Een wereld waarin altijd strijd woedt

Post Tenebras Lux
Regie: Carlos Reygadas. Met Rut Reygadas, Eleazar Reygadas, Nathalia Acevedo en Adolfo Jiménez Castro.

De Mexicaanse regisseur Carlos Reygadas verhuisde een tijdje geleden van de stad naar het platteland. Hij streek neer in een dorp ten zuiden van Mexico-Stad, waar hij middenin een natuurreservaat een huis bouwde voor zijn vrouw en kinderen. 'Post Tenebras Lux' (licht komt na duisternis) is samengesteld uit de herinneringen, fantasieën, dromen en nachtmerries van een man in een soortgelijke situatie.

Hij heet Juan en is samen met zijn Natalia in een prachtig huis gaan wonen, tussen koeien en paarden en eeuwenoude bomen. Hun kinderen heten Rut en Eleazar. Ze worden gespeeld door Rut en Eleazar Reygadas, de kinderen van de regisseur. Het huis waarin ze wakker worden en ontbijten, en 's avonds naar bed gaan, is hun eigen huis.

's Nachts, als iedereen slaapt, komt er een animatiefiguurtje binnen geslopen in de gedaante van een rood fluoriserende duivel. Een schitterend tafereel, ten teken dat de angstdroom is begonnen. Ook het filmbeeld dat aan de randen onscherp is, lijkt te wijzen op een andere, imaginaire wereld waarin droom en werkelijkheid, verleden, heden en toekomst in elkaar overvloeien. Alsof je met deze mooie, originele, autobiografisch geïnspireerde film eventjes in het binnenste van iemands hoofd mag kijken.

Zo kunnen Juan en Natalia in een sekssauna belanden, maar is het ook mogelijk dat het Juans fantasie is, vermengd met de porno die hij voor het slapen gaan op internet kijkt. En als Juan op een dag een stel inbrekers betrapt, en neergeschoten wordt, is het denkbaar dat Reygadas zich hier de moord op een goede vriend herinnert. Tien jaar geleden werd de Mexicaanse kunstenaar Alejandro Ferretis, hoofdrolspeler van Reygadas' bejubelde debuut 'Japón', gruwelijk vermoord teruggevonden in zijn woning. Indringers hadden zijn schedel ingeslagen met een bijl.

'Japón' speelde in een ruig en rotsachtig landschap waarin niet alleen de schoonheid maar ook de gruwelen en mysterieën van de natuur werden bezongen. Het leverde Reygadas de titel Mexicaanse Tarkovski op. In 'Post Tenebras Lux', vorig jaar in Cannes bekroond met de prijs voor de Beste Regie, is Reygadas terug in de overweldigende natuur die vaak angstaanjagend en oogverblindend tegelijk is, zoals in de onvergetelijke openingsbeelden waarin zijn dochtertje tussen wilde paarden, koeien en honden dwaalt. Het is een wereld waarin altijd ergens strijd woedt, of onenigheid loert, tussen man en vrouw, arm en rijk, blanken en kleurlingen. En als er geen strijd is, dan verzinnen ze er wel een, door een rugby-wedstrijdje te spelen. Reygadas maakte als rugbyspeler ooit deel uit van het nationale team.

Een prachtig huis middenin de natuur betekent wel minstens vier waakhonden voor de deur. Wat voor vrijheid is dat? En hoe zit het precies met de gekleurde bedienden die als op negentiende-eeuwse tableaus huis, tuin en keuken onderhouden van de rijke, blanke Mexicanen. Wat zijn hun geld- en drugsproblemen tegenover de 'interior design'-probleempjes van het stadse stel.

Al die vragen lijken samen te vloeien in de woelige koortsdroom van een jonge echtgenoot en vader die troost vindt in een fragiel liedje dat zijn vrouw op de piano speelt. Ze zingt een beetje vals, maar ook zo teder en oprecht dat de tranen in je ogen springen. Het is een lyrisch lied van Neil Young in een moeilijke driekwartsmaat dat een beetje lijkt op de film. "It's just a dream", zingt ze, "only a dream".

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden