Eenzaam met Kerst? Er zijn altijd nog engelen

Engelen zijn terug van weggeweest. In 'autonoom, spiritueel & groen' magazine Onkruid een knap armzalige kerstgedachte.

Zie je op tegen de feestdagen omdat je eenzaam bent? Volgens columnist Willem Jan van de Wetering ('schrijver en trainer die het beste in mensen naar boven probeert te halen') is dat eenvoudig op te lossen. Hij kwam een zekere Willeke tegen voor wie dat geldt: "Het alleen zijn valt haar zwaar in de dagen die staan voor feest en gezelligheid. Ik leg Willeke uit dat je het einde van het jaar niet van sfeer kunt veranderen. Wel hoe je ermee omgaat."

Hij heeft Willeke uitgenodigd, gaat Van de Wetering verder. Maar nee, niet voor Kerstavond. De invitatie is 'om het anders te gaan zien'. Zo doe je dat, volgens de schrijver en trainer: "Je alleen 'voelen' zit voor een deel in jezelf. Je kan ook ervaren dat er altijd veel mensen om je heen zijn. Allereerst zijn de feestdagen een geweldige spirituele belevenis. Het is het mooiste moment om contact te maken met engelen. Ze staan er open voor."

Volzin, ('magazine voor zinvol leven') bespreekt het laatste werk van Gerrit Komrij, 'Boemerang'. Ze hebben geturfd hoeveel engelen er in de bundel voorkomen. Dertien, al met al. "Sommige zijn om verliefd op te worden", volgens de redacteur - zoals deze: 'Hij week in niets (goddank) / Af van het oud cliché - / Zwart, gevleugeld, slank - / Doodsengel, orchidee'.

Nog meer engelen bij Peter Stanford, columnist voor de Catholic Herald. In de paus' nieuwste biografie over Jezus had Stanford gelezen dat de herders de geboorte van Jezus niet door middel van engelengezang hadden vernomen. De paus verwijst dat verhaal naar het rijk der fabelen. Engelen zouden de boodschap in werkelijkheid gewoon hebben verteld, in plaats van gezongen. Stanford: "Misschien is de paus iets op het spoor als het gaat over de noodzaak om eens na te denken over engelen".

Zijn moeder, vertelt Stanford, bracht een kwarteeuw in een rolstoel door vanwege multiple sclerose, maar ging desalniettemin als een waaghals om met haar leven en haar slecht functionerende ledematen - omdat ze er stellig van overtuigd was dat ze een beschermengel had. Stanford hoorde zichzelf nog protesteren. "Waar was hij - of zij - toen u MS kreeg?"

Maar eerder deze maand kon hij er niet langer omheen. Stanford zou Lora Byrne interviewen, de Ierse schrijfster van 'Angels in My Hair'. Op een podium, ten overstaan van 800 belangstellenden, vertelde Byrne dat ze bij iedereen een beschermengel zag: als een helder licht in hun schaduw. Stanford: "Intuïtief draaide ik me om, volgde haar ogen, en wilde het ook zien". Hij zag niets, en vroeg haar wat ze waarnam en wat dat te betekenen had. "Haar boodschap van en over de engelen is eenvoudig - dat ze ons onvoorwaardelijke liefde en hoop bieden, namens God, wat we ook geloven, of niet geloven."

Het was tijd voor vragen uit het publiek. "Waar ik had geprobeerd haar verhaal te vorsen als een hedendaagse ongelovige Thomas, waren zij gekomen om hun verhalen over gebroken harten te delen met haar en de engelen - van verloren liefdes, zorgen voor zieke kinderen, doodgeborenen, onverklaarbare dromen..." Byrne bood aan om iedereen te zegenen in naam van de engelen. Stanford: "Twee uur lang bekeek ik een van de meest bijzondere schouwspelen die ik ooit heb gezien, deze op het oog onopvallende Ierse vrouw, die een kruis maakte op de voorhoofden, en iedereen die naar haar toekwam omhelsde."

Hij probeerde nog de ontroerde mensen te vragen het uit te leggen, maar dat lukte niemand. "Het ging, zeiden ze, woorden te boven." Stanford vergaat hetzelfde, als hij zijn column besluit. "Ik hoor een column af te sluiten met een nette, welbespraakte verklaring, maar bij deze kerstgelegenheid hoop ik dat jullie me vergeven dat ik er geen heb."

Er zijn ook mensen die het zonder engelen redden. In Filosofie Magazine een interview met de jonge Britse schrijver Jules Evans. Geen beschermengel, maar de filosofie heeft zijn leven gered. Hij vertelt: "Zo rond mijn achttiende raakte ik de grip op mijn emoties en gedachten volledig kwijt. Ik raakte angstig en depressief."

Vijf jaar lang praatte Evans met niemand over zijn problemen. Tot hij zich tot een psychotherapeut wendde. Deze vertelde hem dat zijn werkwijze losjes geïnspireerd was op de stoïcijnse filosoof Epictetus. "Mensen raken niet van slag door gebeurtenissen, maar door hun opvattingen over die gebeurtenissen."

Oude Grieken, ontdekte Evans, waren doe-het-zelvers. "Cicero zegt onomwonden dat filosofie de geneeskunst voor de ziel is, die het mogelijk maakt dat we dokters worden voor onszelf."

Hoe te werk te gaan, volgens Evans? "Je moet jezelf aan een kruisverhoor onderwerpen - dat is in feite de socratische methode. Is het echt waar wat je denkt? Klopt dat zelfbeeld wel? Om te beginnen kun je je eigen gedachten wantrouwen. Ik denk dat je je moet opstellen alsof je iemand anders onderzoekt."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden