In RomePauline Valkenet

Eindelijk mag ik de stad uit

Trouw-correspondente Pauline Valkenet beschrijft vanuit Rome de stilstand van het doorgaans bruisende leven in Italië.

Ein-de-lijk. In de zesde week van de strenge lockdown mag ik mijn woonwijk en zelfs mijn stad uit: ik heb een interviewafspraak buiten Rome. Voor werk mag je - als het niet anders kan - de deur uit. Ik heb autorijden nooit bijzonder gevonden, maar vandaag vind ik het geweldig. Opgetogen kar ik langs sappig groen met bloeiende fruitbomen en lieflijke heuvels met schattige dorpjes erop. Zo veel schoonheid die zo weinig mensen nu kunnen zien.

In mijn tas zit het formulier met die typisch Italiaanse, wollige bureaucratentaal dat je buiten de deur altijd bij je moet hebben. Je moet invullen: persoonsgegevens, telefoonnummer, soort identiteitsbewijs en het nummer ervan. Daarna: waarvandaan je vertrekt en waar je naartoe gaat. En je moet aanvinken waarom je onderweg bent: vanwege noodzakelijk werk, een absolute urgentie, een noodzakelijke situatie of om gezondheidsredenen.
Onderweg stuit ik op een politiecontrole. De agent bestudeert mijn formulier en wil weten wat ik precies ga doen. Vijf kilometer verderop: weer een politiefuik. De agent daar vertelt me dat 99 procent van de burgers zich keurig aan de lockdown-regels houdt.

De Italianen moeten kennelijk op deze manier tot discipline worden gedwongen, maar velen vinden de permanente politiecontrole te ver gaan. Een Milanees die een ommetje bij zijn huis maakte, klaagt op de radio dat agenten hem op vijfhonderd meter van zijn huis wilden bekeuren: ‘Krankzinnig’. Op sociale media laaien felle discussies op, nadat de politie in een helikopter live op televisie een man had opgejaagd die in z’n uppie op een breed Venetiaans strand liep. 

Op de terugweg rij ik door de doodstille binnenstad. Wanneer ik vlakbij Piazza Navona ben, kan ik het niet laten om - met een mondkapje voor - even het plein op te lopen. In goede tijden wordt het zicht op dit barokke plein met de drie fonteinen me ontnomen door een meute toeristen. Nu er niemand is, vind ik Piazza Navona ontroerend mooi en triest tegelijk. Een politieauto rijdt het plein op: “Naar huis, signora, en snel”. Ik ga terug naar mijn wijk, mijn kooi weer in.

Lees ook: 

‘Misschien komt alles goed’

Italië ging een maand geleden dicht en daarmee ook de sportscholen. Mijn instructeurs Katia, Mino en Claudia zetten sindsdien filmpjes met oefeningen voor de buik en armspieren op Facebook. Ik zag ze goedbedoeld bezig in hun keukens, maar fitnessen in mijn woonkamer vond ik niks.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden