een moeder. Maar daar gáát het niet over. Het gaat erom dat ik bij Hans en Anita ben opgegroeid en een familieband met ze heb opgebouwd. De Nederlandse overheid heeft mij los willen rukken van het gezin waar ik bij hoor."

Terugkomen van school met de constatering dat de juf vandaag niet geslagen heeft. En alle andere dagen ook niet. Zorgeloos buiten kunnen lopen. Voor Nederlandse kinderen doodnormale zaken. Voor een vluchtelingenkind dat net in Nederland woont doorgaans een openbaring. Zo was het in ieder geval voor Mauro, vertelt hij.

Een (cultuur)schok zoals Mauro die als jong kind heeft ervaren, brengt verwarring en wantrouwen mee. Herinneringen, tijdsbesef, vertrouwen in volwassenen, contact met het thuisfront; voor een gevlucht kind zijn het abstracte elementen in een schemergebied, moeilijk te toetsen aan de realiteit. Toch werd Mauro jaren na aankomst in Nederland afgerekend op wat hem was overkomen: op het vliegtuig gezet door zijn moeder, opgegroeid in een Nederlands pleeggezin, zonder dat de overheid hem begeleidde naar terugkeer. In tegenstelling tot veel lotgenoten was hij in staat om opnieuw te vertrouwen, zich te hechten aan zijn nieuwe familie: een liefdevol gezin van wie hij na tien jaar gescheiden dreigde te worden.

Er zijn mensen die vinden dat Mauro terug zou moeten naar zijn moeder, met wie hij al jaren geen contact meer heeft. "Maar ik snap nog steeds niet waarom een moeder haar kind in zijn eentje wegstuurt naar een ander continent. Daar ben ik heel boos over. Daarom heb ik ook geen behoefte aan contact met mijn moeder."

Het litteken zal hij altijd bij zich dragen, desondanks kijkt hij met een voldaan gevoel terug op de onzekere jaren achter hem. "Nu weten mensen tenminste wie asielzoekerskinderen zijn, en wat er met hen gebeurt. Ik heb voetbalmaatjes die op de PVV wilden stemmen maar door mijn zaak daar anders over zijn gaan denken."

Mauro's verhaal gaf de laatste zet aan 'het kinderpardon', een nieuwe regeling die bepaalt dat kinderen die langer dan vijf jaar in Nederland wonen, in aanmerking komen voor een verblijfsvergunning. "Er zullen kinderen zijn die meer recht op een toekomst in Nederland hebben dan ik. Maar die niet zulke sterke pleegouders hebben getroffen, en niet zulke lieve mensen om zich heen. Ik ben blij dat ook zij nu mogen blijven."

Nu het wachten is gestopt, het verschil tussen hopen en doen is beslecht, gaat Mauro plannen maken. Op 9 mei loopt hij 40 km tijdens de Nacht van de Vluchteling. Daarna wacht een diploma, een rijbewijs, een baan, een vakantie met zijn vriendin. Hij wil voor zichzelf zorgen, benadrukt hij. "Eindelijk de tijd om te zijn net als iedereen. Dat ik gewoon kan zeggen: ik ben hier thuis."

Over de auteur
Somajeh Ghaeminia (1981, Iran) is freelance journalist en schrijft geregeld voor Trouw. Net als Mauro kwam zij als alleenstaande minderjarige asielzoeker (ama) naar Nederland. In september 2011, toen het debat over Mauro in alle hevigheid werd gevoerd, schreef Somajeh in Letter & Geest over haar eigen ervaring bij aankomst in Nederland. "Nederland was toen een warm bad. Als ik er nu zou arriveren, wachtte mij een ijzig onthaal."

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden