Een verschijnsel tussen de trucjesvoetballers

Ook ik ga een stukje schrijven over Kasper Dolberg, het bijzondere talent van Ajax, maar het zal niet gaan over de mooie doelpunten die hij al heeft gemaakt. Ze zijn niet het eerste waar ik bij deze jongen aan denk, dat is dat ik vooral mijn zoon en zijn generatie Kasper Dolberg gun.

Wij zijn verwend. We mogen nu klagen dat het niets is met het Nederlandse voetbal en dat het voorlopig ook niet veel meer zal worden, maar wij hebben Cruijff hier mogen zien, Van Basten, Bergkamp, Kluivert - wie maakt ons nog wat?

Wat hebben zij hier gezien? Een Nederlandse ploeg met een internationale prijs, ze zullen het nooit meemaken. Omdat de voetbaljournalistiek helden of vedetten moet en zal hebben, lezen en horen ze van voetballers dat ze goed zijn of kunnen worden, en weten zij zonder referentiekader veel. Depay, Elia, El Ghazi: potsenmakers zijn het die ellenlang op trucjes hebben geoefend en tevreden zijn als er één lukt - of nee, die dat dan met een egofrats vieren bij de hoekvlag.

Het eerste wat me bij Kasper Dolberg opviel, ergens in augustus: zijn oog voor de medespeler - en dat voor een tiener, in deze tijd. Kijk hoe hij loopt, ook weer voor dat mooie eerste doelpunt afgelopen zondag tegen NEC. Hij legt de bal neer voor een middenvelder en in één ruk is hij weer weg, op zoek naar een nieuwe positie. Ja, natuurlijk helpt hij daarmee zichzelf, maar belangrijker: hij helpt ermee zijn medespeler, aan afspeelmogelijkheden.

Dat is het tweede wat bij Kasper Dolberg in me opkomt: die jarenlange interessantdoenerij, dat gepapegaai hoe moeilijk het zou zijn, en anders, om bij Ajax in de spits te spelen. Deze jongen ontkracht de humbug zwijgend, gewoon door vrij te lopen, zich aan te bieden, te kijken naar zijn medespelers - of eens weg te blijven, want ook daarmee kan een medespeler geholpen zijn.

Trouw noemde hem maandag een fenomeen in wording, in de kop nog wel. Hoe terughoudend en voorzichtig we met al dan niet vermeende talenten en zeker met alle potsenmakers ook willen en moeten zijn, dit was gerechtvaardigd - zij het met net een andere lading dan die van het in de gezwollen voetbaljournalistiek al afgekloven woord. Een fenomeen is een verschijnsel, volgens Van Dale iets buitengewoons. Altijd oog voor de medespeler is, heden ten dage, iets buitengewoons.

Mijn zoon snapte nog niet dat ik Dolberg vooral hem en de zijnen gunde. Ze hadden Ibrahimovic en Suarez hier toch ook kunnen zien? Potsenmakers van een hogere orde - niet de altruïstische verfijning van deze jongen. De domste van de onvermijdelijke vergelijkingen is die van Dolberg, Deen, met Ibrahimovic, Zweed. Scandinavië en (ooit) Ajax, dat zijn de overeenkomsten, ja, en daarmee houdt alles op.

Goed, het zal nog wel even duren voordat de geïndoctrineerde, met exhibitionisme vertrouwde en erdoor geïmponeerde jeugd kan inzien dat Dolberg beter is, jawel beter, en waarom. Maar wie weet, hoeven wij oude mannen ze straks niet meer voor te houden waarom Cruijff, Van Basten, Bergkamp en Kluivert vooral zo goed waren, en wat ze eraan hebben gemist. Dan herkennen ze in Kasper Dolberg het verschijnsel, zien ze hoe een echt goede voetballer samenspeelt, en begrijpen ze dat hij ingetogen juicht omdat hij weet dat je een doelpunt samen maakt - ook de mooiste.

Ja, hij is pas 19 jaar, hij gaat nog genoeg wedstrijden spelen waarin we hem niet of nauwelijks zullen zien. Maar jongens, blijf ook dan naar hem kijken, hoe hij alles zal doen om te helpen - het eerste woord dat onze jeugdtrainers ons leerden.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden