Een tweede leg was het laatste wat ik wilde

null Beeld ANP XTRA
Beeld ANP XTRA

Vier jaar geleden begon ik te daten. Ik was 39, gescheiden, twee kinderen. Een tweede leg was het laatste wat ik wilde.

Robert van Dijk

Ik zou dit nooit tijdens een eerste date al te berde brengen, maar in het datingwereldje bleek dat volstrekt normaal. Vaak informeerden vrouwen naar mijn kinderwens nog voor ik kon vragen wat ze wilden drinken. Om wat efficiënter te daten, selecteerde ik na verloop van tijd alleen nog moeders.

Hierin sloeg ik enigszins door. Toen ik tegenover vrienden weer eens pochte over een leuke date, betrapte ik mezelf erop dat ik vooral positief was over het feit dat ze kinderen had van dezelfde leeftijd als de mijne. Een vriend grapte dat we bij een tweede date onze kinderen het beste alvast mee konden nemen, om te kijken of zij ook een match hadden. “Ben jij een Lego-type of meer een Playmobil-type?”

Koers verleggen

Ik verlegde mijn koers nadat mijn kapper me had verteld over zijn liefdesleven. Hij was 54 en vader van twee volwassen kinderen. Voor het eerst sinds het overlijden van zijn vrouw was hij weer op jagerspad gegaan. Het punt was dat hij al sinds zijn puberteit op vrouwen van in de dertig viel. Deze voorliefde was niet met hem meegegroeid en hij kreeg dan ook een fling met een dertiger met twee jonge kinderen. Ze werden verliefd en alles ging goed, op zich. Alleen met haar kinderen klikte het niet. Uiteindelijk heeft hij het contact verbroken, omdat hij maar geen genegenheid voor haar kroost kon opbrengen.

Dat kon mij ook gebeuren. Van alle vriendjes en vriendinnetjes van mijn kinderen waren er ook weinig die ik echt leuk vond. Misschien was de ideale date wel met iemand die geen kinderen had en die ook geen bevalplan had.

Onlogisch

Op een dag nam ik met die gedachte in mijn achterhoofd plaats tegenover mijn huidige vrouw. Toevallig kende ik iemand die net als zij in een academisch ziekenhuis werkte. En die had gezegd dat ze geen kinderen hoefde. Ze achtte dit niet te verenigen met een carrière als arts. Ik was zo dom om te concluderen dat dit dan ook voor mijn vrouw gold. Dat was even onlogisch als toen ik een vlucht naar Sicilië boekte, omdat ik goede verhalen over Rome had gehoord.

Ik had dus niet verbaasd hoeven zijn toen mijn vrouw me vertelde dat ze zich had voorgenomen om medisch specialist én moeder te worden. Ik heb het onderwerp maar even terzijde geschoven, want het was een erg gezellige avond verder.

Een tijd lang hield ik mezelf voor: misschien vindt ze straks mijn kinderen - die behoren tot de leukste ter wereld - wel zó leuk dat ze het overbodig vindt zelf moeder te worden. Alsof restaurantbezoekers die zich verlekkerd hebben aan de menukaart, daarna geen trek meer hebben.

Toekomstdromen onverenigbaar

Afijn, onze toekomstdromen waren onverenigbaar, ze kon haar kostbare tijd beter niet aan mij verspillen. Maar de liefde kruipt waar het niet gaan kan. We bleven elkaar zien en met steeds meer geestdrift. Kortom: ik voelde me beter dan ooit en ik had een probleem.

Vriend A vertelde dat hij zich meteen na zijn eerste leg had laten steriliseren. Het was namelijk precies dit probleem dat hij wilde uitsluiten. Over zijn huwelijk had hij niets te klagen, dus ik vond het een merkwaardige voorzorgsmaatregel. Bovendien vrees ik dat hij in theorie nog steeds in mijn schoenen kan komen te staan - er bestaan herstel- ingrepen voor sterilisaties. Hoe dan ook, voor begrip kon ik misschien beter bij een ander zijn.

Ongewenst kinderloos

Waar ik mee worstelde, was dat het probleem me onoplosbaar scheen. Ik wilde per se niet dat mijn vrouw ongewenst kinderloos zou blijven. Ik ken een stel dat dit samen doormaakt en dat is een intens groot verdriet. Anderzijds leek het me evenmin een optie omwille van haar voor een tweede leg te kiezen. Zou ik dan wel honderd procent van mijn derde kind kunnen houden?

Toen ik met vriend B op een terrasje zat, vertelde hij me dat hij en zijn vrouw de tweede dochter verwachtten. Maar, biechtte hij op, het had van hem niet gehoeven. Zelf vond hij één wel voldoende. Ik vond dit erg openhartig en het was stof tot denken. Later vertelde vriend C dat zijn zwangere vriendin in een prepartum depressie was beland. Hij voelde zich vreselijk schuldig, omdat hij de zwangerschap meer had gewild dan zij.

Je hoort het niet veel, het is een beetje taboe, maar het moet veelvuldig voorkomen dat de een meer kinderen op zijn verlanglijstje heeft dan de ander. Je kunt nu eenmaal geen halve kinderen verwekken, dus er moet dikwijls naar boven of naar onder worden afgerond. Waarschijnlijk stikt het in de wereld van de afgeronde kinderen.

Uitkeringstrekker

Toch, ik zag er tegenop. Ik had de luxe van een co-ouderschap; slechts de helft van de tijd droeg ik verantwoordelijkheden. De rest van de week had ik mijn vrijheid en die wilde ik graag houden. Maar als ik dit hardop zei, hoorde ik dat ik klonk als een of andere uitkeringstrekker die niet het toffe baantje op zich wil nemen dat hij in de schoot geworpen krijgt - als een egoïst.

Vriend D zei: alles is angst, ik had al een keer een gezin opgebouwd dat zo stabiel leek als Stonehenge en toch ineenstortte. Dat had pijn gedaan en ik wilde mezelf ervoor behoeden dit andermaal mee te maken, legde hij uit. Ook mijn psychologische sterilisatie was een onnodige voorzorgsmaatregel, want mijn huidige relatie was vele malen sterker en gezonder, merkte hij op.

Haar liefde beantwoorden

Ik moest inzien dat D gelijk had. Ik zag met hoeveel affectie, toewijding en succes mijn nieuwe vrouw het parttime stiefmoederschap op zich nam. Ik was op papier ook niet haar ideale vent. Maar ze deed het gewoon en ze was niet gillend weggerend, zoals mijn kapper. Werd het dan niet tijd om haar liefde écht te beantwoorden?

In het Handboek voor de moderne stiefmoeder schrijft Yolan Witterholt: ‘De man [...] kan moeilijk volhouden dat hij het wel genoeg vindt, zo met zijn eigen kinderen, want dat is niet aardig. Dus willigt hij haar wens in veel gevallen in.’ Waarvan akte.

In november vorig jaar raakte mijn vrouw zwanger, in februari hoorden we dat het een gezond meisje was. Het regende tranen van geluk. Ook mijn twee kinderen zien ontzettend uit naar de komst van een zusje. Toen ik het mijn dochter (7) vertelde, concludeerde ze fijntjes dat ik al drie keer seks had gehad. Dat vond ze vies, maar de dag waarop ze een zusje zou krijgen, leek haar ‘de mooiste dag uit mijn leven’.

Niet chill

Toevallig hoorde ik later een gesprek tussen mijn zoon (10) en een klasgenoot dat twee stiefbroertjes en sinds kort een halfzusje had. Niet chill, vond ze. Ze kreeg naar haar smaak veel te weinig aandacht van haar vader nu. Mooi dat mijn zoon ernaar informeerde, maar ik zag gelukkig dat hij zich niet echt zorgen maakte.

Dat het niet altijd kommer en kwel hoeft te zijn in een samengesteld gezin, bleek ook uit wat mijn schoonmaakster me vertelde. Als haar zoontje (9) weer naar zijn vader gaat, vraagt zijn kleine halfbroertje soms of hij mee mag en of hij dan mag blijven logeren. En het mooie van deze exen is: dat mag.

Mijn vrouw is nu bijna 41 weken zwanger. De vraag ‘wil ik dit wel?’ voelt nu zó 2016. Vol verwachting klopt ons hart.

Robert van Dijk (1974) is toneel- en scenarioschrijver. Zijn derde kind is inmiddels geboren.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden