Een traktatie die je laat schateren

Juno

Regie: Jason Reitman. Met Ellen Page, Michael Cera, Allison Janey. In 46 bioscopen.

Op de vele rode lopers die in het Amerikaanse Awards Season worden uitgerold, oogt de kleine Ellen Page (20) als de vreemde eend in de bijt. Ook in de gewenste galajurk (’Zac Posen’ bij de uitreiking van Screen Actors Guild!) en zonder nepbuik heeft ze het onelegante waggeltje van een hoogzwangere, alsof ze de rol van Juno nog steeds niet helemaal heeft afgeschud.

Des te leuker natuurlijk als ze toch met die Oscar naar huis gaat. Al lijkt het waarschijnlijker dat scenarioschrijfster Diablo Cody hem krijgt. Of regisseur Reitman. Of toch alle drie. Mag ook.

De film ’Juno’ is een Canadees ’Gesamtkunstwerk’ dat zich moeilijk in Oscars uiteen laat splitsen. Feit blijft dat het een voorbeeldige komedie is; een traktatie die je hardop laat schateren.

Ellen Page speelt de aardig pittige Juno MacGuff, zestien en direct per ongeluk zwanger nadat ze het voor het eerst gedaan heeft met de meest verlegen jongen van de klas, Paulie Bleeker. ’Heb je niet gewoon te zwaar geluncht?’, oppert de beste vriendin.

Maar nee, drie testen zeggen het. De wachtenden in de wachtkamer van de abortuskliniek ogen te deprimerend en dus besluit Juno de zwangerschap toch uit te dragen. Alleen wat te doen met de baby?

Potentiële adoptief-ouders blijken te adverteren in het lokale Stadsblad en Juno zoekt de mooiste uit: Mark en Vanessa Loring, die wonen in een wit huis met licht getint lederen meubels en grote zwart-wit portretten van hun stralende zelf in het witte trappenhuis. Hij een aspirant popmuzikant met een carrière in reclame-jingles, zij een iets te opgeruimde vrouw met hevige kinderwens. Iedereen opgetogen, so far so good, maar wankelen blijft het zeker nog twee zwangerschapstrimesters. Temeer daar Juno en de aanstaande adoptief-vader een hang naar smerige ’slasher’-films en obscure bands blijken te delen.

Eigenlijk zijn alle scènes in deze film leuk, met als onbetwist hoogtepunt de scène waarin Juno het nieuws aan haar vader en stiefmoeder vertelt. Acteurs J K Simmons en Allison Janney (bekend als de perschef in ’The West Wing’) maken een ironisch kunststukje van de gespannen afwachting van ouders die weten dat wat gaat komen niet iets is wat ze willen horen. Pit, nuchterheid en zelfspot zegevieren daar en in de hele film.

Nu Woody Allen al lang de oude niet meer is biedt het Canadese ’Juno’ en heerlijk droog en onneurotisch alternatief. Een ’Annie Hall’ voor nu, zeg maar, waarbij de humor niet ligt in de overmatige onzekerheid van onvolwassen dertigers maar juist in het onstuitbare zelfvertrouwen van een vroegwijze tiener.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden