Eiland aan de rand van alles

La Palma trekt een ander publiek. Dat zie je al in het vliegtuig: de helft van de passagiers draagt bergschoenen.

De Canarische eilanden associeerde ik altijd met massatoerisme. Tot een kenner ruim vijftien jaar geleden enthousiast vertelde over La Palma, het groenste eiland van Las Canarias. Onvergelijkbaar met de bekendere, meer toeristische eilanden Tenerife en Gran Canaria, legde hij uit. Er komt een heel ander publiek. Dat merk je al in het vliegtuig: minstens de helft van de passagiers draagt bergschoenen. La Palma is een walhalla voor wandelaars.

Vanuit de lucht zie je een vulkanisch eiland als een ovale tulbandcake oprijzen uit zee. Langs de steile flanken van de bergketen die het eiland in een oostelijke en westelijke helft verdeelt, zie je een lappendeken van dorpjes en stadjes en langs de kustlijn een eindeloos lint van bananenplantages.

Op 2426 meter, het hoogste punt van het eiland, de Roque de los Muchachos, bevindt zich de grootste sterrenwacht van Europa, een Mekka voor astronomen uit de hele wereld.

Maar ook met het blote oog ontwaar je 's nachts een duizelingwekkende sterrenhemel en ontvouwt zich de Melkweg in een ongekende rijkdom.

Overdag is er de onmetelijkheid van de overal zichtbare oceaan. Die grenzeloosheid in de ruimte, het subtropische klimaat (de Palmeros spreken over la primavera eternal: de eeuwige lente) en het weldadig kalme tempo van het dagelijkse Palmese leven hebben me verslaafd gemaakt aan dit eiland waar de vooruitgang nauwelijks vat op heeft. Elke keer weer ervaar ik boven aan de vliegtuigtrap een gevoel van thuiskomen.

De wandelliefhebber wordt op zijn wenken bediend. Het eiland kent meer dan duizend kilometer bewegwijzerde paden door een veelheid van landschappen.

Hoog langs westelijke kustlijn over de Camina Real de la Costa, nu eens dalend en klimmend - ravijn in en uit - dan weer heel ontspannen langs gelijkvloerse stukken. Onderweg zie je, op de mooiste locaties, verwaarloosde huizen die schreeuwen om renovatie.

Je begint er over te dromen om hier te wonen. Kraaiende hanen, blaffende honden, kwetterende vogeltjes en het geritsel van de wind in de palmbomen accentueren de stilte.

Langs de vulkanen in het zuiden loop je dwars door duinen van zwart lavazand, daal je af door een maanlandschap naar de vuurtoren op de uiterste zuidpunt van het eiland.

In de enorme erosiekrater van het Nationaal Park Caldera de Taburiente, in het hart van het eiland, laat je je in een jeep naar Los Brecitos (1300 meter) brengen, en loop je in zes uur door een overweldigend landschap naar de uitgang van de Barranco de las Angustias (200 meter), de Kloof van de Angsten. Nu eens dansend over het dennennaaldentapijt, dan weer klauterend over smalle bergpaadjes, bij momenten vechtend tegen je hoogtevrees. Dwars door de rivierbedding stap je van steen naar steen. Onderweg picknick je met verse broodjes, jamon, serrano, chorizo, sardines in tomatensaus. Je geniet van de oorverdovende stilte. Je hoort het zoemen van insecten, je ziet de slowmotionvlucht van roofvogels die met zo min mogelijk vleugelslagen hoog door de lucht cirkelen.

Misschien nóg wel spectaculairder is 'de Dak van het Eiland-wandeling' langs de bovenrand van diezelfde Caldera naar Roque de los Muchachos. Een dagtrip vol duizelingwekkende uitzichten. Op de top overzie je het ganse eiland vanuit roofvogelperspectief. In de verte zie je de omringende eilanden: Tenerife, met de eeuwig besneeuwde piek van de Teide (3712 meter, de hoogste berg van Spanje), La Gomera, El Hierro. Ondertussen heb je gezelschap van een raaf, die uit je hand eet en als je even niet oplet er met je hele lunchpakket vandoor gaat.

La Palma is ook een eiland voor duikers en snorkelaars. Door het subtropische klimaat is het oceaanwater het hele jaar door zo'n 20 graden Celsius. Aan de westkust zijn een paar baai-tjes waar een visverbod geldt, zoals Playa Zamora, een intiem lavastrand aan de voet van hoge rotsen. Als snorkelaar (te claustrofobisch voor het echte duiken) zweefde ik boven een onderzeese wereld van rotsen, grotten en woestijn, omringd door honderden vissen die onbekommerd om me heen zwommen en mijn aanwezigheid wel gezellig leken te vinden. Ik zag prachtig getekende brasems - zilvergrijs met gele en blauwe lijnen - en exotische vissen met felle bonte kleuren en boekdelensprekende namen: de papegaaivis, de pauwvis.

En overal tref je restaurantjes in alle soorten en maten waar je je het schompes aan vis kunt eten. Zo ontdekten we de laatste keer El Remo, een zigeunerachtige nederzetting aan het eind van een doodlopende kustweg. Zuidwaarts van Puerto Naos, het meest toeristische oord op het eiland - met een lange boulevard waar het wemelt van hotels en terrasjes - rijd je zo'n tien minuten tussen bananenplantages, tot je plotseling oog in oog staat met de onstuimige branding van de oceaan. Dan ben je in El Remo, zo'n oord waar je je aan het eind van de wereld waant. Een rommelige verzameling vakantiehuisjes waar Palmeros het weekend doorbrengen en Madrilenen in de zomer verkoeling komen zoeken.

En midden in dit anarchistische oord staat Kiosco Bar Aterure. Pal aan de oceaan. Een eettentje met eenvoudige houten tafels onder een dak van rieten matten die het zonlicht filteren. Waar je in afwachting van het eten opgaat in het eindeloze spektakel van de golven die zich als polsstokhoogspringers meters hoog uit zee oprichten om onder donderend geraas tot schuim te worden. Iemand zou daar eens een dvd voor slapelozen van moeten maken. Dan komt de verse vis, geserveerd met papas arrugadas, kleine in de schil gekookte aardappeltjes, met mojo verde - een fris sausje gemaakt van knoflook, groene paprika en olijfolie - en een fles witte wijn van het eiland. Dan vermengt zich het geraas van de oceaan met het geroezemoes aan de tafeltjes waar de Palmeros zijn neergestreken om de zondagmiddag stuk te slaan: vrienden, jonge geliefden, oudere echtparen, gezinnen, al dan niet met opa en oma. Hier voltrekt zich de zondag van het leven.

La Palma is ook een eiland voor lezers, voor dromers en denkers die tijdens de zonsondergang met z'n surrealistische wolkentaferelen graag reflecteren over hoe ze in het leven zijn gekomen waar ze zijn, en hoe het nu verder moet. Moet het roer niet radicaal om?

Een ander bijkomend plezier is dat je op La Palma nog echt kunt autorijden. In het bergachtige landschap vol haarspeldbochten ben je voortdurend bezig met sturen en schakelen.

Ik vertel u dit allemaal met mijn wijsvinger voor mijn mond. Want het is natuurlijk niet de bedoeling dat u na lezing van dit verhaal massaal naar La Palma komt.

La Palma
vliegen en info surfen
Transavia vliegt twee keer per week, op maandag en vrijdag, rechtstreeks naar La Palma vanaf Schiphol.

Kosten: vanaf 250 euro (retour);

Air Berlin vliegt 1x per week (do) rechtstreeks vanaf Düsseldorf. Kosten: ca. 335 euro (retour).

Handige info over La Palma op internet:

la palma.startpagina.nl,

de meest complete site met een schat aan links op vele gebieden.

Andere aanbevolen sites:

oceaanzicht.nl

lapalma.nu

islalapalma.com

casadebuceo.nl

Aanbevolen wandelgids:

Rother wandelgids La Palma (Uitgeverij Elmar), bevat 63 van de mooiste kust- en bergwandelingen

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden