Ehoed Olmert

Toen Ehoed Olmert onlangs werd gevraagd wat de voornaamste eis was waaraan een premier in Israël moest voldoen, antwoordde hij: niet bang zijn om impopulair te zijn. Dat is hem aardig gelukt. Want Ehoed Olmert eindigt zijn premierschap niet alleen als een van de meest verguisde premiers van Israël, onder verdenking van corruptie en na een - in de ogen van vele Israëliërs - mislukte oorlog in Libanon. Tegelijkertijd is hij ook de premier die na zeven jaar de onderhandelingen met de Palestijnen hervatte, al heeft hij zijn belofte om tot eind 2008 ten minste een akkoord in grote lijnen rond te hebben, niet waargemaakt.

De in 1945 in het toenmalige Britse mandaatgebied Palestina geboren Olmert geldt als een van de oude rotten in de Israëlische politiek. Zijn rechtse ideologie kreeg Olmert, net als Tzipi Livni, met de paplepel ingegoten. Zijn vader vocht mee in de rechtse ondergrondse tegen de Britten die over Palestina heersten en was daarna parlementslid voor de Cheroetpartij van Menachem Begin. Alleen was Olmert junior ook een geboren rebel, die - 21 jaar oud - het aftreden van Begin eiste, nadat die voor de zesde keer de verkiezingen had verloren.

Het belemmerde Olmert niet om zeven jaar later op een lijstverbintenis onder leiding van Begin in het parlement te worden gekozen. Hij liet meteen al van zich horen door de strijd tegen de Israëlische georganiseerde misdaad aan te binden, waar moed voor nodig was. Olmert, liefhebber van mooie pakken en grote sigaren, zette intussen zijn advocatenpraktijk voort, met dezelfde mensen die hem ook in zijn politieke carrière als minister, burgemeester van Jeruzalem en daarna opnieuw minister en vice-premier trouw zouden blijven. Onder premier Ariel Sjaron deed Olmert dienst als proefballon-oplater. Zo was hij de eerste in de regering die openlijk pleitte voor eenzijdige terugtrekking uit Gaza en delen van de Westoever en volgde hij Sjaron meteen toen die de Likoed verliet en een nieuwe partij Kadima oprichtte. Toen Sjaron in januari 2006 een beroerte kreeg en in coma geraakte, nam Olmert het stokje over en drie maanden later werd hij, na de parlementsverkiezingen, formeel premier.

In juli 2008 deelde hij mee geen herverkiezing als partijleider op 17 september 2008 te wensen, Als reden gaf Olmert aan de verdachtmakingen van fraude en corruptie die hem sinds begin 2007 achtervolgen. Olmert zegt niet schuldig te zijn. Na de verkiezing van Tzipi Livni als nieuwe partijleider diende hij zijn ontslag in als premier. In zijn nadagen als demissionair premier heeft Olmert zijn rechtse politieke gedachtegoed verlaten en pleit hij nu voor een Israëlische terugtrekking uit zo goed als alle bezette gebieden.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden