Einaudi verzorgt ongewoon strakke en sfeervolle show

Klassiek

****

De zalvende minimal muziek van Ludovico Einaudi is razend populair. Zijn cd's verkopen goed, zijn concerten zijn steevast uitverkocht, hij maakt muziek voor films ('Intouchables', 'Black Swan'). En hij weet een jong publiek te bereiken dat normaal gesproken nog niet dood gevonden zou willen worden in een klassieke concertzaal.

Je zou zeggen dat je zo langzamerhand niet meer om Einaudi heen kunt, als je je interesseert voor klassieke muziek van deze tijd. En toch laten de media hem grotendeels links liggen. Zijn cd's en concerten worden zelden besproken of uitgezonden. Je kunt beter een besmettelijke ziekte hebben dan populair zijn.

Ludovico Einaudi is overigens niet van de straat. Zijn grootvader was president van Italië en zijn vader was de oprichter en naamgever van de beroemdste uitgeverij in dat land. Einaudi kreeg compositielessen van Luciano Berio, de ruimdenkende modernist die ook minimalisten zoals Steve Reich en Louis Andriessen op het juiste pad zette.

Wereldwijde roem bereikte de grijzend-kalende, altijd zwartgeklede en -bebrilde componist in de jaren negentig met zijn pianowerken. Met melancholieke albums als Le Onde en Il Giorno schaarde Einaudi zich in het rijtje van Glass, Górecki en Pärt. En Nederlandse musici zoals pianiste Hanna Devich en harpiste Lavinia Meijer brachten recent albums met zijn werk uit.

Woensdag was Einaudi te gast in het Amsterdamse Concertgebouw, tot de nok toe uitverkocht, om werk van zijn nieuwe cd 'In a Time Lapse' te laten horen. Zijn pianoklanken gingen vergezeld van een groep die bestond uit mooi musicerende strijkers, tokkelaars, slagwerk en elektronica. Een ongewoon strakke en sfeervolle show, met sfeervol licht en een goede uitversterking.

Het openingswerk, Waterways, zette de toon voor het hele concert. Drie akkoorden in de herhaling, met wat omspelingen en variaties: meer had Einaudi niet nodig. De strijkers dreven de filmische muziek voort als verlengstuk van Einaudi's piano, het slagwerk gaf accenten of zweepte de zaal op, de elektronische baslijnen stuwden dieper dan triphop.

En het publiek kreeg waar voor zijn geld: Einaudi en zijn band speelden twee uur non-stop voor een uitzinnig publiek. Toch was twee uur best lang bij Einaudi's drie- of vier-akkoordpassacaglia's (want dat zijn het). Door hun eenvormigheid, ook in instrumentatie, werden de stukken na een uur een beetje inwisselbaar.

In de solo pianowerken die Einaudi tegen het eind van het concert speelde, klonk hij het puurst. Maar voor de zaal had het concert nog de hele nacht door mogen gaan.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden