Eenzaam, maar niet alleen aan tafel

Het inhuldigingsdiner van de 18-jarige koningin Wilhelmina wordt, honderd jaar na dato, dunnetjes overgedaan. Wie zich wil inleven hoe het is om aan te zitten aan een koninklijk banket, melde zich op 11 en 12 juni in de Amsterdamse Westerkerk.

Het orgel speelt Valerius en er zijn zilveren onderborden, kristallen glazen, violen, sprekers en plechtige obers. In Tenue de Ville kleden en f360,- meenemen.

Als koningin Wilhelmina in later jaren terugblikt op haar lange regeerperiode, weet ze dat ze zich eenzaam heeft gevoeld, maar niet alleen. Zo doopt ze tenminste haar autobiografie. Ze staat daarin ook stil bij de gruwelijke ervaringen van haar inhuldiging, op 6 september 1898 in het Paleis op de Dam, waarover ze schreef: 'Terwijl mijn moeder al in de kerk zat, moest ik alleen, heel alleen, met al die onbekende heren van het paleis naar de kerk lopen. Een gevoel van leegte en volkomen eenzaamheid maakte zich van mij meester'.

De stoere koningin en de 'enige kerel' in het oorlogskabinet, betoont zich hier allesbehalve een stoutmoedig fuifnummer. Ze is eerder een bàte tiener, die nog door haar moeder moet worden beschermd, middels een annonce in het Handelsblad. Emma vraagt het volk via de krant 'des avonds na elf uur rumoer op de Dam zoveel mogelijk te vermijden, opdat Hare Majesteit in deze vermoeiende dagen eene niet te zeer gestoorde nachtrust kunne genieten'.

Of Wilhelmina een mooie cognac heeft gedronken om de copieuze dis te verwerken en soezelig in te slapen, terwijl de gasten door het feestende grauw op straat huiswaarts keren, vermeldt de historie niet. Wül wat ze at, samen met moeder Emma en 273 andere gasten. Dat staat, bijna identiek, opnieuw op tafel op 11 en 12 juni, een ambitieus initiatief van het Museumdiner. Dit keer niet in het Paleis op de Dam, maar in het door 600 kaarsen verlichte schip van de Westerkerk. Wat at men en wat eet men?

Potage ü la d'Orsay

Een consomme van gevogelte met quenelles van duivenfarce, reepjes duivenborst, gepocheerde eidooiers en aspergepunten. Lekker: met stokbrood erbij en een mootje oude kaas toe, ben je klaar, zou je zeggen, maar dit is slechts het begin.

Truite du Lac Leman glacee, sauce Venetienne

Gepocheerde forel in gelei, gegarneerd met kaviaar en geserveerd met een op bearnaise lijkende roomsaus met kruiden. Hier de eerste wijziging ten opzichte van honderd jaar geleden: forel uit het Meer van Geneve is er niet (meer?) en het Museumdiner heeft de zoetwatervis door zalm vervangen. Waarom, er is toch wel forel voorhanden of een lekker visje uit een van de andere meren van Zwitserland? Wij neigen naar uitsluitend die lepel kaviaar: we hebben immers nog een gang of wat.

Jambon de York ü la Salamanca - Pete de chapons de Breda ü l'Imperatrice, sauce mireille - Chaufroids d'ortolans ü la chetelaine.

Drie koude gerechten, tegelijkertijd op tafel. Ham in port, kapoenpate en natuurlijk niet de beschermde ortolaan, maar hier een kwartel, gevuld met pate. Nog meer vogels:

Perdreaux rotis, bread-sauce, cresson, salade mexicaine.

Gebraden patrijs met broodsaus en waterkers met een vrij gevulde salade mexicaine. Wij hopen dat er tijd is voor een dansje tussendoor.

Celeri ü l'Espagnol

Kruidige knolselderij uit de oven met spek. He bah. Door naar de toetjes, die nu werkelijk anders zijn dan 100 jaar terug.

Macedoine de fruits Montebello - Bombe Souverraine - Geteaux Delgius

Dit laatste is een bladerdeegje met zomerfruit en bakkersroom met meringue, gemaakt door Cees Holtkamp (koninklijk petissier) en de 'bom' is van John Halve-maan: vanille roomijs met Earl Grey thee. Interessant. Zo'n Macedoine is een met pruimedanten, abrikozen, vijgen en noten gevulde brioche, omsponnen met suiker. De friandises bij de mokka zijn extra, als er nog iemand een gaatje te vullen heeft.

Als wijnen worden er onder meer een Le Trochet Saint Emilion ontkurkt, madeira bij de soep, een Sauternes vooraf en champagne toe. (Dus geen koninklijke cognac...) Een diner dat schreeuwt om een weekje nakuren in een Duits Bad van enige grandeur. Er is op 11 en 12 juni plaats voor 250 gasten. Wij zullen die dagen meeeten met de volkse variant, de 'Oranjeschotel' die gewone stervelingen honderd jaar geleden in de buurt van de Dam werd voorgezet: een 'voldoende hoeveelheid vleesch, groenten, en aardappelen'. Ach ja, het kan niet altijd kaviaar zijn.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden