Een wervelende lezing in Rotterdam

Toen hij na een klein uurtje klaar was, hapten we naar adem. Doet De Trap denken aan de opgang van een lunapark - met verticaal bewegende treden - dan voelde de lezing die zijn bedenker gaf als een achtbaan van visioenen.

Tweederopbouw, noemde architect en hoogleraar Winny Maas zijn wervelende lezing, want de wederopbouw was nu een andere fase ingegaan.

Plaats van handeling was de oude bioscoop van Kriterion, boven op het Groothandelsgebouw. Begin van de avond. Het regende zacht, onweer was op komst, het beklimmen van De Trap was anders dan anders; de top van de torens, de Nationale Nederlanden, het Manhattan Hotel, verdween in nevelwolken.

Winy Maas, deed een powerpoint, die - zoals iedere powerpoint- met technische storinkjes kampte. Dan ging het beeld op zwart, maar dat mocht zijn vaart nauwelijks afremmen. Hij was van meet af aan op stoom, dit was een man met een missie.

"Een stad van dromen en verlangen, dat is Rotterdam", zei Maas. Ik moet even instemmend hebben geknikt, in geen andere stad wordt met zoveel hartstocht gedroomd en verlangd als hier.

"De weemoed na de verwoesting was een bron voor enorme innovaties. De stad beschikt nu over een grote collectie van gebouwen."

Zulke dingen zei Maas.

Alsof Rotterdam een blijvende expo was. Zelf had hij met zijn bureau MVRDV de Markthal aan de collectie toegevoegd. En het spectaculair spiegelende depot in het Museumpark bij het Boijmans was in voorbereiding. En De Trap, nu al iconisch (dat woord gebruikte hij voor de topstukken van de collectie), dat was dan nog maar een bescheiden ding, dat op 't nippertje door de brandweer was goedgekeurd. Maar hoe bescheiden ook, Maas citeerde graag uit de Amerikaanse Huffington Post, die ook over De Trap berichtte en Rotterdam 'een van de meest onderschatte steden van Europa' noemde.

Er moet een rilling van genot door het publiek in de zaal zijn gegaan, een publiek misschien van ontwikkelaars, architecten en bestuurders, die ook graag droomden en verlangden.

Maas wervelde door, over zijn dakprojecten die de stad een tweede laag moesten geven, een roltrap omhoog langs de Bijenkorf, een roltrap omhoog langs de Van Nellefabriek, langs De Rotterdam ('sorry, Rem'), langs het stadhuis enzovoorts. Op die daken bomen en tuinen. En ook tilde hij - hoppa - het gerestaureerde zeventiende eeuwse Schielandhuis tientallen meters de lucht in, om het met de omliggende torens te verbinden. Natuurlijk had de stad de Olympische Spelen van 2028 helemaal naar zich toe moeten trekken en terwijl Maas dirigeerde vielen de sportaccommodaties als vanzelf op hun plaats, midden in de stad, met een Olympische Kuip in de Maas, die hij de Rotterdamse Canal Grande noemde.

Het was schitterend. Aan de Van Brienenoordbrug hing hij een restaurant voor het uitzicht, de derde Maasvlakte zette hij vol woontorens, Zestienhoven werd voor de kust gelegd, hij schetste drie nieuwe bruggen over de Maas en een ringweg met gates (zoals de portes van Parijs en nooit, nee, nooit was de stad af, altijd maar droomde en verlangde hij voort, op zijn geheel eigen en weergaloze wijze.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden