Eetstoornisdag is vooral een feestje voor de meiden

Website Proud2Bme heeft in twee jaar veel jonge vrouwen met een eetstoornis weten te trekken. Op het knalroze forum bespraken ruim 9000 'anoniempjes' hun problemen. Morgen zien veel van hen elkaar voor het eerst in het echt.

Cupcakes bakken met 250 meiden die een eetstoornis hebben of pas hebben gehad. Het klinkt onwaarschijnlijk, maar het gaat morgen gebeuren in Amersfoort. Dan organiseert de website Proud2Bme, die twee jaar geleden in het leven is geroepen om een alternatief te bieden aan websites die eetstoornissen verheerlijken (pro-ana sites), voor het eerst een fysieke bijeenkomst. Jonge vrouwen met een eetstoornis die hun verhalen anoniem met elkaar hebben gedeeld, zien elkaar voor het eerst in het echt.

Proud2Bme ('Proud') doopt de dag gelijk om tot de eerste Nederlandse 'Eating Disorder Awareness Day', een term die is overgewaaid uit Amerika en Engeland. Daar wordt jaarlijks een week georganiseerd om mensen bewust te maken van eetstoornissen. "Een week lijkt me een beetje lang", zegt de Nederlandse initiatiefnemer Eric van Furth, verbonden aan Centrum Eetstoornissen Ursula. "Maar ik ga me inzetten voor een jaarlijkse bewustwordingsdag."

Is zo'n dag wel nodig?

"De dag is hard nodig. Enerzijds omdat eetstoornissen een groter probleem zijn dan wij denken, dat laat de site wel zien. We hebben veel meer bezoekers dan je op basis van wetenschappelijk onderzoek mag verwachten. Anderzijds omdat dit kabinet visieloos bezuinigt op de geestelijke gezondheidszorg, waar wij onder vallen. De minister (Edith Schippers, red.) zegt wel dat ze twee miljoen euro uittrekt voor anonieme online hulpverlening, maar ik ben bang dat dat een zoethoudertje is. Een structurele visie ontbreekt."

Uit de statistieken van Proud blijkt dat jullie internetpagina's in twee jaar tijd ruim 27,5 miljoen keer zijn bekeken. Hoe verklaart u dat enorme cijfer?

"Onze doelgroep bestaat voor een groot deel uit jonge vrouwen die van nature veel op internet zitten. Ze hebben allemaal een profiel op Hyves en Facebook. Onze site is gemaakt vanuit een eetstoornisperspectief, maar het gaat ook om andere dingen die jonge vrouwen bezighouden, zoals beauty, mode en gezondheid. We zijn actueel en hebben elke dag vijf à zeven nieuwe blogs. Het is voor een groot deel een site voor en door de doelgroep."

Veel bezoekers dus, maar boekt de site ook succes?

"Wij willen vooral een alternatief zijn voor pro-ana sites. Uit een onderzoek onder 1200 forumleden blijkt dat dat redelijk lukt: 60 procent van onze bezoekers die eerst pro-ana sites bezocht, doet dat niet meer. Ook geven forumleden aan dat ze zich door onze site gesteund en begrepen voelen en daardoor iets meer steun in hun omgeving zoeken."

Op het forum hebben bezoekers in twee jaar tijd tweeduizend vragen gesteld aan diëtisten en psychologen. Wat voor vragen zijn dat?
"De vragen zijn heel divers en kunnen heel plat zijn. Bijvoorbeeld: dit zijn mijn lengte en gewicht, ben ik te dik? Die vragen halen we weg, dat is een spelregel om de site gezond te houden. Veel bezoekers willen weten of ze wel een eetstoornis hebben. Jonge meiden zijn geneigd zichzelf niet serieus te nemen, ze willen weten of hun verhaal wel ernstig genoeg is.

"Wat interessant is, is dat veel mensen al op de vragen, die openbaar zijn, reageren voordat de diëtist of psycholoog de vraag beantwoordt. Dat had ik niet verwacht, maar het is eigenlijk een ontzettend leuke ontwikkeling. Lotgenoten kunnen elkaar op een heel nuttige manier steunen."

De vragenstellers zijn anoniem. Is het niet frustrerend dat je bij extreme gevallen niet kunt ingrijpen?

"Wij kunnen inderdaad niets doen, maar gebruikers steunen elkaar, het is een gemeenschap. Ze zorgen zelf voor elkaar, zou ik haast willen zeggen."

Bezoekers kunnen morgen cupcakes bakken en worstelen in dikke sumopakken. Dat kan confronterend zijn. Zoekt u die grenzen bewust op?

"Ja, heel bewust. Ik denk dat een grote groep meiden de humor wel zal inzien van de sumopakken. En wat betreft de cupcakes: als je ze vraagt wat ze graag willen doen, geven velen van hen aan dat ze kookworkshops leuk vinden. Ze vinden het leuk om eten te maken zonder het per se op te moeten eten. Het moet ook geen therapeutische bijeenkomst worden; het moet vooral een feestje zijn."

Op het forum vragen veel meiden zich af of ze hun eigen eten mee mogen nemen.

"Wij regelen het eten, ze mogen het niet zelf meenemen. We proberen toch een op herstel gerichte sfeer neer te zetten, daar heb je een paar spelregels voor nodig. Of we tassen gaan controleren? Nee, zover gaan we nou ook weer niet. We gaan ons niet als politieagenten aan de deur opstellen. Het is een dag voor de meiden, niet voor de hulpverleners."

'Ik hoop dat het geen vleeskeuring wordt'
Merel (21) uit Utrecht studeert journalistiek. Ze heeft anorexia sinds haar zestiende en komt voor de gezelligheid naar Amersfoort.

"Ik ga voor de gezelligheid, niet de steun. Die behoefte heb ik niet meer. Ik ben denk ik zo goed als genezen, maar zit nog wel in therapie. Of ik uit mijn dak zal gaan, kan ik nog niet zeggen. Dat ligt eraan of ik me op mijn gemak voel.

"Ik denk dat er ook meisjes komen die nog heel diep in hun stoornis zitten en twintig kilo minder wegen dan ik. Ik hoop dat het geen vleeskeuring wordt, dat ze je aankijken alsof je dik bent. Daar ben ik nog wel gevoelig voor. Je kunt daar een terugval door krijgen. Je merkt op het forum dat mensen zich daar ook zorgen over maken.

"Ik vind het spannend. Op Proud bespreek je problemen met elkaar zonder dat je elkaar ziet. Nu wordt de virtuele wereld ineens echt. De positieve drive zal denk ik overheersen. Oud-wielrenster Leontien van Moorsel komt vertellen hoe ze haar eetstoornis heeft overwonnen. Zij is heel succesvol geworden. Die positiviteit zal overheersen."

'Benieuwd hoe BN'ers stoornis hebben verwerkt'
Yentl (21) werkt als baliemedewerkster in het ziekenhuis in Woerden en heeft sinds drie jaar anorexia. Ze komt met vriendinnen.

"Ik wilde niet alleen naar de Prouddag komen, nu ga ik met vriendinnen uit de zelfhulpgroep. Ik ben wel een beetje bang dat ik word beoordeeld. Dat mensen naar je kijken en zich afvragen welke eetstoornis je hebt. Dat we niet ons eigen eten mee mogen nemen, vind ik spannend. Je moet toch een stukje controle loslaten. Ik ben benieuwd wat ze in huis halen. Met witbrood en gefrituurd eten zou ik moeite hebben.

"Nee, een cupcake ga ik niet eten. Het verbaasde me dat dat op het programma staat. Misschien dat ik een cakeje ga maken en er dan thuis van ga genieten, maar ik ga 'm daar in elk geval niet opeten. Dan denken anderen misschien dat ik helemaal geen eetprobleem heb.

"Ik kom niet speciaal voor de bekende Nederlanders. Ik ben wel benieuwd hoe zij hun eetstoornis hebben opgelost. Hoe zij dat 'nadenken over eten' hebben losgelaten."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden