Een zware weg van de minste weerstand

Met mensen werken, masseren, al die apparaten, leuk dacht Nadine de Waal (31). Op haar veertiende leek ze precies te weten wat ze wilde worden: fysiotherapeut en niks anders. Toen ze haar gymnasiumdiploma op zak had begon ze meteen met de studie. Het eerste halfjaar viel echter bitter tegen, het was akelig saai. Dus ze stopte. Maar wat toen? Er volgden nog twee onafgemaakte studies. Pas bij de vierde vond ze haar draai.

,,Ik zat me gewoon een beetje te vervelen bij fysiotherapie. De propedeuse volgden we samen met studenten verpleegkunde en logopedie. We kregen alleen algemene vakken als gesprekstechnieken en bijna niks wat specifiek over fysiotherapie ging. De 'spiertjes' kwamen pas daarna aan de orde en toen vond ik het wel leuk worden. Eigenlijk ging het ook best wel goed'', zegt Nadine de Waal achteraf. Maar toch, die twee hertentamens die ze moest doen in de zomer bleken zo'n struikelblok dat ze afhaakte.

Het valt haar moeilijk te reconstrueren waarom ze haar toekomstplannen zo makkelijk aan de wilgen hing. Misschien had het te maken met de technische manier waarop de stof werd aangeboden. ,,Je moest bijvoorbeeld een spier isoleren en die met elektroden laten samentrekken, maar waarvoor je dat nodig had, dat vertelden ze er niet bij.'' Misschien was het toch ook onzekerheid. ,,Dat ik in het vierde jaar een eindscriptie moest schrijven daar zag ik toen al tegen op.'' Ze koos de weg van de minste weerstand en voelde vooral opluchting. Van de school heeft ze nooit meer wat gehoord. ,,Vreemd eigenlijk, want ik was best een goede leerling. Dat was op het gymnasium wel anders. Daar deden ze echt hun best om je te houden.''

De Waal had lekker vrij die zomer, maar ook een probleem. ,,Het enige dat ik altijd wilde was weggevallen en ik was weer helemaal blanco.'' Van haar vader mocht ze absoluut niet niks doen of eens rustig rondkijken. ,,Hij was veel te bang dat ik dan nooit meer zou gaan studeren. Ik moest meteen in september weer met iets nieuws beginnen. De gezondheidszorg trok me wel maar ik was panisch voor prikken dus geneeskunde of verpleegkunde vielen af.''

Een buurjongen deed technische bedrijfskunde. Eigenlijk had ze geen idee wat het inhield maar ze besloot zich ook in te schrijven. Het bleek een noodsprong de verkeerde kant op. Op het gymnasium had ze geen economie gehad dus een vak als boekhouden was haar totaal vreemd. ,,Eerlijk gezegd had ik het ook zo druk met andere bezigheden dat ik helemaal geen tijd had om me erin te verdiepen.'' Samen met een vriendin had ze van haar oppasgeld een paard gekocht waar ze drie keer in de week naar toe moest. Toen ze ook nog op kamers ging wonen in Rijswijk was ze behoorlijk wat tijd kwijt met die hobby. Van studeren kwam niet veel terecht. ,,Na een paar weken had ik er al eigenlijk al genoeg van en in december besloot ik dat ik wat anders moest doen.'' Weer een afgebroken studie en geen idee wat ze wilde. ,,Wat ik toen wel wist was dat het technische me helemaal niet lag en dat de gezondheidszorg meer mijn richting is.''

,,Gelukkig had ik nog een buurmeisje'', zegt De Waal met de nodige zelfspot. ,,Zij studeerde psychologie. En in januari kon ik nog instromen.'' Helaas was ook deze studie niet wat ze ervan verwachtte. ,,Ik had gedacht dat je zou leren hoe je mensen kunt helpen met hun problemen. Maar wat kreeg ik: geschiedenis van de psychologie, methoden en technieken, statistiek. Dat had voor mij niks te maken met mensen helpen.'' Tot de zomer heeft ze het volgehouden en toen zat ze weer thuis, inmiddels met vriend op de zolder bij haar ouders.

Hij wees haar op een advertentie van het LUMC, het academisch ziekenhuis in Leiden. Ze besloot zich aan te melden voor de opleiding verpleegkunde. ,,Bijna was ik niet aangenomen vanwege al die afgebroken studies. Ze dachten dat ik te weinig doorzettingsvermogen had. Maar toen ze hoorden dat ik twee jaar had 'opgepast' bij een demente bejaarde dame draaiden ze om als een blad aan een boom.'' Na vier jaar had ze eindelijk een diploma op zak, maar dat het echt groot feest was kan ze niet zeggen. ,,De tijden waren slecht en de groep die een halfjaar voor ons was begonnen met de opleiding was in zijn geheel ontslagen. Al staat het nergens zwart op wit, je gaat er toch van uit dat je kunt blijven in zo'n ziekenhuis.''

Ze kreeg wel een plek maar niet op de afdeling die haar voorkeur had. ,,Ik wilde graag naar verloskunde of eventueel heelkunde maar ik kwam terecht op de flow. Daar lagen allemaal doodzieke kinderen in steriele tenten. In de vier maanden dat ik daar heb gezeten zijn er vier kinderen overleden. Dat was te zwaar. Ik ben huilend naar de manager gegaan en toen kreeg ik alsnog een plek op verloskunde.''

Toen ze na negen maanden zelf zwanger bleek werd dat het einde. Minder dan vier dagen werken kon niet en ze zag niet hoe ze dat moest combineren met een kind. ,,Een dagdienst begint om halfacht maar waar kan je oppas vinden vanaf zeven uur?''Ze lieten haar gewoon gaan en dat vindt ze nog altijd vreemd. ,,Ze zeggen dat minder werken ten koste gaat van de continuïteit maar intussen hadden ze een groot tekort aan verpleegkundigen. Van dat beleid heb ik nooit wat gesnapt.''

Nu staan ze te springen om personeel, weet De Waal, maar voor haar hoeft het niet zo. Ze heeft het naar haar zin thuis met haar twee kinderen van vijf en drie. Misschien dat ze ooit nog eens terugkeert in de verpleging maar dan moet er wel het een en ander veranderd zijn in ziekenhuizen. ,,Zoals het nu is, daar gruw ik van. De werkdruk is enorm. Dan kom je op een onderbezette afdeling waar je slecht wordt ingewerkt. Dat zie ik niet zitten.''

Terugkijkend denkt De Waal dat ze misschien wel te jong was, te naïef om echt goede keuzes te maken. ,,Werken, dat was iets voor volwassenen, voor later. Niet iets wat met mij te maken had.'' Dat ze haar allemaal zo hebben laten zwemmen vindt De Waal achteraf vreemd. ,,Er was niemand die eens vroeg: 'joh, waarom is dat nou allemaal en zou je het niet nog eens proberen'. Misschien was dat wel goed geweest en was ik beter gaan nadenken over wat ik echt wilde.'' Spijt heeft ze alleen van die blauwe maandag technische bedrijfskunde. ,,Dat was een enorme misser die ons veel geld heeft gekost.''

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden