Reizen

Een tropisch eiland is ook niet alles

Beeld Colourbox

Australië is prachtig, tot je vastzit op een subtropisch eilandresort. 

Een azuurblauwe zee en oogverblindend witte stranden. De Whitsunday-eilanden voor de oostkust van de Australische staat Queensland zijn droomeilanden. Het is geen wonder dat dit aardse paradijs de coverfoto is van de loodzware Wereld Bosatlas. Vandaag vaart een veerboot ons van het zonnige Shute Harbour naar dit beloofde vakantieland: een all-inclusive resort op Long Island. Palmbomen en luxe wachten. Denken we.

Bagagekarretjes klepperen met onze koffers over een lange, rammelende houten aanlegsteiger naar de vakantieaccommodatie. De veerboot vertrekt snel. Er is geen weg meer terug. Maar wie zou dat wensen? De zon schijnt extra feestelijk. De zee glinstert blauwer dan blauw. De beloofde hapjes en drankjes wachten. Verblind door grote verwachtingen openen we de hotelkamerdeur in een geheel betegeld complex. Een groot oog staart ons indringend aan vanachter de schuifdeur.

Een griel lijkt precies te weten wanneer de volgende lading toeristen arriveert om hem te voederen. Vol verwachting staart de zeevogel met opvallend grote ogen de hotelkamer in. Achter de vogel ligt inderdaad het witte strand met de palmparasol uit de brochure. Die oogt wat versleten intussen. De kamer is klein. Tussen het bed en de wc ontbreekt een muur. Er is een louvredeur die niet echt sluit. Er is mee te leven: in deze paradijselijke omgeving blijken we graag buiten te willen zijn.

Voederhal

Want de muren van het gedateerde logeercomplex blijken van karton. Daarvan zijn we zeker. Naast onze kamer nemen een spreeklustige man en zijn timide reisgezellin hun intrek. We noemen hem al snel de Tuba-man vanwege zijn verdragende nasale basstem die hij graag benut. Hij onderbreekt zijn monologen hoogstens voor een bezoek aan het restaurant dat ook betegeld is. Driemaal daags is het mensenvoedertijd op Long Island. De meesten arriveren op slippers.

In deze voederhal, afgeschermd van de eilandfauna met horren, mag de vegetariër zijn tanden zetten in bijna beetgare groenten. Het vlees in tomatensubstantie voor de flexitariër is gaar. Het diner wordt met ranjakleurig water of suikerwijn weggespoeld. De Aziatische manager ziet erop toe dat het de gasten aan niets ontbreekt. Werkstudenten vullen de stalen bakken bij. In de ochtend is er eierbrij. We nemen nog een poederkoffie en mijmeren over de afgelopen week.

Het kan ook anders in Queensland. Avontuurlijk was die overnachting op een verafgelegen boerderij waar we een kilometer vanaf de boerenwoning in een houten huisje zaten. Boer Ryan bracht in zijn jeep een huisgemaakt diner met een fles koude witte wijn. Tijdens het dineren onder de weergaloze sterrenhemel braken z’n koeien door. Ze schuifelden als zwarte schimmen voor onze veranda. In zijn jeep joeg Ryan ze terug achter het raster. De dag erna stapte ik bijna op een gifslang.

Tekst loopt door onder afbeelding. 

Beeld Trouw

Ronkend vliegtuigje

En nu gevangen in een gevaarloos subtropisch paradijs? Want dat werd ons ineens duidelijk dankzij een reclamebord bij de resortwinkel. Even schuldbewust als slim schreef een werkstudente: ‘Yes, we serve real coffee!’ Haar echte koffie mag wat kosten, maar we doorzien nu het verhaal: dit dakloze Sporthuis Centrum verlaat je niet makkelijk. Natuurlijk kun je voor honderden dollars in een ronkend vliegtuigje over de maagdelijke paradijseilanden vliegen. Maar je keert altijd terug.

Wil je hier echt iets, dan kost dat extra. Maar je moet toch wat. Tuba-man start nieuwe monologen. Op het buitenterras tussen de starende grielen is het leven fijner. In dit paradijselijke verdienmodel zoeken wij onze lol in het struinen over bospaadjes op dit eiland zonder wegen. We slaan daar een collectief eetmoment graag voor over. We zien boskalkoenmannetjes die nestbladeren harken met hun poten. Ineens doemt een ander resort op. Een luxe. Zouden ze….? Maar nee, gesloten.

Vele monologen van Tuba-man, harde groentestukjes en bekertjes suikerwater verder, arriveert eindelijk de veerboot om ons naar het echte paradijs te brengen: de rest van Australië. Halverwege de overtocht duikt naast de boot een walvis op die even spuit. We voelen ons bevrijd uit het paradijs.

Inmiddels zijn beide resorts overigens gesloten en staan ze te koop. Al zal dat wel even duren, zeker nu orkaan Debby er enkele weken geleden ook nog eens verwoestend overheen trok. Arme tropische eilanden.

Tekst loopt door onder kaart. 

Beeld Trouw

Queensland

Queensland in Australië noemt zich ‘The Sunshine State’. Het Great Barrier Reef is dé attractie. Cairns is daarvan de toegangspoort. Het kusttoerisme concentreert zich rond een beperkt aantal eilanden, waaronder Green Island (Cairns), Keppel Island en de Whitsunday’s. Vanuit Europa vlieg je in 30 uur naar Cairns met één overstap (vanaf €1350 per retourticket). 

Reis in onze zomer of herfst, hun droge winterseizoen. De kans op orkanen, zoals onlangs ‘Debby’, is dan klein. Verwacht niet spontaan in zee te kunnen duiken. Sommige kwallen zijn dodelijk. Nog een domper: het koraalrif raakt in een slechte conditie. Weetje: West-Australië (boven Perth) heeft ook koraalriffen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden