Eindelijk is de titel voor superknecht Bob de Vries

NK Marathon | Bob de Vries schaatst naar zijn eerste Nederlandse titel op kunstijs. 'Het werk van afgelopen jaren krijg ik nu terugbetaald.'

Het Chinese restaurant in het Friese Gorredijk kreeg gisteravond zijn vaste gasten weer eens over de vloer. Stoere mannen, grote eters, die nooit verzadigd zijn, niet op het ijs en ook niet aan het oosterse buffet. De schaatsers van Team A-Ware sleepten in Thialf weer eens een nationale titel in de wacht. En dan trakteert succescoach Jillert Anema steevast op een etentje bij de Chinees. "Hij heeft de muziek ook al besteld", zegt Bob de Vries (32).


De veehouder uit het Friese Haule is zojuist voor de eerste keer in zijn lange loopbaan Nederlands kampioen op kunstijs geworden. De titel op natuurijs had hij al eens op zijn naam geschreven, maar deze ontbrak nog op zijn erelijst. Niet dat De Vries al die jaren waardeloos presteerde, integendeel. Hij cijferde zich jaar na jaar weg voor ploegmakkers die tijdens de wedstrijd in kansrijker positie kwamen.


Meestal was dat Arjan Stroetinga, die tussen 2008 en 2016 liefst zes keer kampioen op kunstijs werd. Jorrit Bergsma deed het in 2015 en Ingmar Berga pakte de zege in 2013. Nu was het, na een spectaculair verlopen wedstrijd, de beurt aan Bob de Vries om het teamwerk af te maken. Hij rekende resoluut af met Remco Schouten (21), de jongeling van team Bouw en Techniek, die als enige ook drie rondjes voorsprong op het peloton had gepakt. Al in de laatste bocht was het pleit beslecht.


Zo deed De Vries wat het team van hem verwachtte. Achter hem hadden Bergsma, Stroetinga, Simon Schouten en Evert Hoolwerf zich uit de naad gewerkt om hun ploegmaat in winnende positie te brengen. Exact de arbeid die Bob de Vries al die jaren voor anderen had verricht. Zonder morren. "Al dat werk van de afgelopen jaren krijg ik nu wel terugbetaald", zegt hij. "Zoals de anderen vandaag voor me gewerkt hebben, dat is onbetaalbaar."

Schaatsfamilie

Bob de Vries komt uit een echte marathonschaatsfamilie. Zus Elma werd in 2007 al Nederlands kampioen, broer Bart leverde gisteren ook lang strijd, maar beet zich samen met Frank Vreugdenhil stuk op de overmacht van Anema's mannen. In diens team is De Vries langzamerhand wel de enige echte marathonschaatser die is overgebleven. De rest van de ploeg beproeft met succes zijn geluk op de langebaan.


De Vries kan ook daarop goed uit de voeten, werd in 2011 zelfs vice-wereldkampioen op tien kilometer. "Maar de marathon blijft toch mijn passie. Het plezier in de sport is voor mij het belangrijkst en dat haal ik vooral uit de marathons."


Zijn ploeggenoten gingen tijdens dit seizoen al diverse malen op trainingskamp naar de zon, De Vries niet. In Friesland kan hij ook uitstekend trainen en dan hoeft hij ook geen marathon te missen.


Dat hij af en toe in zijn eentje in het peloton rijdt, deert hem niet. Hij gaat zelfs nog aan de leiding in de strijd om de KNSB Cup, de prijs voor de regelmatigste rijder die hij al vier keer won.


"Ik ben het liefste dicht bij huis", zegt de veehouder, die enkele jaren terug al het bedrijf met zestig melkkoeien van zijn vader overnam. Op die boerderij zocht hij op oudjaarsavond om 22.15 uur zijn bed al op. Voor zijn kinderen had hij rond zeven uur nog wel wat vuurwerk afgestoken. "Maar ze vonden er niks aan."


Zijn nachtrust werd niet verstoord door geknal van de buren. Met een uitgerust lijf reed hij naar misschien wel de mooiste zege uit zijn loopbaan. Gisteravond was het feest, bij de Chinees in Gorredijk. En vandaag melkt de Nederlands kampioen weer gewoon zijn koeien."

irene Schouten wint ondanks zieke moeder

Irene Schouten verdedigde met succes haar marathontitel bij de vrouwen. Vrijdag schreef ze al het NK massastart op haar naam. Bijzondere prestaties, zeker omdat haar moeder enkele weken terug een hersenbloeding kreeg. Ze lag een week in coma en verblijft nu in een revalidatiecentrum in Den Haag.


"Het is soms zwaar", bekende Schouten. "Maar ze maakt kleine stapjes vooruit, daar zijn we al heel blij mee."


Schoutens ouders runnen samen een tulpenkwekerij in Andijk. Vier kinderen hebben ze thuis. Broer Simon schaatst net als Irene bij de ploeg van Jillert Anema. "De steun van de ploeg is groot. Jillert is ook bij ons thuis geweest."


Ze heeft wel even verwogen om een pauze te nemen, maar dat zou haar moeder niet hebben gewild. Moeders ziekte werkt wel relativerend, zegt ze. "Sport vinden wij belangrijk. En ik wilde deze titel ook erg graag winnen. Maar een beetje liefde en je familie zijn het allerbelangrijkst."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden