Een waarschuwing voor Frank de Boer in het Fifa-circus

Je kunt opgelucht concluderen dat we er in tijden van meedogenloze bezuinigingen van verschoond blijven, van zo’n duur WK–al wekte onze enthousiaste premier ter plekke in Zürich niet bepaald de indruk zich ook maar één moment door dergelijke overwegingen te laten beknellen. Even voldaan kun je vaststellen dat we niets van doen krijgen met een zo niet maffiose dan toch in zichzelf gekeerde en zichzelf tot in het extreme beschermende organisatie.

Maar als zure calvinist, waarvoor oud-KNVB-directeur Henk Kesler WK-sceptici uitmaakte, stemt het mij ook erg gelukkig dat we af zijn van het bid, dat afzichtelijke lettertjesgedrocht. In het begin van de lobbycampagne zetten we die drie letters nog keurig tussen aanhalingstekens–en, zucht, bidbook natuurlijk ook. Maar op het laatst stonden de woorden open en bloot in de krant–alsof ze in de volgende Van Dale zouden worden opgenomen, en wie weet als we dat WK wél hadden gekregen. Maar mooi niet dus: bid, we hoeven het gelukkig nóóit meer te tikken.

In die stompzinnige lettertjes was al het wezensvreemde gebundeld, de malligheid, het doorgedraaide ook van een jaar lobbyen met plezierreisjes over de hele wereld tot de afsluiting van de afgelopen dagen in Zürich, waarbij iemand in deze compleet afwijkende denkwereld op het idee bleek gekomen een straatorkest te laten invliegen.

Als ze daar al niet hard om hebben gelachen, de bedaagde stemmers van de Fifa, dan hebben ze het daarna wel gedaan om de nutteloze presentaties–Engeland en Nederland hadden de beste–waarmee ze de tijd tot happy hours en diners doodden.

Je kunt verontwaardigd vaststellen dat in het marionettentheater van de Fifa alle vooroordelen weer eens zijn bevestigd. Je kunt naïef aantekenen dat de Engelsen zijn gestraft voor iets waar ze niets aan konden doen, de Engelse berichtgeving over corruptie bij de Fifa. Maar zo denken ze bij de Fifa niet–die denken zoals de Spanjaard Villar Llona, zelf lid van het besmeurde uitvoerend comité. We zagen hem schreeuwen bijna tijdens de presentatie van Spanje en Portugal: de Fifa is clean, de Fifa is honest. Toch goed voor een eervolle tweede plaats, in die kringen.

Daar kun je dan heel veel van gaan zeggen, maar waarom zou je als de Nederlandse figuranten het zelf ook niet doen? Beleefd incasseerden ze hun nederlaag, en je mag denken dat ze er nooit weer aan zullen beginnen. Maar ze zullen zich er níet van laten weerhouden door de malafide uitstraling van de Fifa. Zo denken uiteindelijk, hoe onkreukbaar op hun manier, ook Nederlandse lobbyisten niet.

Twee dingen nog. Eén: het is erg interessant om te zeggen dat het anders moet bij de Fifa. Maar voor de toewijzing van toernooien is hoe en in welke vorm dan ook een commissie nodig, en waar mensen bij elkaar zijn is handjeklap of kongsivorming nooit uit te sluiten. Twee: de invloed van geld is schadelijk als een verkiezing er nadelig door wordt beïnvloed, met een aantoonbaar zwakkere winnaar bijvoorbeeld. Daarvan is hier geen sprake: de Engelsen mogen moord en brand schreeuwen, ook Rusland was een sterke kandidaat.

Daar wil ik het graag bij laten. Dat hele Fifa-circus, met alle heilloze opwinding van dien, kan me gestolen worden. In Zürich troffen we ook Frank de Boer, de door Johan Cruijff benoemde nieuwe trainer van Ajax. Omdat één mislukte aardige gozer, Marco van Basten, me voorlopig even genoeg is, drukte ik hem op het hart het niet te onderschatten en zich met kennis te omringen. Frank begreep de waarschuwing en zei ’m ter harte te nemen.

Zo waren die dagen in Zürich me toch wat waard–niet meer als zure calvinist, maar als een bezorgde, en dan wel over kernzaken en -persoonlijkheden van het spel zelf.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden