Een wedstrijd te veel: volleybalsters eindigen als vierde op slopend WK

Laura Dijkema en Lonneke Sloetjes, na een gewonnen punt in de wedstrijd om de derde plek op het WK, vanmorgen tegen China.Beeld Getty Images

Nooit presteerden de vrouwenvolleybalsters beter dan de afgelopen weken op het WK in Japan. Ze werden vierde, wat geen enkel Nederlands team voor hen had gedaan. Toch overheerste de teleurstelling. Een goed toernooi leverde weer geen prijs op. Tegen China ging de wedstrijd om het brons vanmorgen kansloos verloren.

Weer vierde. Net als in Rio twee jaar geleden, waar ook in het olympisch toernooi de volleybalsters op die plek terecht kwamen. De vierde plek van afgelopen weekend was alleen moeilijker te bevatten. In Rio was het vooral een knappe prestatie om bij de beste vier te komen, in Yokohama ging het juist om het verliezen van een medaille. De doelstelling was namelijk ambitieus neergelegd: niet alleen meedoen, maar ook een prijs pakken.

Dat voornemen was een teken dat het team is gegroeid in status en kwaliteit. Maar, zo bleek de laatste dagen van het toernooi, ook een voornemen dat nog net te hoog gegrepen is. Nederland hoort bij de beste vier ploegen van de wereld, won razend knap van een groot volleyballand als Amerika, maar was van de overgebleven topteams wel de minst constante. Er waren tegen Servië vrijdag en China zaterdag te veel fouten om echt te kunnen winnen. De talloze punten van Lonneke Sloetjes, de sterspeelster van het team en een van de besten op het toernooi, konden daar niet tegenop.

Het is het makke van een team dat nog steeds in opbouw lijkt te zijn. Coach Jamie Morrison heeft pas twee jaar de leiding over de jonge ploeg. Hij haalt zijn voorbereiding uit de cijfers, al nam hij wel accenten over van de vorige coach Giovanni Guidetti die veel vuriger langs de lijn liep. Het kostte tijd om te wennen. Morrison werd onder meer gevraagd of hij zich toch wat emotioneler kon opstellen. Hij gaf toe.

De Amerikaan gaf kort na afloop van de wedstrijd tegen China aan te willen blijven (zijn contract loopt eind van het jaar af), ook al werd de doelstelling niet gehaald. Blijft hij, dan kan het team de rust krijgen om samen door te gaan. Myrthe Schoot en Maret Balkestein-Grothues zijn inmiddels dertig jaar, de rest van het team is jonger. Het is een gunstige situatie voor een team dat alleen nog maar beter kan worden, met de Olympische Spelen van 2020 in Tokyo als volgend hoofddoel.

De wolven

Daar moet de focus nu naartoe, nadat het WK op een teleurstellende manier eindigde. De wedstrijd om het brons van zaterdagochtend (Nederlandse tijd) tegen China was er eigenlijk een te veel. De volleybalsters hadden alle energie gestopt in de halve finale tegen Servië. Lonneke Sloetjes versprak zich bijna typerend, vrijdag vlak na de wedstrijd. “We moeten nog weer, eeh, we mogen nog weer. En dan staan we er ook”, zei ze tegen de NOS, terwijl de tranen uit haar ooghoeken stroomden.

Het lukte dan ook niet tegen olympisch kampioen China, waar al twee keer dit toernooi van verloren was. ‘Als het vuur gedoofd is, komen de wolven’, zongen Acda en De Munnik al, en het leek zaterdag alsof de wolven de Chinese vrouwen waren. Een set bijblijven lukte nog (22-25), de tweede set was slechts bij vlagen goed (19-25) maar in de derde set was het helemaal op bij de Nederlandse vrouwen. 14-25 werd het, pijnlijke slotminuten van een zo positief verlopen toernooi. De vermoeidheid eiste de tol, zeker in de dertiende wedstrijd in drie weken.

Er waren na afloop minder tranen zichtbaar. Die vloeiden vrijdag al. Zaterdag overheerste de diepe teleurstelling. In stilte werd de nederlaag geaccepteerd. Maar er was toch historie geschreven met de beste prestatie ooit? Nee, dat was het pas geweest als er een medaille was gewonnen, zei aanvoerder Balkestein-Grothues bij de NOS. Want vierde, daar heb je fysiek heel weinig aan.

De gouden medaille ging uiteindelijk naar Servië, de tegenstander van Nederland in de halve finale. Na een bijzondere finale tegen Italië, die eindigde in een zenuwslopende vijfde set, veroverden zij na de Europese titel vorig jaar nu ook de wereldtitel. Die constantheid, daar moet Nederland nu naar zoeken. 

Lees ook: De rechterarm van Lonneke Sloetjes, het machtige aanvalswapen van Oranje

Lonneke Sloetjes is de absolute vedette van het Nederlands team. Vaak slaat ze zo'n anderhalve set aan punten binnen.

Lees ook: De medaille lonkt, maar deceptie dreigt voor de Nederlandse volleybalvrouwen

De Nederlandse vrouwen waren na de wedstrijd tegen Servië in de halve finale mentaal kapot. Niet gek, het was een wedstrijd op het allerhoogste niveau geweest.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden