Een winnaar zal er zijn, maar...

Gaat een onbekende buitenlander er met Vlaanderens mooiste voorjaarsbuit vandoor?

De grote vrees van een koersdirecteur is de onbekende winnaar. Anekdotisch in deze context is de opmerking van Amstel Gold Race-directeur Leo van Vliet drie jaar geleden. "Wat moet ik daar nu weer mee?", zei hij na de finish met licht afgrijzen. Met Enrico Gasparotto op het affiche hoef je niet aan te komen bij het grote publiek en sponsors, wist Van Vliet.

Het is aannemelijk dat de Ronde van Vlaanderen morgen een winnaar krijgt waarvan velen niet meteen in vervoering raken. De eigen supporters daargelaten. De kans is minimaal dat een oud-winnaar op herhaling gaat in 'Vlaanderens Mooiste'. De enige die morgenochtend in Brugge op de Grote Markt zijn handtekening zet op het rennersblad en zich in België bij leven al onsterfelijk maakte, is Stijn Devolder.

Devolder zoekt al jaren koortsachtig naar de formule die van hem in 2008 en 2009 een noeste Flandrien maakte. Hard werken is er één, weten ervaren rotten als Tom Boonen en Fabian Cancellara, ieder goed voor drie zeges in de Hoogmis.

"Kracht, uitgekooktheid en ervaring." De renner in wie deze deugden samenkomen, wint de Ronde van Vlaanderen, trachtte de Vlaamse wielercommentator Michel Wuyts de ziel van de koers te ontrafelen. Meer is er niet nodig om straks op Eerste Paasdag in Oudenaarde geschiedenis te schrijven.

Was het maar zo makkelijk. Boonen en Cancellara, bleek dit voorjaar, zijn ook maar mensen van vlees en bloed. Vooral bloed dan. De Belg smakte in Parijs-Nice hard tegen het asfalt. De Zwitser deed hetzelfde twee weken later in de semiklassieker E3 Harelbeke. Voor de twee wielericonen was het voorjaar voorbij nog voordat de lente goed en wel was aangebroken. Tegen zoveel pech is geen enkele positieve eigenschap bestand.

Geen titelverdedigers dit jaar voor Wim Van Herreweghe, de Vlaamse koersdirecteur die zich één dag in het jaar onderkoning van gans een land waant. Van Herreweghe beperkte zich tot de veilige opmerking dat hij hoopt dat de Ronde, renners en volk, ongelukken bespaard blijven.

Zonder Tom Boonen en Fabian Cancellara is het wielervoorjaar nagenoeg onthoofd, twitterde veldrijkoning Sven Nys vanuit zijn luie zetel. Is het echt zo dramatisch als de beste cyclocrosser van de laatste twintig jaar de zaken voorstelt? Natuurlijk niet.

Voor de betrokken coureurs misschien. Niet voor de Sep Vanmarckes van deze wereld. De taart gaat nu eens niet naar Boonen of Cancellara maar naar Zdenek Stybar wellicht, Gerraint Thomas misschien, Greg Van Avermaet mogelijk. Of toch een Nederlander? Lars Boom, Niki Terpstra. Of Stijn Vandenbergh, het Vlaamse werkpaard dat nooit zegeviert maar met het verstrijken van de jaren aan inhoud wint. Inhoud, vergat Wuyts, is misschien wel de belangrijkste gave om 264 kilometer, 19 taaie hellingen en zes kasseistroken te overleven.

Feitelijk markeert deze 99ste Ronde van Vlaanderen, een kantelpunt. Tussen de oude generatie winnaars als Cancellara (34) en Boonen (idem) en de aanstormende twintigers. Het had vanzelfsprekend prachtig geweest als de machtswisseling zich op de Oude Kwaremont had voltrokken. Of iets eerder op het parcours, op de Koppenberg. Als teken van jeugdige dadendrang.

Dat de aanwezigheid van wielervedetten pedaalverlamming in de hand werkt, kun je niemand kwalijk nemen. Alle ogen zijn nu eenmaal gericht op veelwinnaars. Niet in de laatste plaats die van het peloton, waar opportuniteit een tweede natuur is.

Morgen duiken de ongeremde jongeren bij het oprijden van de eerste kasseien meteen in het machtsvacuüm. Zo was het afgelopen weken in Harelbeke, in Gent-Wevelgem en in de Omloop Het Nieuwsblad, de inleidende gevechten naar deze Ronde toe. De jeugd schotelde de onpartijdige liefhebber enerverende wedstrijden voor dankzij het gebrek aan een koersbepalende 'patron'.

Vlaanderen is stilletjes toe aan een nieuwe naam. Het liefst van eigen bodem. 'Wie' is echter de vraag. Wie kan Boonen opvolgen? Een troonopvolger is er niet. Een pijnlijke constatering voor een volk dat als geen ander gure voorjaarsstormen trotseert om de koers van nabij te mogen volgen. Boonen was de laatste Belg die in eigen land een klassieker op zijn naam schreef. Dat was in 2012.

Het wordt vast en zeker een buitenlander die er met Vlaanderens mooiste voorjaarsbuit vandoor gaat. De Noor Alexander Kristoff, momenteel sneller dan iedereen, lijkt na Milaan-Sanremo van vorig jaar klaar voor het robuuste werk. De winnaar van dit jaar, John Degenkolb, is dat al wat langer. Wat de Duitser, fakkeldrager van de wielerrenaissance in eigen land, nog ontbreekt is de bekroning tot Flandrien. En wie kan bezwaar hebben met Peter Sagan als winnaar? De Slowaak die het herwonnen Oost-Europese zelfbewustzijn inkleurt.

De Jongh teamleider

Steven de Jongh is bij wielerploeg Tinkoff-Saxo benoemd tot hoofdploegleider. De Nederlander moet de strategie, de langetermijnplanning van het team en de samenstelling van het programma vaststellen. Dat meldt de ploeg waar Stefano Feltrin de afgelopen week de ontslagen Bjarne Riis opvolgde als algemeen manager. "We hebben een uitstekend team van ploegleiders. Steven is de juiste man om daar leiding aan te geven", aldus Feltrin. "Steven en ik zullen samen het werk van Bjarne op ons nemen."

De Jongh noemt zijn nieuwe rol een mooie kans. "Ik wil de lat voor de ploeg steeds hoger leggen", meldde de oud-renner die eerder bij Team Sky werkzaam was. "Onze grote doelen dit jaar zijn de dubbel Giro-Tour voor Alberto Contador en de klassiekers met Peter Sagan. Alberto ligt op schema. Ik had hem vorig jaar al onder mijn hoede en zal dit jaar zijn ploegleider zijn."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden