Eigen haard is goud waard op Balletgala

Het tweejaarlijks Balletgala is weleens coherenter van opzet geweest. Maar de Nederlanders waren begeesterd.

Balletgala van Dansersfonds '79, gezien op 17/11 in Muziektheater Amsterdam
Wat van ver komt, is niet per se altijd lekker en eigen haard is goud waard. Waarheden als een koe bij het Balletgala van het Dansersfonds '79 in bijzijn van balletliefhebber HKH Beatrix. Wat straalde het koningskoppel Anna Tsygankova en Matthew Golding van Het Nationale Ballet (HNB) en wat staken Hikaru Kabayashi en Federico Bonelli van het Engelse Royal Ballet daar grauw bij af. Het dak van het Amsterdamse Muziektheater ging eraf na de grand pas de deux uit 'Don Quichot' van de eerstgenoemden, een minzaam applaus klonk na de pas de deux uit de 3de acte van 'Sleeping Beauty' van de laatsten. Dit is nou het verschil tussen begeesterd en obligaat.

En ook de Nederlander Marijn Rademaker, als solist aan het Stuttgarter Ballet verbonden, liet tijdens het gala zien waarom hij door de Europese danscritici als 'outstanding dancer' wordt beschouwd. In de solo 'Äffi' van Marco Goecke zagen we een door emoties en impulsen gedreven danskanon, in het pas des deux uit Hans van Manens 'Three Pieces for HET' toonde Rademaker zich een performer die ingehouden spanning op adembenemende wijze opvoert. Beslist een van de mooiste dansers die Nederland de laatste vijftien jaar heeft voortgebracht.

Rademaker is tevens een van de dansers die door een beurs van het organiserende Dansersfonds '79 van voormalige balletsterren Alexandra Radius en Han Ebbelaar op weg zijn geholpen. De opbrengsten van dit Balletgala, waaraan belangeloos is meegewerkt, worden aangewend voor precies dáárvoor: het stimuleren van de danskunst met beurzen en prijzen.

Het tweejaarlijkse Balletgala is met de collageachtige galavorm van verschillende stukken van diverse groepen afgewisseld met virtuoze highlights door (inter)nationale solisten, weleens coherenter van opzet geweest. We schakelden in deze zestiende editie van academische etaleerdrift uit de klassiekers, naar een gedragen muziekballet als 'Adagio Hammerklavier' van Hans van Manen (HNB), om af te sluiten met een barstensvol ritualistisch groepsstuk van Stijn Celis (Introdans). Voorgaande edities was er altijd wel sprake van een rode draad, een centrale choreograaf of onderliggende gedachte, dit jaar leek de programmakeuze vooral pragmatisch tot stand te zijn gekomen.

Dat het gala was opgedragen aan Ton Wiggers, oprichter van het Arnhemse Introdans dat dit seizoen zijn veertigjarig bestaan viert, had prominenter in beeld gekund. Het is merkwaardig om in een aan Wiggers opgedragen gala geen werk van deze choreograaf te presenteren. En jammer bovendien. Velen was een groot plezier gedaan als - bijvoorbeeld - Marijn Rademaker in de soloversie van Wiggers' meeslepende 'Palimpsest' te zien zou zijn geweest.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden