Een verplicht mobieltje voor twee maandlonen

Qian Caiping is een man met een missie: hij wil een paar honderd dorpelingen onder zijn gezag uit de achterlijkheid te trekken. Qian is partijsecretaris in Zhangxian, een district in de gortdroge, geïsoleerde bergen van de provincie Gansu.

Gansu, dat is waar de beschaafde wereld ophoudt; de Grote Muur verdwijnt er in eindeloze steenwoestijnen. Gansu is geen rijke provincie en Zhangxian geen rijk district. Het gemiddelde inkomen per hoofd van de bevolking is er nog geen 200 euro. Per jaar, niet per maand.

Veel mensen verdienen veel minder en zij zijn afhankelijk van de bijstand. Dibao, heet die in het Chinees, en het is net genoeg om niet te creperen. In Zhangxian is het een tientje per maand, dat dekt de allerbelangrijkste levensbehoeften.

Partijsecretaris Qian wilde deze mensen met mobiele telefoons uit de spiraal van armoede trekken. Mobieltjes zouden de dorpelingen 'intelligenter' maken, en daardoor misschien wat minder arm. "De dorpelingen moeten weten wat er in de rest van China speelt. Ze wisten nauwelijks dat in Peking het Achttiende Partijcongres werd gehouden", aldus Qian.

Om de isolatie van de plaatselijke armen te doorbreken, sloot Qian een dealtje met het plaatselijk telecombedrijf. Een mobiele telefoon plus simkaart voor ruim twintig euro, en daar komen de gesprekskosten nog bij. Dat is een koopje, maar voor mensen die moeten rondkomen van een tientje per maand is het een aderlating. Om te zorgen dat geen arme deze pracht-aanbieding zou laten liggen, lanceerde Qian nieuw beleid: wie de telefoon niet kocht, kreeg geen bijstandsuitkering meer.

Dat werkte. Nooddruftig Zhangxian wist niet hoe snel het zich in de schulden moest steken om mobiele telefoons van de partijsecretaris te kopen, al begrepen ze niet precies wat het verband is tussen een telefoon en een beter leven. De meeste dorpelingen kunnen namelijk niet eens lezen, laat staan dat ze weten hoe een mobieltje werkt.

Een paar dorpen verderop was ditzelfde al eens met schapen en koeien geprobeerd. Daar had de dorpsleiding besloten armoede te bestrijden met 'fokprogramma's op industriële schaal'. Elk gezin onder de armoedegrens moest een lam - ruim tachtig euro - kopen, anders zou de uitkering worden stopgezet. Een andere manier om van kale kippen toch veren te plukken is de liefdadigheidsloterij: bij verschillende schandalen dwongen dorpshoofden mensen met een uitkering tot het kopen van loten om 'iets terug te doen voor de maatschappij'.

Maar de dorpelingen in Zhangxian waren niet zo achterlijk als Qian dacht. In elk geval waren ze slim genoeg om de media te tippen over de gedwongen mobiele telefoonpolitiek. Die is nu 'gerectificeerd': wie het mobieltje niet wil, krijgt zijn geld terug, zonder kortingen op de uitkering. En partijsecretaris Qian is nu hard op zoek naar een nieuwe baan.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden