Een uitstervend ras

Een van de eerste echte sportboeken die ik ooit onder ogen kreeg, was een half kapotgelezen Amerikaanse pocket. 'Boys of Summer', luidde de titel en het ging over honkbal. Over een ploeg die ik in die tijd niet kende, het ging over spelers die ik nooit gezien had en waarvan ik nooit gelezen had.

MART SMEETS

In 'Boys of Summer', het verhaal van de succesploeg van de Brooklyn Dodgers uit de late jaren vijftig, is een van de hoofdrolspelers catcher Roy Campanella. Hij wordt beschreven als een fenomeen achter de plaat, als een fanaat-sportman die een enorme carriere tegemoetgaat. Campanella raakte later betrokken bij een zwaar ongeluk en leefde verder in een rolstoel, maar zal voor Amerikanen altijd de fantastische catcher van de Dodgers blijven. Vanuit zijn stoel, en werkend met een ongekend enthousiasme, begeleidde hij tot voor drie weken spelers, gaf clinics aan schoolkinderen en bleef voor velen one of the boys. Campanella werd getroffen door een hartaanval en bleef dood in zijn rolstoel achter. Een van de helden uit het boek was weg.

De Dodgers kregen in die jaren een pitcher met aanleg, ene Don Drysdale.

De man was beresterk, groot (1,96 meter) en Campanella was de man die de jongeling opving en hem de trekjes en kunstjes van de Major League pitchers leerde. Drysdale groeide uit tot een der beste werpers ooit, werd, net zoals Campanella, opgenomen in de Baseball Hall of Fame in Cooperstown, en werd beroemd door zijn zes 'shutouts' die hij in het seizoen 1968 gooide. In datzelfde jaar tekende hij voor 58 innings op rij dat hij geen score tegen kreeg, pas in 1988 werd dat record verbeterd.

Drysdale werd, na zijn actieve jaren, een kundige verslaggever en werkte voor de Expos, Rangers, Angels en White Sox alvorens hij, net als Campanella, bij de Dodgers-organisatie terechtkwam. Hij zou verleden week de wedstrijd tussen de Expos en de Dodgers verslaan, maar kwam voor die wedstrijd niet opdagen. Men vond Drysdale in zijn hotelkamer. Dood.

Hartaanval. Je zou bijna zeggen dat zulke toevalligheden niet bestaan, maar het is zo. De 'Boys of Summer' sterven uit, maar het fabelachtige verhaal blijft. Toen ik het doodsbericht van Drysdale zat te lezen, kreeg ik nog een schok door de vezels. Het bericht sloot af met de woorden dat Drysdale een vrouw achterlaat, zijnde Ann Meyers, de vroegere basketballspeelster van UCLA en ook Hall of Famester. Gek, maar in de zomer van 1976, in het Canadese Hamilton, bijna op de datum precies zeventien jaar geleden, stond ik met Ann Meyers balletjes te schieten in een grote gymzaal. Zeventien jaar later kom je haar naam dan op deze manier tegen. De 'Boys of Summer' zal over twee weken, bij thuiskomst, direct herlezen worden, dat staat vast.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden