Eerbetoon aan kaseko-legende verdrinkt in geluidsmalaise

Wereldmuziek

Kaseko Crossover Concert op 10/4 in Concertgebouw Amsterdam.

Een avond lang was het Concertgebouw omgetoverd tot één bruisende Surinaamse party. In de wandelgangen geurde het naar roti en bakkeljauw, de grote zaal druiste als een fors uitgevallen cocktailbar vol feestelijk uitgedoste bezoekers.

In diezelfde zaal sloot Lieve Hugo in 1970 het Holland Festival af. En net als destijds waren de stoelen nu verwijderd, dit keer voor een eerbetoon aan de zanger die als eerste de kaseko populariseerde.

Hugo Uiterloo stierf op 15 november 1975 in Amsterdam, net voor zijn grote doorbraak. Zijn kist vloog met hetzelfde toestel naar Paramaribo waarin Joop den Uyl zat, die tien dagen nadien Suriname’s onafhankelijkheid zou ondertekenen.

Lieve Hugo is ondertussen uitgegroeid van schelm tot superster. Tot een legende ook waarover regisseur Vincent Soekra nu een documentaire maakt en waarvoor hij dit Kaseko Crossover Concert organiseerde.

Daarmee wil Soekra eerherstel bereiken voor een muziekstijl die toentertijd nagenoeg geboycot werd op de Nederlandse radio, maar die het muzikale visitekaartje van Suriname zou moeten zijn.

Kaseko ontwikkelde zich na de Tweede Wereldoorlog uit een kruisbestuiving tussen Creools-Surinaamse muziek met Caribische calypso en Afro-Cubaanse muziek. De toegang tot deze onweerstaanbare dansmuziek op ratelende ritmes, met een hoofdrol voor de skratsji-drum, bleef desondanks beperkt tot de Surinaamse gemeenschap.

Ten onrechte, bewees deze avond met wisselend succes, want het toverwoord cross-over had zo zijn voor- en nadelen. Het Metropole Orkest dat de kaseko symfonisch naar een breed publiek moest vertalen, verdronk in een overdadige geluidsmalaise. De strijkers waren nauwelijks hoorbaar, de essentiële blazers- en percussie secties onzichtbaar.

De tussentijdse presentaties van Jörgen Raymann (leuk) en musicalster Chantal Janzen (truttig) haalden de vaart uit de serie covers van Lieve Hugo’s repertoire. De voorafgaande kaseko-stoomcursus had Angela Groothuizen weinig goed gedaan. De Dijk daarentegen toonde in ’Mira’ aan hoe rock en kaseko zich met succes laten mengen. Vooral Izaline Calister liet in ’Dorina’ met Antilliaanse présence de legende herleven. Net Edgar Burgos, leadzanger van Trafassi, die het charisma van Lieve Hugo tastbaar maakte.

Omdat het ’voor televisie was’ bleven de zaallichten – dodelijk voor een optimale sfeer – op volle sterkte branden en speelden De Nazaten weggedrukt in een hoekje tijdens de pauzes. Deze puurste kaseko van de avond werd niet op camera vastgelegd, dus hoezo cross-over?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden