Egyptische Glass te overdadig

FREDERIKE BERNTSEN

Opera

Akhnaten Vlaamse Opera ***

'Aanroep mijn naam in alle eeuwigheid en hij zal nooit teloorgaan.' Het wemelt in Glass' opera 'Akhnaten' van de welluidende archaïsche zinnen. Glass ging niet over één nacht ijs en reeg fragmenten van piramideteksten uit een koninklijke sarcofaag en het Oude Testament aaneen tot een libretto.

'Akhnaten' - première Stuttgart 1984 - is de derde opera uit de reeks die de componist een portrettrilogie noemt rondom de legendarische persoonlijkheden Einstein, Gandhi en Achnaton.

Bij de Vlaamse Opera komt de farao uit de veertiende eeuw voor Christus tot leven in een regie en decor van Nigel Lowery. We zien een grijs-grauwe modernistische stad die om zijn eigen as draait. Daarnaast gefilmd materiaal dat - heel ingenieus - overloopt naar de handeling op de bühne, en omgekeerd. Karikaturale randfiguren hangen in hoeken en gaten, transparant doek geeft diepte aan de voorstelling.

Lowery pakt overdadig uit, ook met een uitbundige schildering op het achterdoek.

Net zo fantasierijk is kostuumontwerper Walter Van Beirendonck. Je kijkt je ogen uit naar de kleding met Egyptische verwijzingen. De kleuren gaan van zwart en goud over in de glans van exotische robes, gedragen door zangers van formaat.

Tot de cast behoort Mari Moriya. In haar handen is Achnatons moeder een hele tante: volume en stemschoonheid vallen samen. Achnaton en Nefertiti komen als sterk paar over het voetlicht: hij (Tim Mead) zelfverzekerd en met een randje sensualiteit, zij (Kai Rüütel) uiterst gedragen. Niet te vergeten de prestaties van het koor en acteur Geert Van Rampelberg. En ook de topdansers, die dankzij choreograaf Amir Hosseinpour een krachtig stempel drukken op de productie.

Toch, alles welbeschouwd een té bonte aangelegenheid. Weinig transparant. We krijgen nauwelijks ruimte voor onze fantasie, verhaal en beeld worden kant-en-klaar op een dienblaadje aangereikt.

Ook het artistieke jasje van dirigent Titus Engel past in deze setting. Nu nog even een kwaliteitsslag maken in de orkestbak. Of het nou gaat om turbulente of smachtende passages, het slagwerk en de blazers van het Symfonisch Orkest van de Vlaamse Opera brengen je in vervoering, terwijl de strijkers in een gemoedelijker sfeer blijven steken waar juist een rechte rug noodzakelijk is. Een tandje erbij lijkt een goed idee, omdat Glass' partituur daarom smeekt.

T/m 22 februari in Antwerpen, daarna t/m 10 maart in Gent. Uitzending: 4 april om 20.00 uur via Klara. Info: operaballet.be

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden