Eerst het kleine leed de wereld uit

Als de draaideuren niet meer stokken en de plakjes kantinekaasvanzelf uit hun verpakking vallen zijn we in staat ons met grote problemen als honger en armoede te bemoeien. Verlos ons dus eerstvan het kleine leed!

Het is gebruikelijk dat je het nieuwe jaar begint met eenaantal goede voornemens. Dit alles geheel passend binnen hetgedachtegoed dat je als je de wereld wilt verbeteren, je tocheerst bij jezelf moet beginnen. Ik hoop dan ook van harte dat eenaantal andere mensen en organisaties een paar goede voornemensheeft die ik zou willen omschrijven als oplossingen voor hetkleine leed dat het grote geluk in de weg staat.

Ik geef toe dat het een hoog 'Seinfeld'-gehalte (Seinfeld >zeer populaire Amerikaanse comedy) heeft om je zo druk te makenover kleine dingen als er rond Kerst en Oud en Nieuw vooral wordtstil gestaan bij grote vraagstukken als armoede en honger. Maarlaten we het er maar op houden dat het een stuk makkelijker wordtom de wereldproblematiek op te lossen als we ons niet meer drukmaken om het kleine leed. Het wandelt per slot van rekeningmakkelijker naar de top zonder steentje in je schoen.

Persoonlijk zou ik het heel prettig vinden als in de toekomstde kaartscanners die tegenwoordig bij parkeergarages de deurmoeten openen mijn kaartje eens willen lezen, zodat ik niet hoefte wachten totdat er iemand uit komt voordat ik naar binnen kan.Van links naar rechts, ondersteboven, langzaam of snel, het werktniet. Het gebeurt niet zelden dat we met meerdere bezoekers staante schuiven, hetgeen overigens wel verbroederend werkt. Dat danweer wel.

Het zou ook heel prettig zijn als bij de kruidenier waar ikmijn boodschappen doe, het tempo van het scannen in verhoudingstaat tot de hoeveelheid boodschappen die je in je tas moetstouwen. Op zaterdag staan we nu vaak gezellig met z'n tweeënen soms met zijn drieën aan het einde van de lopende band tekijken van wie wat is, hetgeen overigens wel verbroederend werkt.Dat dan weer wel. Al miste ik laatst wel mijn tomaten.

O, wat zou ik graag willen dat de plastic zakjes waarin kaasen andere hartigheden in kantines worden geserveerd structureelin een verpakking zitten met een duidelijk stripje waar ze kunnenworden geopend, zodat je na het eerst even heel elegant te hebbengeprobeerd, niet meer als een Neanderthaler met je tanden hetplastic moet openscheuren. Over plastic gesproken, maar dan eenvariant met nog minder weekmakers. Hetzelfde openingsprobleemgeldt voor de blisters, zo'n uit kunststof gevormd 'kuipje' datover een artikel past. Laatst vereiste het openen van dezebeschermende constructie zowel een schaar als het zakmes.Gelukkig betrof het een hoger doel, want in deze verpakking zateen een MP3 stick voor mijn dochter (en dat dus tweemaal), dusdan ga je door.

Ik hoop op een jaar zonder automatische draaideuren dieplotseling stilstaan, zodat je met je snufferd tegen het glasloopt. In zijn algemeenheid zou ik willen dat alletoegangspoortjes en pasjessystemen een wat minder (be)klemmendkarakter krijgen. Menig systeem doet soms denken aan deBedriegertjes in het park Rosendael in Rozendaal waar ik in mijnjeugd wel eens kwam. Je wist nooit waar het water begon tespuiten.

Met poortjes geldt een beetje hetzelfde kansspel. Helaas washet ook het afgelopen jaar een keer prijs en heb ik klem gezetentussen een tweetal enthousiast dichtschuivende deurtjes van eensoort pastic waarin geen enkele weekmaker was verwerkt. Hoewelniet vrijgesteld van pasjesgebruik, ben je na zo'n voorval welgelijk bekend bij de receptie en heb je bij de volgende bezoekenook een hilarische binnenkomer. Dat dan weer wel.

Ik zou een verbod willen op websites die het onmogelijk makenom via de 'terug button' de pagina te verlaten. Te vaak moet ikweer helemaal terug naar Google om alles overnieuw in te typen.

En natuurlijk hoop ook ik op wat minder telefoonnummers meteindeloze keuzemenu's die de hoop op menselijk contact soms doenvervagen. En helaas zijn wij ook dit jaar een afstandsbedieningrijker waaraan de versimpelingstechnologie nog is voorbij gegaan.Maar ik hoop op betere tijden.

Traditioneel las ik op nieuwjaarsdag tijdens hetschansspringen mijn scheurkalender door en vond hierin destelling dat het feit dat er buitenaardse intelligente wezensbestaan bewezen is, omdat ze nog steeds geen contact met onshebben opgenomen. Dat zal vast wel zo zijn. Niet alleen omdat zeons met de grote vraagstukken des levens zien worstelen, maar ookomdat ze ons zien knoeien tijdens het eten, stuntelen bijpoortjes en draaideuren en alle andere vormen van vooruitgang dieniet altijd een verbetering inhouden. En mochten ze ons pertelefoon hebben proberen te bereiken, dan dwalen ze nu nog rondin een eindeloos keuzemenu.

Ik wens iedereen een 2006 zonder klein leed toe. Mijn goedevoornemen is uiteraard dat ik mij aan dit alles niet aan zalstoren en vrolijk lachend zal blijven schuiven, stouwen,scheuren, wegspringen en wachten. Dat dan weer wel!

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden