Een vierde plek in de Vuelta is 'eeuwig zonde' voor Steven Kruijswijk

Beeld EPA

Steven Kruijswijk deed niets verkeerd, de afgelopen drie weken in de Ronde van Spanje. Hij hield zich koest als het moest, toonde zich aanvallend als het kon, pakte tijd op de momenten dat hij beter was dan de rest. Een podiumplaats leverde het niet op. Hij werd vierde, de meest ondankbare plek in de sport.

Het wielrennen was deze Vuelta eerlijk geweest, aldus Kruijswijk (31). De ronde werd op kwaliteit beslist, niet door een valpartij of een andere onvoorziene gebeurtenis. Het recht van de sterkste gold en er waren er nu eenmaal drie beter: ­Simon Yates, Enric Mas en Miguel Angel Lopez.

Het was goed balen voor Kruijswijk, zaterdagmiddag bovenop de Coll de la Gallina in Andorra. Tussen een politiewagen en een ambulance in zocht hij naar woorden om te omschrijven wat er was gebeurd in de laatste bergrit van de Vuelta, met zes beklimmingen en genoeg haarspeldbochten om wagenziek van te worden. Hij zakte in die rit over 100 kilometer in het klassement van plek drie naar plek vijf, nadat hij tijdens de voorlaatste klim Yates, Mas en Lopez niet had kunnen volgen.

Kort na de aankomst vloekte hij één keer. Daarna nam zijn nuchtere zelf het weer over. “Ik heb er alles aan gedaan, kon alleen niet volgen toen het moest. Er had ook niets meer ingezeten. Dit blijft natuurlijk eeuwig zonde.”

Eeuwig zonde, want vierde is vooral leuk voor de statistieken. Eeuwig zonde ook omdat deze Vuelta misschien wel Kruijswijks grootste kans was op een plek op het eindpodium. Hij reed zijn beste seizoen ooit, met twee keer topvijf in een grote ronde (in juli werd hij nog vijfde in de Tour de France) en altijd toptien in kleine rondes. Hij voelde zich nog beter dan 2016, toen hij een zeker lijkende Girowinst verspeelde door een val in een sneeuwwand. Maar een podiumplaats behaalde hij niet. De vijfde plek in de Tour was fantastisch, de vierde in de Vuelta had een nare bijsmaak.

Het roept de vraag op wat er nog meer mogelijk is voor de Nederlander. Hij rijdt in een heterogeen samengesteld team, waar Lotto-Jumbo bewust voor kiest. Kruijswijk begon net als in de Tour de France als gedeelde kopman. Bovendien werd er nog gesprint met Danny van Poppel. Maar wie zag hoe Astana zaterdag met de hele ploeg de race tactisch overnam en Lopez daardoor vooraan kreeg, moet zich afvragen of de focus op één renner ook voor Kruijswijk niet beter is.

Intuïtie

Aan de andere kant: Kruijswijk koerst op intuïtie, die moet een mate van vrijheid hebben. Juist daardoor creëerde hij zijn goede uitgangspositie. Zijn koersinzicht en ook opportunistisch rijden zorgden meerdere malen voor tijdwinst. Hij oogde scherp, vroeg vaak met zijn tablet in de hand om nog wat meer details van de koers.

Winnaar Simon Yates, veruit de meest constante renner, had tijdens de race de meeste schrik gehad voor Kruijswijk, vertelde hij. Zeker na de tijdrit van dinsdag, toen Kruijswijk volgens ploegleider Grischa Niermann een van zijn beste tijdritten ooit reed.

Maar de Nederlander kende ook slechte momenten. Zoals in de rit naar het Balkon van Biskaje woensdag, de dag na zijn goede tijdrit. Daar verloor hij ruim een minuut op de concurrentie. Hij had gehoord dat de klim op het eind wat af zou vlakken, maar dat gebeurde niet. Hij ‘harkte’ zichzelf toen over de finish. Het was een van de weinige fouten die zijn team maakte.

Voor Kruijswijk is winnen een probleem. Zijn zegelijst stopt na ritwinst in de Ronde van Zwitserland en de eindoverwinning in de Ronde van Noorwegen. Het past bij een klassementsrenner die in tijdritten, qua klimcapaciteiten en in de sprint niet tot de absolute top behoort. Hij is een heel goede, maar niet de beste klassementsrenner. Van zijn generatie mogen Chris Froome en Tom Dumoulin hoger worden aangeslagen.

Op het podium stonden nu drie jongens van een nieuwe lichting. ­Yates (26), Mas (23) en Lopez (24) braken dit jaar door. Zij gaan de komende grote rondes domineren. Binnen de eigen ploeg maakt Primoz Roglic grote progressie, wat weer kan leiden tot een gedeeld kopmanschap.

Kruijswijk heeft zich in alle grote rondes in de topvijf gereden. Van de huidige generatie Nederlandse renners is hij de meest constante. Want deze resultaten heeft niemand vóór hem weten te boeken.

Eerste grote zege voor simon yates

Een paar maanden na zijn inzinking in de Ronde van Italië won Simon Yates nu wel het eindklassement. Hij veroverde de zege in de Vuelta door als leider aanvallend te rijden, al noemde hij dat zelf na afloop ‘conservatief’ rijden. Zaterdag verloor hij iets op zijn concurrenten Mas en Lopez, maar hij bleef ze uiteindelijk ruim voor. Zondag, in het veredelde criterium van Madrid, gewonnen door de Italiaanse sprinter­­ ­Viviani, liep hij geen schade op.

Het is voor de 26-jarige Yates, de broer van Adam (die voorheen werd gezien als de betere van de twee) zijn eerste grote zege. En hij aast op meer. “Ik wil nog wel terug naar de Giro. Er is daar nog iets af te maken.”

Hongerige tijger Yates staat voor eerste grote zege

Simon Yates is een slechte pokeraar. Bluffen doet hij het liever niet, de renner laat het liefst zo snel mogelijk zijn hand zien. Hij had de beste kaarten om de Vuelta te winnen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden