Eigentijdse Kaïn en Abel maken er een Hollandse puinhoop van theater

Scheveningen, Appeltheater, t/m 18/6. Ook vanaf 24/8 augustus t/m 25/9.

Natuurlijk zitten er inmiddels allang rafelranden aan die mythe, net zoals ook the American dream over welvaart en geluk voor iedereen aan scherven ligt. Shepard weet dat, daarom vormt Amerika als een verloren paradijs het steeds terugkerende onderwerp van zijn stukken.

In 'True West' (1980), dat nu als 'Stadscoyotes' bij De Appel in Scheveningen wordt gespeeld, schetst hij het faillissement van de Droom aan de hand van de grillige relatie tussen twee broers. Lee en Austin zijn een moderne Kaïn en Abel. De jongere Austin leidt zijn leven volgens het boekje: gestudeerd, gezin gesticht, en nu op weg naar de grote doorbraak als filmscenario-schrijver; het type dat moeders planten verzorgt als zij op vakantie is. Terwijl we hem (René van Zinnicq Bergmann) zien tuttelen en typen, klinkt het geluid van tjirpende krekels en huilende coyotes. Daar buiten ligt de woestijn, waar Lee (Hugo Maerten) in z'n eentje heeft geleefd. Niet omdat hij dat zo geweldig vond; hij kon het in de bewoonde wereld gewoon niet rooien.

In een eerdere voorstelling, tien jaar terug bij Globe, straalde deze drinkebroer, zwerver en dief een verrassend kwajongensachtige charme uit. Dat maakte het des te aannemelijker dat de uitgenodigde filmproducent (bij De Appel Hubert Fermin) Lee's plan voor een moderne Western verkiest boven Austins scenario voor een liefdesverhaal.

Hier maakt één blik op de ongeschoren, voddig geklede Maerten, lurkend aan een blikje Budweiser, duidelijk waar hij voor staat. Agressie, rauwe vitaliteit, zoiets moet regisseur Antoine Uitdehaag voor hem in gedachten hebben gehad; net zoals zijn tegenspeler (bril, witte benen) voor alles de indruk van een kleurloze tobber moet wekken. Die eenduidigheid maakt hun conflict er niet spannender op.

Uitdehaag verkiest ook verder ondubbelzinnigheid boven subtiliteit. Er wordt met van alles en met elkaar gegooid om het gevecht tussen cultuur-natuur, hoofd-lijf, zo meeslepend mogelijk te verbeelden. Het slotbeeld is één grote puinhoop, waar hun onverwacht teruggekeerde moeder (Guusje van Tilborgh) haar huis niet meer in herkent. Dat ene zinnetje van haar zegt meer over de essentie van het stuk dan deze hele voorstelling.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden