Een wedstrijdje goedmoedig pesten Een polonaise bij Marokkaans handgeklap

UTRECHT - “Ik zie Nederland en Marokko liever niet tegen elkaar spelen. Ik ben een beetje voor allebei, daarom heb ik ook de Nederlandse en Marokkaanse kleuren opgehangen.” M. Talha, de Marokkaanse eigenaar van koffieshop Shabab in de Utrechtse wijk Lombok, reageert diplomatiek.

Hij moet ook wel, want zijn klandizie is van beide nationaliteiten. Shabab heeft de afgelopen jaren een traditie opgebouwd: steevast komt de buurt er belangrijke wedstrijden kijken. De baas zorgt dat er een grootbeeld-tv staat en kleedt het café sfeervol aan.

Dit keer is het hele plafond bedekt met ballonnen in het Hollandse oranje en het Marokkaanse groen en rood. De wanden kennen geen vrije plek meer, wanddecoraties met rustieke tafereeltjes worden overwoekerd door slingers en vlaggen.

De juiste plek dus voor een avondje voetbal. Gisteravond om zes uur zat Shabab al vrijwel vol. Enkele Nederlanders hebben zich toegetakeld met oranje frutsels, de Marokkanen zien er allemaal normaal uit.

“In Marokko verkleden we ons, maar hier doen we het op een of andere manier niet. Maar het hoort wel”, verklaart Karroum. Hoewel hij al jaren in Nederland woont, is hij toch voor Marokko. “Je blijft Marokkaan, hè.”

Niet iedereen is even fanatiek. Lotte is meegekomen met haar blonde vriendin. “Voetballen op zich boeit me niet, maar ik vind de sfeer wel gezellig. Als ik thuis was geweest, had ik niet gekeken.”

Dan begint het. Zodra de Marokkanen het veld op komen, kan eigenaar Talha zich niet meer houden. “We gaan winnen”, roept hij. De Marokkaanse barkeeper zet verder de toon door tijdens het Wilhelmus met de afstandsbediening even het geluid uit te schakelen. Aan het begin van de wedstrijd hebben de twee supportersgroepen het vooral druk met elkaar goedmoedig pesten.

Als de Nederlanders aan de bal zijn, schreeuwen de Oranje-fanaten extra hard, als de Marokkanen in actie komen, moedigen hun landgenoten hen luidkeels aan. Bij een vrije trap voor Nederland vliegen de deskundige commentaren in het rond, bij een gemiste kans voor Marokko stompen de supporters vertwijfeld in de lucht.

Na een half uur zakt de stemming in. De ploegen scoren maar niet, het is bloedheet, er hangt een stevige hasj-damp en iedereen heeft al veel geschreeuwd.

De Nederlanders blijven aanvallen, maar de Marokkaanse keeper houdt de ballen steeds. Dat levert mopperende Oranje-fans en klappende Marokkanen op. De meeste kijkers blijven het spel relativeren, maar een Marokkaan kan er niet meer tegen. Als Nederland een vrije trap krijgt, roept hij boos dat de scheidsrechter partijdig is.

Eindelijk scoort Peter van Vossen en is het olé, olé, olé. De Nederlanders gaan vol vertrouwen de rust in.

Ahmad ook. Hij gelooft nog steeds in zijn ploeg. “Marokko heeft tot nu toe telkens pech gehad. Het heeft verloren van België en Saoedi-Arabië, terwijl het beter speelt.”

Na de rust wordt de zelfverzekerheid van de Nederlanders meteen de grond in geboord door het tegendoelpunt van de Marokkanen. Iedereen roept weer tegen elkaar in.

Maar al snel wordt de sfeer landerig. De wedstrijd is saai en de bezoekers amuseren zich evenmin met het commentaar. Ze laten de woordenbrei van Evert ten Apel - die omstandig uitlegt dat het in Noord-Afrika toch zo warm kan zijn - gelaten over zich heen komen.

Maar dan, een kwartier voor het eind, is het twee-een voor Nederland. Oranje-supporters omhelzen elkaar. De Marokkanen hebben nog hoop, maar alle aanvallen van hun team mislukken verder.

Na het fluitsignaal zetten de Nederlanders de polonaise in. De Marokkanen klappen sportief.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden