Een uitweg uit de crisis

De opening van een nieuw cultureel seizoen hoort een feestje te zijn. En dat wordt het natuurlijk ook, dit weekeinde in Amsterdam: drommen mensen zullen zich verdringen voor de vele stands en podia.

Maar achter die façade van feestgedruis sluimert dit jaar toch ook de bezorgdheid. De podiumkunsten, die zich op de Uitmarkt presenteren, hebben het zwaar. Bij de bezuinigingen die het kabinet dit jaar doorvoerde, werd cultuur onevenredig zwaar getroffen. En binnen de cultuurbegroting waren het vooral de podiumkunsten die de klappen kregen. Veel instellingen vrezen voor hun voortbestaan; veel kunstenaars vragen zich af of ze hun stukken nog wel kunnen maken.

Er is al heel veel gedebatteerd en geruzied over die bezuinigingen, en er zijn ook grote woorden bij gevallen. Zijn podiumkunstenaars linkse hobbyisten, of schaffen politici de beschaving af?

Die discussie willen we in deze bijlage bij het nieuwe culturele seizoen niet nog eens voeren. Maar we willen, in een tijd dat de podiumkunsten het zo zwaar hebben, wel vooruitkijken. Daarom zijn we met kunstenaars gaan praten, die zelf in een crisis hebben gezeten. En we hebben ze gevraagd hoe ze daar weer uit zijn gekomen.

Want, om met Hans Kazàn te spreken, wiens droom van een eigen theater in Torremolinos ontaardde in een financiële nachtmerrie, 'er is altijd een uitweg'.

Voor een goochelaar die zich uitgebreid in het leven van Houdini heeft verdiept, is dat misschien een vanzelfsprekend adagium. Maar ook een toneelmaker of een choreograaf moet verder. De een valt dat makkelijker dan de ander. Theu Boermans, wiens Theatercompagnie ineens de subsidie werd ontnomen, ging een musical regisseren; het moet de mensen die klagen over het elitarisme van de podiumkunsten deugd doen.

Truus Bronkhorst had langer nodig om weer op te krabbelen. Ook haar subsidie werd stilgezet. Het ging haar niet eens zozeer om het geld. "Ik kon niet geloven dat het kennelijk helemaal mis was met mijn artisticiteit, iets waar ik dertig jaar aan gebouwd heb."

Want hoeveel er ook over subsidies gepraat wordt, uiteindelijk is geld niet meer dan de belangrijkste bijzaak in de kunsten. De hoofdzaak blijft toch de wil om iets te maken. Daar kan Zach Condon van de band Beirut over meepraten: hij was pas begin twintig, en geld was zeker niet het probleem, toen er ineens niets meer uit zijn pen kwam.

Ook hij vond uiteindelijk de uitweg uit zijn artistieke crisis. Misschien dat dat een hoopgevende gedachte is, bij het begin van een nieuw cultureel seizoen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden