Opinie

Een verlangen naar licht en warmte

Stijn FensBeeld Trouw

Maandagavond was er een adventsconcert in een kerk bij mij in de buurt. Normaal zou ik daar niet heengegaan zijn, maar een vriend van mij zou er wat gaan zeggen en dus ging ik er toch maar op uit. Ik zou bijna zeggen: met gevaar voor eigen leven. 

Het was net weer begonnen te sneeuwen. In al het wit om mij heen zag ik steeds als met bloed geschreven die twee woorden die dezer dagen bij elkaar horen: code en rood.

Normaal gesproken loop ik vanuit mijn huis in een kwartier naar die kerk, nu had ik er het dubbele voor uitgetrokken. Het viel niet mee. De verse sneeuw viel op oudere, opgevroren sneeuwresten en dat had het trottoir spekglad gemaakt. Bovendien boden mijn dikke winterjack, wollen sjaal en muts toch niet voldoende bescherming. Binnen dertig seconden was ik wit.

Eenmaal op de lange straat die mij uiteindelijk naar de kerk zou leiden, kwam mij in de verte, op het fietspad vanuit de tegenovergestelde richting iemand tegemoet. Als een donkere vlek naderde hij mij steeds dichter. Toen we elkaar passeerden kon ik de man - want dat was het - even goed bekijken. Baard met sneeuw, te weinig jas en een blote nek. "Vandaag mag je wel op het fietspad lopen", zei hij vriendelijk. En dat deed ik dus maar.

Bij de kerk aangekomen, was ik bijna verkleumd en verlangde naar licht en warmte. Dat viel tegen. Mijn bril besloeg en ik zag slechts nog schimmen in banken zitten. Ik kreeg van een onherkenbare vrouw een boekje en liep bijna op de tast naar de zijkant en ging zitten.

In de kerk bleef het donker. Overal brandden kaarsen, dat wel. Rechts van mij zaten de muzikanten die voor ons zouden spelen. Een violist, een cellist en een organist. De laatste was een vrouw. Hun lessenaars werden verlicht met kleine lampjes. In het boekje zag ik dat de cellist en de organiste dezelfde naam hadden en een echtpaar moesten zijn. Ze knikten naar elkaar en begonnen te spelen. Iets uit de Messiah van Händel.

Het was een meditatief concert, dus af en toe werd er ook wat gezegd. Er werd voorgelezen uit Jesaja: 'Ik, die het licht vormt en de duisternis schept, die vrede maakt en onheil schept. Ik, de Heer, ben het die alle doet. Hemelen, laat uw hoogten druipen van gerechtigheid, en laat haar stromen uit het zwerk.'

Die laatste zin was wel op zijn plaats op deze sneeuwdag.

Mijn vriend zei een paar mooie dingen en toen waren we al bij programmaonderdeel nummer 8. 'Stilte' stond er in het boekje.

Tradities

Het was al stil, maar nu het zo stond aangekondigd, werd het nog stiller om mij heen. Ik dacht aan cabaretière Claudia de Breij en het SGP Tweede Kamerlid Roelof Bisschop. De Breij was boos op Bisschop. Hij adviseerde een vrouw op Twitter winkels te mijden die kerstproducten een andere naam geven. Die vrouw had namelijk gezien dat in een winkel de kerststol was omgedoopt in feeststol en kerstdiner in winterdiner en ze vroeg zich af of 'vanwege de aanwezigheid van '8 procent allochtonen' nu alle namen van tradities werden veranderd. De Breij sprak de wens uit dat Bisschop met Kerst bezoek zou krijgen van een engel die hem iets zou uitleggen over naastenliefde.

De stilte was voorbij, en er klonk weer muziek. Het was nog steeds donker in de kerk. Ik keek hoe de schoenen van de organiste heen en weer gingen op de pedalen van het orgel en mooie schaduwen maakten. En ik dacht aan een kerstengel die op Eerste Kerstdag aan die twitterende vrouw en ook aan Roelof Bisschop verschijnt. Ze legt hun rustig uit dat wij als land Pasen hebben laten verworden tot een voorjaarsfeest van het grootwinkelbedrijf en dat de geboorte van Christus naast de gezelligheid steeds minder ons Kerstfeest bepaalt.

Kerstlicht

In de kerk ging het licht niet meer aan. Ik liep terug naar huis en keek door de ramen naar binnen. Nog nooit had ik al zo vroeg zoveel kerstbomen in de huiskamers zien staan. Niets mis mee. Overal was het kerstlicht - of moet ik zeggen het seizoenslicht - al ontstoken. Ikzelf moest nog even wachten voordat het Licht volgens afspraak in mijn wereld weer geboren zou worden.

Of was ik het diezelfde avond al tegengekomen op het fietspad?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden