Eigenzinnige keuze van Leenstra pakt goed uit

null Beeld AFP
Beeld AFP

Marrit Leenstra grossierde tot vandaag in vierde plaatsen. Op de 1500 meter veroverde ze eindelijk een individuele medaille, de bronzen. Met dank aan het Italiaanse team.

Op de laatste dag van het olympisch schaatstoernooi vier jaar geleden in Sotsji klommen een Italiaan en een Nederlandse in de avonduren op het podium waar de medaillewinnaars officieel werden gehuldigd. Er was verder niemand, alleen zij twee. Eentje sprong daar rond alsof ze goud had gewonnen. Dat was Marrit Leenstra.

Leenstra (28) wilde zo graag voelen hoe het was om daar te staan, dat ze er in haar vrije tijd met haar vriend heen ging. Ze veroverde in Sotsji overigens wel een medaille, een gouden op de ploeg­enachtervolging. Maar die kreeg ze pas tijdens de sluitingsceremonie in het olympisch stadion, niet op Medal Plaza.

Vandaag mocht ze het voor het eerst écht meemaken (met publiek), toen ze in de bergen van Pyeongchang haar eerste individuele afstandsmedaille ging ophalen. Want Leenstra, kampioen vierde plekken, werd nu derde, op de 1500 meter. Ze vierde het uitbundig. “Ik droomde niet van brons, ik droomde van goud. Maar dit is wel het mooiste moment uit mijn schaatscarrière.”

Ook haar begeleidingsteam was uitzinnig van vreugde. In de catacomben maakten de Italianen er een groot feest van. Leenstra traint sinds de zomer van 2016 mee met het Italiaanse team. Dat contact werd onder anderen gelegd door Matteo Anesi, sinds vier jaar de man van Leenstra. Anesi gooide zijn vrouw bij hun omhelzing zowat over hem heen, zo hoog probeerde hij haar op te tillen.

Achtbaan

Leenstra kende een andere voorbereiding op de Spelen dan alle andere Nederlanders. Haar plek was in het blauwe treintje van de Azzuri, en als die er niet waren moest ze zelf uitzoeken met wie ze mee kon trainen. Ging ze even buurten bij diverse ploegen. En ja, dat was soms wel even lastig. Een achtbaan, zo omschreef Anesi het.

Toch was het een meer dan bewuste keuze van Leenstra om naar Italië te gaan. Maar wel een die de wenkbrauwen van sommige Nederlanders deed fronzen. Want als Nederland schaatsland nummer één is, waarom dan naar Italië vertrekken?

Maar Leenstra kon het goed uitleggen. Ze wilde niet meer de op Hollandse leest geschoeide trainingsmethodes volgen. Die programma’s, die in haar ogen toch veel op elkaar lijken, brachten haar vaak net geen succes. Te vaak werd ze vierde. Zoals in Sotsji vier jaar geleden op de 1500 meter, of bijvoorbeeld vorig jaar, toen ze in hetzelfde stadion in Korea op de WK afstanden zowel op de 1000 als 1500 meter op de meest ondankbare plek van de ranglijst eindigde.

Die 1500 meter van toen was bijna een kopie van de rit van vandaag. Toen zaten de favorieten in de laatste rit, en stond Leenstra tweede. Dat gebeurde vandaag ook. Leenstra reed in de rit na Ireen Wüst, maar vóór de favorieten Heather Bergsma en Miho Takagi. Bergsma is de wereldkampioene, Takagi won dit seizoen elke 1500 meter waar ze aan meedeed. Leenstra: “Ik zag mezelf alweer gaan. Dat wordt weer vierde, dacht ik.”

Maar ze werd derde, slechts 0,01 seconde vóór Lotte van Beek, die haar in Sotsji van een medaille had afgehouden. Die ene honderdste was net dat extraatje dat Leenstra wilde vinden in Italië. Waar dat extraatje vandaan kwam? Hard trainen vooral, onder coach Maurizio Marchetto. “Ik heb nog nooit zo hard gewerkt als de afgelopen twee jaar en ben superblij dat de Italiaanse jongens tijdens de trainingen zoveel kopwerk hebben gedaan.”

Het harde werken betaalde zich uit met brons. En een bezoek aan Medal Plaza als extra beloning.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden