Een trieste slotbalans voor Afrika

Deelnemende landen vallen op door stakingen, ruzies en verhalen over matchfixing op het WK

Voor het eerst tijdens een WK voetbal bereikten twee Afrikaanse landen de achtste finales. Algerije en Nigeria bleven daarin lange tijd dapper overeind, maar de rekening die na de uiteindelijke uitschakeling voor Afrika kan worden opgemaakt, is een droevig stemmende.

Het sportieve nieuws vanuit de Afrikaanse kampen werd overschaduwd door conflicten over geld, stakingen, ruzies en vechtpartijen, volksrellen en matchfixing. De combinatie van mooi voetbal, hoogmoed, verdeeldheid en hebzucht heeft Afrikaanse voetballanden in het verleden met grote regelmaat in de afgrond doen storten.

Frankrijk werd na overwinningen van Algerije geteisterd door geweld en vandalisme van supporters van Algerijnse afkomst, die hun aversie tegen Frankrijk uitten, zo schreef gisteren Sylvain Ephimenco in zijn Trouw-column. De conclusie dat de Franse wereldtitel van 1998 het toonbeeld was van geslaagde integratie, moest destijds al snel worden ingetrokken.

De Nigeriaanse spelers bezwoeren met goede WK-resultaten verlichting te kunnen scheppen in hun door bomaanslagen geteisterde land. Tegelijkertijd staakten ze om hun premies veilig te stellen. Hoe groot is het contrast met de Grieken, die het met onaantrekkelijk voetbal en een versierde strafschop ook tot de achtste finales schopten. Zij hebben afstand gedaan van hun premies.

In een brief aan Andonis Samaras, premier van Griekenland, vragen zij het geld aan te wenden voor de bouw van een nieuw nationaal trainingscentrum. Onder invloed van de economische crisis is de afgelopen jaren drastisch bezuinigd op de Griekse sport.

Sinds Kameroen in 1990 als eerste Afrikaanse land de kwartfinales haalde, zijn er problemen geweest over geld. Dit keer zelfs voor de selectie was afgereisd naar Brazilië. De spelers wilden vooraf worden betaald, cash. Na drie nederlagen konden ze weer naar huis, en worden 'zeven rotte appels' ervan verdacht wedstrijden tijdens het WK te hebben gemanipuleerd.

Met name de 4-0 nederlaag tegen Kroatië wordt tegen het licht gehouden, ofschoon dat gebeurd door de eigen ethische commissie van de federatie Fecafoot. Aanleiding voor het onderzoek is een verhaal in het Duitse tijdschrift Der Spiegel, waarin een matchfixer uit Singapore wordt opgevoerd die niet alleen de juiste uitslag voorspelde maar ook wist dat voor rust een Kameroener (Song) met rood van het veld zou worden gestuurd.

Ook Nigeria en Ghana werden voor het WK in verband gebracht met matchfixing. In het eerste geval betreft het een recente vriendschappelijke wedstrijd tegen Schotland. Voor de interland kreeg de Schotse federatie een melding van de nationale misdaadbestrijding dat het duel verdacht was in verband met matchfixing. De wedstrijd eindigde in 2-2, en bood twee verdachte (eigen) doelpunten van Nigeria.

In de zaak Ghana gaat het om het bestuurslid Obed Nketiah van de Ghanese voetbalfederatie (GFA) en Christopher Forsythe, een Fifa-official die internationale wedstrijden regelt voor de GFA. Zij gingen in op een voorstel van een undercoverjournalist van The Telegraph om een interland met een corrupte scheidsrechters te regelen. "Het gebeurt overal", verklaarden ze over het 'regelen' van wedstrijden.

Tijdens het WK staakten de Ghanese en Nigeriaanse voetballers om hun federatie te dwingen hun bonussen cash uit te laten betalen. De Ghanees John Boye, die een dag later een eigen doelpunt maakte tegen Portugal, werd gefotografeerd toen hij zijn bundel van meer dan 100 000 dollar kuste.

Dat de spelers met hun actie werden afgeleid van hun sportieve werk, is niet geheel aan henzelf te wijten. De Fifa rekent pas na het WK af met alle deelnemende voetballanden. Veel Afrikaanse landen zitten slecht bij kas; in deze recente gevallen sprongen de respectievelijke presidenten van de landen bij met driemiljoendollarvluchten naar Brazilië, waar op de vliegvelden meteen 17 procent belasting werd ingehouden.

Er is een groot wantrouwen van spelers ten opzichte van hun officials. En niet ten onrechte, in het boek 'Fifa Maffia' van de Duitse onderzoeksjournalist Thomas Kostner staan genoeg voorbeelden van miljoenentransacties voor voetbaldoeleinden naar privérekeningen van Afrikaanse bestuurders.

De Nigeriaanse spelers die in 2010 deelnamen in Zuid-Afrika moest twaalf maanden op hun geld wachten.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden