Eenzaamheid sterkt VDB

Hoe sterk is de eenzame fietser? Frank Vandenbroucke was nog niet geboren toen Boudewijn de Groot deze ballade zong. Maar tekstschrijver Lennaert Nijgh had het lied aan deze Belg kunnen opdragen. Hoe eenzamer, hoe sterker en zelfbewuster Vandenbroucke zich voelt.

Op papier had hij in de finale van de Omloop Het Volk geringeloord moeten worden door de machtsblokken Mapei en Lotto, die ieder met drie renners waren vertegenwoordigd, en in mindere mate de twee TVM'ers Knaven en Van Petegem. Het tegendeel bleek. ,,Dit was het beste wat mij kon overkomen', sprak Vandenbroucke na zijn derde seizoenzege. ,,Mijn stelling is: wanneer je kopman wilt zijn in de finale, moet je het zonder ploegmaats kunnen afmaken.'

Niemand sprak het grootste Belgische wielertalent tegen. Mapei zag de kansen op de overwinning tot het absolute minimum gereduceerd doordat de verkeerde renner mee was met Vandenbroucke: meesterknecht Wilfried Peeters. Hij was twaalf kilometer voor de finish achter de sluw gedemarreerde VDB aangegaan opdat of Museeuw of Steels daarna eenvoudig het karwei kon klaren.

Vandenbroucke fietste echter keihard door. Peeters klampte aan zonder ook één meter kopwerk te doen. In de laatste kilometer keek hij, bijna sur place rijdend, zijn vriend uit zijn Mapei-tijd strak in de ogen, maar die gaf zich 500 meter voor de finish met een korte hoofdknik al gewonnen. ,,Het was niet aan ons om te rijden', sprak Steels somber. Dat was in dit geval misplaatste bescheidenheid. ,,Steels was de beste, hij had moeten gaan', corrigeerde ploegleider Lefevere de sprinter slechts in woord.

Vandenbroucke kon zich heel goed verplaatsen in de gemoedstoestand van Steels. Het was één van de belangrijkste redenen om Mapei te verruilen voor Cofidis. Bij deze Noord-Franse ploeg, een paar jaar geleden opgezet als een raar soort allegaartje rond de uitgebluste vedetten Rominger en Fondriest, maar nu een verrassend frisse verschijning in het peloton, claimde VDB met succes het enige kopmanschap in alle voorjaarswedstrijden.

Hij herinnert zich een voorval van vorig jaar in de Omloop Het Volk. Na de Berendries had hij de slag gemist. Hij voelde zich wel sterk genoeg om alsnog de aansluiting te zoeken, maar moest de benen strekken omdat Museeuw er het beste voor stond. Zaterdag kon VDB op de beklimming van de Molenberg door een schakelfout maar net een val voorkomen, raakte derhalve achterop, doch hoefde nu niet een andere heer te dienen.

Uitbundig somden Lefevere en Rabo-ploegleider Theo de Rooy de voordelen van het alleen zijn op. Rabo miste de slag overigens. Eerst reed Den Bakker op een cruciaal ogenblik lek en even later kwam het plastic jasje dat Dekker onder zijn shirt droeg, tussen de spaken terecht.

,,Het is nooit een nadeel om omringd te zijn door twee of drie blokken', stelde De Rooy. ,,Als de één gaat, reageert de ander, terwijl jij gewoon de goede ontsnapping kunt afwachten. Krijg je een mannetje mee, dan gaat de rest niet rijden. Er rust bovendien geen druk op je schouders. Je hebt niets te verliezen en je hoeft ook geen verantwoordelijkheid te nemen.' ,,Je kunt de hele situatie overzien. Simpeler kan het haast niet', voegde de oude ploegleider van Vandenbroucke er aan toe.

Uiteraard gaat die regel alleen op voor het type 'klasbak' dat hij vertegenwoordigt. VDB schakelde het toeval zo veel mogelijk uit door nog voor de echte finale op een strook asfalt te demarreren. Een bijkomende gunstige factor was het gebrek aan eenheid bij Lotto. Planckaert en Tsjmil investeerden rijkelijk in het uitvechten van persoonlijke vetes en hadden derhalve nauwelijks oog voor het koersverloop.

Maar bovenal demonstreerde Vandenbroucke zijn talent, natuurlijk leiderschap, inzicht, slimheid en kracht. Weloverwogen stippelde hij zijn carrière uit en ging daarbij, als het moest, conflicten niet uit de weg. Zoals de ruzie met zijn oom Jean-Luc die hem bij Lotto te veel zijn wil oplegde. Ook al was nonkel een dankbare inspiratiebron. Toen Frank zes was, zag hij hem op tv derde worden in 'Het Volk'. Vanaf die zaterdagmiddag in 1980 had hij zijn toekomst bepaald.

Bij Mapei wilde hij niet blijven omdat er te veel kopmannen waren. In het sociale leven cijfert hij zichzelf weg, in de koers kent hij geen vrienden en wil hij nummer één zijn. Op 24-jarige leeftijd heeft hij al 46 overwinningen achter zijn naam staan. ,,Ik staar me niet blind op dat aantal. Wat ik wil is elk jaar beter worden. Ik moet nog verder groeien, tot ik in staat ben in alle grote koersen voorin te rijden. Parijs-Nice (die hij vorig jaar trouwens al won - red) is mijn eerste grote doel.'

Slim is hij doordat hij als Walloniër even vloeiend Frans als Vlaams - dé wielertaal in België - spreekt. Als schooljongen doceerde hij zijn toenmalige klas- en huidige ploeggenoot Steve de Wolf Frans. De Wolf leerde hem op zijn beurt Nederlands. Zijn grote wielervrienden zijn ook Vlamingen.

Anderhalve week geleden wilde de net vader geworden Vandenbroucke al zijn ambities in de open haard gooiden. Het begenadigde talent zat in zak en as. Zijn neef David kwam om het leven bij een auto-ongeluk, terwijl zijn maatje Nico Mattan wegens hartritmestoornissen het dwingende advies kreeg te stoppen. ,,Voor mij hoefde het allemaal niet meer. Maar Nico pepte me op door te zeggen dat ik mijn toekomst niet op sentimentele gronden moet verknallen.'

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden