Eigenheid in dienst van de componist

Interview | Een gebrek aan levenservaring is voor Nicolas van Poucke geen reden om nog even te wachten met bepaalde stukken. 'Mijn leeftijd is oninteressant.'

Pianist Nicolas van Poucke (1992) laat er geen gras over groeien. De zesdejaars conservatoriumstudent ("Ik had al klaar moeten zijn, maar ik heb best veel concerten") van Jan Wijn heeft een debuut-cd met groots repertoire opgenomen. Op de cover citeert hij dirigent Hans von Bülow: 'I believe in Bach, the father, Beethoven, the son, and Brahms the holy ghost of music'.

"Ik wilde echt binnenkomen, gewoon bam! Ik heb het liefst dat luisteraars niet letten op mijn geboortejaar. Als ze het niks vinden, prima. Het gaat om de muziek, mijn leeftijd is oninteressant.

Van Poucke is ambitieus, won eerste prijzen, onder meer op het Prinses Christina Concours en het Grachtenfestival Conservatorium Concours, en vormt zo nu en dan een duo met zijn cello spelende zus Ella.

"Ik ga geen opname maken van Brahms' Händelvariaties als ik denk dat het niet zo goed wordt als zou moeten. Iedere dag spiegel ik me aan de kunstenaars in de Meesterpianistenserie. Daar wil ik heen, dat niveau. En ik speel repertoire waar ik me goed bij voel, waar ik aan toe ben.

"Of je levenservaring nodig hebt voor de grote stukken? Misschien wel, maar ik heb ook zo m'n achtergrond. Als voor de ultieme uitvoering van Beethovens Dertigste pianosonate nodig is dat je, net als de componist, allemaal moeilijke dingen hebt meegemaakt, dan kun je pas rond je zestigste die muziek spelen. Dat vind ik niet reëel. Ik ben bovendien iemand die zich wil inleven, als dat lukt dan maakt mijn leeftijd niet uit.

"Mijn spel is intuïtief. In de harmonie en de textuur zit de emotie. Het inleven lukt omdat je repertoirekennis hebt. Van Beethoven weet ik wat er allemaal omheen gebeurde in de tijd dat hij sonate nummer 30 componeerde. Ik ken de componist goed, al valt er altijd wat nieuws te ontdekken, dus ik ben nog láng niet klaar, maar toch.

"Ik heb sterke ideeën over hoe iets moet klinken, en waarom je Bachs Zesde partita, ook op de cd, op een moderne piano kunt uitvoeren. Zoals het vroeger geklonken moet hebben, vind ik nauwelijks boeiend. Bach komt ook goed tot z'n recht, gespeeld door een strijktrio of een saxofoonkwartet. De authenticiteit van het instrument is onbelangrijk voor me, een Steinway moet uitkomen als een Steinway. Het gaat uiteindelijk om de muziek. Ik heb veel mogelijkheden op een Steinway die weer andere dimensies aan de muziek geven dan wanneer je haar op een klavecimbel speelt: dynamische aspecten, klankvorming, noem maar op.

"Het repertoire dat ik uitvoer kun je op genoeg andere cd's vinden, je koopt mijn cd omdat je mij wilt horen. En tegelijk gaat het niet om mij. Het mooiste compliment dat ik ooit heb gehad is: nu hoor ik de muziek. Ik probeer te bereiken dat je iemand beluistert die z'n eigen ideeën in dienst stelt van de componist.

"Dat trekt me ook enorm aan musici als pianist Murray Perahia en dirigent Bernard Haitink. Zij zitten niet tussen de muziek en de luisteraar in. Haitink laat ruimte over, laat het orkest spelen en gaat niet zo te werk dat je in de interpretatie hoort: nou, dames en heren, hier heb ik dit idee bedacht, luister maar.

"Egotripperij, blij zijn met jezelf op het podium, dat vind ik erg. Het is veel moeilijker om de Händelvariaties te schrijven dan om ze te spelen. Je moet ze dus met respect uitvoeren, zonder opsmuk, zonder lippenstift. Een open deur, dit, maar zó belangrijk."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden