Een vasthoudende fata morgana

De Keltische legende gaat, heel kort, zo: in de zesde eeuw leefde de heldhaftige koning Arthur. Hij had een halfzus, Morgana. Zij was een fee die zeelieden visioenen van kastelen in de lucht of op het land bezorgde en hen op die manier de dood in lokte.

Op z'n Italiaans heet deze fee Fata Morgana, net als het Nederlandse woord voor luchtspiegeling. Die is naar haar vernoemd, omdat het fenomeen bijzonder vaak in de Straat van Messina, de zeestrook tussen Sicilië en het vasteland van Italië, voorkwam.

Nog altijd wordt er in die zeestraat om de zoveel tijd een fata morgana waargenomen, en dan vooral door Italiaanse regeringsleiders. Ook Matteo Renzi zag er onlangs een. Hij had geen visioen van een kasteel, maar van een brug: een drie kilometer lange hangbrug waar treinen en auto's overheen razen. Wat hij zag was de Brug over de Straat van Messina, die wordt gedragen door twee pijlers van ruim driehonderd meter hoog: de ene staat in het gewest Calabrië en de andere op Sicilië.

Renzi zei dat de brug nuttig is om de twee zuidelijkste gewesten beter bereikbaar te maken. Wie in Napels in de hogesnelheidstrein stapt, zou een uur of vier later al in Palermo kunnen uitstappen. Nu doet de trein van Napels naar de hoofdstad van het eiland er nog negen uur over, onder andere omdat de pont de rit enorm afremt.

Renzi is zeker niet de eerste die verlangt naar een brug die Sicilië met het vasteland verbindt. Dat deden de oude Romeinen al. Zij zouden drieëntwintig eeuwen geleden zelfs al een brug hebben geïmproviseerd door boten achter elkaar te leggen; ze lieten er de olifanten die ze in Carthago hadden gevangen overheen lopen. Over de brug is altijd gefantaseerd. In 1876 beweerde de regering zo'n brug te willen, en vijf decennia later hoopte dictator Benito Mussolini hem na de Tweede Wereldoorlog te kunnen bouwen.

Het bleef altijd bij visioenen, omdat het heel moeilijk is om die brug te bouwen. De zeestraat is te diep voor pijlers en er komen in deze streek zware aardbevingen voor. Desondanks zijn er onder premier Bettino Craxi, begin jaren negentig, verregaande plannen gemaakt. Er kwam een ontwerp. Silvio Berlusconi werd concreter en beloofde tijdens zijn verkiezingscampagnes in 2001, 2006 en 2008 dat de brug snel werkelijkheid zou worden.

Maar de Brug over de Straat van Messina is er nooit gekomen - ook al zijn er al honderden miljoenen euro's in het project gepompt. Hij is te duur, te omstreden, te appetijtelijk voor de maffia.

In 2012 verscheurde crisispremier Mario Monti het contract met het consortium dat de aanbesteding binnen had gehaald. Renzi zei in dat jaar dat de miljarden die de brug zou kosten beter aan het opknappen van schoolgebouwen konden worden besteed.

Dat de premier de brug nu ineens toch wel voor zich ziet, komt waarschijnlijk, doordat hij er Siciliaanse en Calabrische kiezers mee hoopt te paaien. Die heeft hij nodig om in december ongeschonden door het referendum over zijn staatshervorming te komen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden