Einde van een spoorlijn

Rotterdam en de zee! Wat een verbinding is dat. Weliswaar ligt de stad een stuk landinwaarts langs de Maasoevers, maar de zee heeft zijn faam als wereldhaven getekend.


Soms meen ik dat de zee zelfs het licht boven de stad bepaalt, heel anders dan in Amsterdam. Amsterdams licht is goudbruin, het licht van Breitner; dat van Rotterdam is zilverig blauw, Noordzeelicht in spiegels getransporteerd over het brede rivierwater.


Die waterverbinding is weergaloos en majestueus, er scheert een fast ferry overheen, maar hoe zit het met de landverbinding tussen stad en zee?


De zee van Rotterdam is die van de Maasvlakte en Hoek van Holland. Bij Hoek onderhouden ze een echt strand. Daarnaartoe voert vanaf Rotterdam CS nog een spoorlijn. Nog.


Maar morgen niet meer. De Hoekse Lijn, zoals hij heet, houdt als spoorlijn op te bestaan; in september rijdt er een moderne metro, die beginnend in Nesselande, ten oosten van de stad, gaat doorrijden tot Hoek van Holland Haven, en in 2018 tot aan Hoek van Holland Strand, met ter plekke een compleet nieuw metrostation. De langste metrolijn van Nederland.


Niettemin, een spoorlijn verdwijnt, op Rotterdam CS waarschuwt een omroepbericht de passagiers; ze zullen tot september met de bus naar hun strand moeten reizen.


Als iets verdwijnt dan ga ik er kijken, en dus neem ik een van de laatste treinen naar Hoek van Holland, met haltes in Schiedam, Schiedam Nieuwland, Vlaardingen Oost, Vlaardingen Centrum en Vlaardingen West. Tot hier lijkt de stad één lang lint, waarlangs men maar niet uitgebouwd raakt.


Langs het spoor zie je al de voorbereidingen op de metroaanpassing, sokkels van beton, zand, stalen rijplaten, een nieuw brugdeel, graafmachines, allemaal voor nieuwe, kortere perrons, voor nieuwe leidingen.


Aan de linkerhorizon begeleiden haveninstallaties de lijn: kranen, silo's, dokken, ijle pijpen, soms met een fakkel. Af en toe een glimp van een schip. En overal bedrijven. In deze streken wordt geld verdiend. Ik noteer de Dutch Ink Tattoo Company.


Voorbij Vlaardingen West verandert het landschap even, de havens verdwijnen achter bos en aan de andere zijde openen zich vergezichten met weiden, sloten met rietkragen erlangs en verspreid boerderijen.


Lang duurt het niet, want de trein bereikt het oude haventje van Maassluis, met een begraafplaats vlakbij het station. Via Maassluis West gaat het verder, weer opent zich het landschap dat al zo dynamisch is, nu met een plas met watervogels, kassen en velden. Langs de Nieuwe Waterweg rijst iets op dat op een werkeiland lijkt. 'Thialf' staat erop, en 'Heerema'.


We passeren de witte buizen van de stormvloedkering, een transformatorstation, een raffinaderij. een parkeerplaats voor honderden vrachtwagens met 'Cargo Care' en 'Freight Line' op hun flanken. Dit landschap is één grote machine.


Bij de haven van Hoek van Holland liggen de grote veerboten van de Stenaline klaar. Nog even bromt de trein door naar Hoek van Holland Strand, al ligt dat strand nog een kilometer verderop. De conducteur klimt er op het stootblok en neemt een selfie, met de trein achter hem. Er is altijd behoefte iets van het voorbije te behouden.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden