Column

Een wereld zonder rottige letters. Hoe vertrouwen het wint van dyslexie

Marijn de Vries Beeld Maartje Geels

Het was een filmpje dat me trof deze week. Het kwam langs op Twitter. Beelden van het Amerikaanse kunstrijpaar Meryl Davis en Charlie White, die precies drie jaar geleden met een wereldrecord punten goud wonnen op de vrije kür, in Sotchi. “Als vertrouwen het wint van dyslexie”, stond er als titel in beeld.

IJsdansen is een van mijn heimelijke genoegens. Het is topsport pur sang, want weinig atleten beheersen hun lichaam beter dan ijsdansers - hetzelfde geldt voor turners. Maar het is ook weer niet puur topsport, net zomin als ballet topsport is: het is kunst. Fascinerend, prachtig. Zappen blijkt onmogelijk als ik in een ijsdansshow beland, zelfs al ben ik met mijn afstandsbediening onderweg naar een wielerkoers, of naar ‘Homeland’.

Tekst loopt door onder tweet. 

De gouden kür van het Amerikaanse paar heb ik gezien, dat kan ik me nog herinneren. Maar het verhaal erachter heb ik toen niet gehoord. En dat ontvouwt zich nu. Meryl en Charlie begonnen samen te schaatsen toen ze negen waren. De vriendschap die zich door de jaren heen ontwikkelde, is de sleutel tot hun succes. Want Meryl heeft een zware vorm van dyslexie. 

Zo erg zelfs, dat haar gevoel van diepte erdoor beïnvloed wordt. Dieptegevoel is bij ijsdansen, met alle sprongen en ingewikkelde patronen, nogal belangrijk. Als je dat niet of minder hebt, moet je blind op je partner vertrouwen. Dat hebben Meryl en Charlie dus geleerd.

Of dyslexie nu bestaat of niet, Meryl heeft op wonderbaarlijke wijze met haar aandoening leren omgaan. In een speech die ik vond op YouTube, vertelt ze hoe ze zich als kind afschuwelijk voelde omdat ze zoveel langzamer las, zoveel langzamer dingen begreep dan haar klasgenoten. Hoe ze als elfjarige ’s nachts haar bed uit ging, om toch maar de lesstof tot zich te kunnen nemen. Hoe ze gek was op dwarsfluit spelen. De muziek bracht haar in een andere wereld, een wereld zonder rottige letters. Tot ze in de schoolband liedjes van blad moesten spelen - en ze enkel nog deed alsof ze speelde. Ze kon de noten niet snel genoeg lezen.

Minderwaardig

Elke winter maakte haar vader een stukje ijs sneeuwvrij op een meer in de buurt, en met de kou die in haar wangen beet, de bevroren veters van haar schaatsen en het heerlijk draaien en zwieren was Meryl gelukkig. Charlie had al snel door dat Meryl geen gewone ijsdanspartner was. Het duurde eindeloos voor ze de choreografieën door had, alweer door de dyslexie. Maar Charlie was geduldig. Hij leerde de choreografie voor beiden, en oefende met Meryl haar partij net zolang tot ze hem kende.

Op het ijs, dansend, bestond haar dyslexie niet. Voor even dan. Want het moment dat de onzekerheid weer toesloeg, het gevoel van niet goed genoeg zijn, van dom zijn, kwam altijd snel. Zelfs met de gouden medaille van Sotchi om haar nek voelde ze zich nog altijd minderwaardig. Maar, realiseerde Meryl zich even later, juist haar problemen hadden haar doorzettingsvermogen en kracht gegeven. Hadden ervoor gezorgd dat ze zover was gekomen, daar met Charlie op het podium.

Iedereen heeft een beeld van wat fantastisch is. Olympisch kampioen worden is fantastisch. Zelfs als je niet goed lezen kunt. Nog belangrijker dan haar gouden medaille vond Meryl die ontdekking: ze was haar eigen versie van fantastisch geworden.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden