Een triomf van de kruisbestuiving

Koninginnenachtconcert 2011
Patrick Watson and The wooden arms en het KCO, Concertgebouw in Amsterdam (29/4).

Een brug slaan tussen het Koninklijk Concertgebouw Orkest (KCO) en hedendaagse muzikale ontwikkelingen, dat was het doel van het Koninginnenachtconcert dat de jongerenvereniging Entrée van het het Concertgebouw en het KCO vrijdag organiseerde.

Dat Entrée erin was geslaagd een jong publiek naar het Concertgebouw te lokken, werd bij aanvang meteen duidelijk. In de bijna uitverkochte grote zaal was amper iemand te vinden die ouder dan veertig was. Een enkele concertganger betrad de muziektempel zelfs met een skateboard onder de arm. Restte de vraag of ook het combineren van de ongepolijste indiepop van de Canadese singer/songwriter Patrick Watson met de klassieke muziek tot een geslaagd experiment zou leiden.

In het Concertgebouw brachten de deelnemers enkele stukken onafhankelijk van elkaar. Watson samen met zijn band The wooden arms songs van eigen hand, het KCO stukken van onder meer Debussy, Messiaen en Adès. Maar het interessantst waren natuurlijk de momenten waarop Watson zijn songs samen met het KCO uitvoerde.

Het was geen eenvoudige klus geweest: de popbezetting van vier instrumenten omzetten naar een partituur voor een volledig orkest. Maar in Amsterdam bleken Watson en band en het orkest onder leiding van dirigent Stefan Asbury elkaar prima te kunnen vinden. Dankzij de uitstekende geluidsafstelling kwam de muzikale bijdragen van zowel band als orkest volledig tot hun recht. En gezamelijk creeërden ze een voor de popmuziek ongekende muzikale dynamiek. Alsof je door een imposante grot dwaalde, waarin de noten ronddartelden als glimmende vuurvliegjes. Bovendien genoten alle muzikanten zo overduidelijk van het experiment dat het concert wel iets weghad van een muzikale speeltuin. Met vele verrukkelijke momenten als resultaat.

Een jamsessie tussen de drummer van de band en de percussonist van het KCO groeide uit tot een opzwepend hoogtepunt. Memorabel was ook het nummer 'Man under the sea' dat Watson zonder microfoon tussen het publiek zong, terwijl ook de blazers zich in de zaal begaven en het publiek als koor fungeerde. Op dergelijke momenten haalden de popartiest en de klassieke muzikanten het spannendste in elkaar naar boven en kregen ze de concertgangers moeiteloos mee. Zo werd de avond een triomf van de kruisbestuiving, die niet alleen nieuwsgierig stemde naar het gewone werk van Watson, maar ook reikhalzend laat uitzien naar het volgende experiment van Entrée.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden