Eenzaam aan de top

Ze schuift een paar stoelen op in mijn richting en begint over haar leven te vertellen aan de hand van het uitzicht.

Andrea Bosman schrijft elke week over ons vermaak, in de breedste zin van het woord. Reacties naar andreabosman@trouw.nl

Ze woont achter de toren, in Noord, in een flat op de zesde verdieping. Ze heeft ook een mooi uitzicht, maar kijkt tegen de toren aan. Vandaag dacht ze, kom, ik ga eens kijken. Een uitje. Mooi hè, zegt ze. Echt genieten. We zitten op krukken aan een hoge tafel in de panoramabar van de A'damtoren, in het voormalige Shell-hoofdkantoor aan het Amsterdamse IJ. Tussen ons een minivaasje met een piepkleine groene hortensiabol. We maken een praatje.

Het uitzichtplatform op de toren is vorige week zaterdag geopend. Alles is nieuw en fris, ook de vele medewerkers in rode polo's die de bezoekers dolenthousiast vanaf de kassa de supersnelle lift in leiden, waarmee je in een paar seconden, vergezeld door keiharde beats en een soort lichtshow uit het dak, naar boven zoeft. Eerst kom je in het vierkante café met schuine glaswanden, waar je aan de randen een omloop kunt maken.

Ik had net een latte macchiato besteld, mijn overbuurvrouw een cappuccino. Ze schuift een paar stoelen op in mijn richting en begint over haar leven te vertellen aan de hand van het uitzicht. Vanuit de toren kan ze het allemaal aanwijzen. Daar, op de Zeedijk, hadden haar ouders in de oorlog een kroeg. Daarna verhuisden ze naar de Indische buurt, ja daar dus, haar vader ging op de grote vaart. De scheepvaart trok haar ook. Ze werd stenotypiste bij de KNSM, later bij Van Ommeren, die zaten daar dus. De hele stad is zo veranderd, in het oude centrum komt ze bijna nooit meer.

Ik reken af en neem de trap naar het uitzichtplatform. Het weekeinde was heel druk geweest, had het meisje achter de kassa gezegd. Vandaag is het rustig. Een moeder met haar zoon van een jaar of elf. Een jongen met een fototoestel en een statief. Vier hoogblonde vriendinnen. De grappigste doet een dansje op een ronde dikke glasplaat in de vloer, je kijkt hier rechtstreeks twintig verdiepingen naar beneden. Hoogtevrees. De vrouwen gieren het uit.

Aan alle kanten hier de stad en verder. Aan de hekken hangen panoramafoto's met toelichting over gebouwen, fabrieken, dorpen, steden: De Zaanse Schans, Velsen, Utrecht, de Bijenkorf, Almere, de Westerkerk. Het is geen uitbundig weer, maar het licht over het IJ en het IJsselmeer is zilverachtig zacht. Alleen de zee is niet te zien. Dat water, dat is het mooist, en het zicht direct naar beneden: de wereld netjes gerangschikt, zelfs de fietsen in de stalling aan de overkant van het water bij de pont staan ogenschijnlijk scherp in 't gelid.

Toch is het na een minuut of tien ook wel weer klaar en kun je er ineens naar verlangen op die drukke pont te staan, gewoon tussen de mensen. Het is eenzaam aan de top. Zeventien euro vijftig lichter zoef ik naar beneden.

Hello, I'm Adam

De A'dam toren spreekt vanaf de website al een tijdje in de eerste persoon en in het Engels tot ons, sinds het voormalig Shell hoofdkantoor verbouwd wordt tot multifunctionele evenemententoren. Want in het markante gebouw, een ontwerp van architect Arthur Staal uit 1966, komen bedrijven, een hotel, diverse danceclubs, vergaderruimtes, een restaurant. De lookout, de uitzichtstoren, is geopend van 10 tot 22 uur. Panoramabar Madam wordt vanaf zonsondergang een nachtclub.

zie www.amsterdamlookout.com

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden