Een vrolijke boel: de homo's schieten de kompels te hulp

pride

Regie: Matthew Warchus Met Imelda Staunton, Bill Nighy, Ben Schnetzer.

****

Zie 'Pride' en je gaat geloven dat het echt een toptijd was, die deprimerende jaren tachtig in Engeland: de tijden van de mijnstakingen, Brixtonrellen, aids, Thatcher. Tot op heden vooral getekend als het grimmige vervolg op de te blije jaren zeventig; geen lang haar meer maar parmantige Bronski Beat-kuifjes in steeds gewelddadigere demonstraties, gevechten met de politie, stenen door de ruiten.

Regisseur Matthew Warchus laat nu de meer inspirerende kant van de 'eighties' zien met het waargebeurde verhaal van een Londense homo-activistische splintergroep, huizend in zo'n typisch jaren tachtig politiek boekwinkeltje in Brixton, waarvan de leider tot het solidariteitsprincipe komt dat je als onderdrukte minderheid ook voor andere onderdrukte minderheden moet strijden. Deze Mark Ashton hitst zijn mede-homo's op dat de bijna verslagen Welshe mijnwerkers wel wat hulp en nieuwe financiële input kunnen gebruiken. Complicatie is dat die stakende mijnwerkers helemaal niet op zo'n stelletje homo's in een oranje busje zitten te wachten.

Maar, geheel volgens de verwachting en toch leuk, een vrolijke boel wordt het toch, mede dankzij Frankie goes to Hollywood, Style Council, Bronski Beat, en een prachtig gezongen Welsh mijnwerkerslied. Dominic West uit 'The Wire' is net niet leuk over the top als de valse nicht, maar daar staat Imelda Staunton tegenover als de wel fijn kordate closet-lesbo. Ook krijgen er wat verhaallijntjes wel een slot maar geen begin, maar ook dat is niet erg; het draagt bij aan het esprit eigenlijk: je wil wat en dan knutsel je het rap in elkaar, zo ook deze film.

In die geest rijkt 'Pride' naar 'The Full Monty' en natuurlijk 'My Beautiful Laundrette'; die laatste film hét voorbeeld van eighties-engagement met de romance tussen skinhead Johnny en Pakistaan Omar. Aan zo'n een-op-een-romance doet 'Pride' verder niet. Deze film viert boven alles de groepsverliefdheid; het samen aan iets groters dan jezelf werken en dan zingen, dansen, dronken worden en spandoeken maken. En ondertussen valt in de zaal iedereen, homo en hetero, alsnog wel voor nieuwe ster Ben Schnetzer die met veel flair aanvoerder Ashton speelt; een en al bezieling en energie, de 'pits and perverts' verenigend tegen het vitriool van tabloids en Thatcher.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden