Het station van Strymonas, Griekenland.

ReizenInterrailen

Een traag avontuur door de Balkan

Het station van Strymonas, Griekenland.Beeld Max Smedes

Student Max Smedes besluit met vrienden te gaan interrailen door Europa. Het wordt een trage reis, waarbij een conducteur in slaap valt en treindeuren soms open blijven staan. Onthaast raken ze wel.

Het station van Strymonas telt vier perrons en zes sporen, maar afgezien van ons en een aantal straathonden is er niemand. Onze trein is de enige die vandaag zal stoppen in deze Griekse grensplaats en we moeten nog minstens een uur wachten tot de bus ons naar Bulgarije brengt.

Alles ademt vergane glorie in dit dorp, het station is in slechte staat en nog nauwelijks in gebruik. Verderop staan rijen met afgebladderde goederenwagons en enorme silo’s waar allang niks meer in zit. Toch is het een prima plek om op de bus te wachten. Juist omdat er niets is. Onze smartphones gebruiken we alleen om ­foto’s te maken. Geen bereik hier.

Vroeger reed de trein in een keer door van Thessaloniki naar Sofia, de hoofdstad van Bulgarije – ons reisdoel voor vandaag. Maar sinds de vluchtelingencrisis is deze Zuid-Europese grensoversteek een stuk ingewikkelder geworden. Om vijf uur in de ochtend waren we in Thessaloniki in een bloedhete lokale trein gestapt. De forse conducteur had ons bij Strymonas toegeschreeuwd dat we uit moesten stappen, wilden we de grens over steken.

De bus arriveert en brengt ons even later de grens over, waar we de Bulgaarse boemeltrein naar Sofia ingaan. Al met al een reis van negen uur, waarin we een afstand van slechts 290 kilometer zullen afleggen. Maar dat maakt niet uit, we zijn al wat gewend.

27 uur op de Adriatische Zee

Een week eerder stapten we, vier studenten, bevriend sinds de middelbare school, in München op de nachttrein naar Venetië. Na een dag door het centrum van die overvolle stad te hebben gelopen, namen we de veerboot naar Griekenland. Zonder een hut of zelfs maar een stoel aan boord begonnen we aan de 27 uur lange bootreis naar Corfu.

Beeld Max Smedes

Er was een grote zaal gereserveerd voor alle passagiers zonder stoel. Het leek ooit een theater te zijn geweest, met een podium, een piano en mooi rood tapijt. Maar al een half uur voor vertrek lag het er vol met andere reizigers die zich duidelijk beter hadden voorbereid op de komende 27 uur dan wij. Overal lagen mensen op luchtbedden en in slaapzakken, sommige hadden zelfs een complete tent opgezet of een tweepersoons veldbed meegenomen. Hoe wij het ooit zonder enige vorm van voorbereiding of comfort zouden volhouden was mij een raadsel.

’s Avonds kochten we in de dutyfreeshop aan boord een fles ouzo. De Griekse dame achter de kassa raadde ons de aankoop af. “Het is erg sterk”, zei ze. “Onverstandig voor jonge mensen.” We verzekerden haar dat het een souvenir voor mijn moeder was, maar ze geloofde het niet. In haar beste Engels snauwde ze ‘shame on you’ en verkocht ons de fles met tegenzin. Eerder was ons bij de gyroskraam aan boord ook al de aankoop van ons avondmaal ontzegd. ‘No more gyros.’

Europese krottewijken

Tien minuten later liep een voltallig Duits gezin langs met eten dat verdacht veel weg hadden van het bord gyros dat wij voor ogen hadden. Het personeel aan boord was duidelijk niet op ons gesteld. Lichtelijk problematisch was dit wel, want de drie stokbroden die we als rantsoen hadden ingeslagen, waren allang op. Bovendien had de smeerkaas, ons enige beleg nog, een dubieuze structuur gekregen.

Beeld Max Smedes

Bij het naderen van Sofia geeft onze slome trein de mogelijkheid om de enorme buitenwijken van de stad te bekijken, waar de straten bezaaid liggen met afval en de huizen bijna krotten zijn met daken van golfplaat. Het voelt heel on-Europees aan. Een groep kinderen rent met de trein mee, enthousiast zwaaien we naar ze, maar ze steken hun middelvinger op. Wij schelden in het Nederlands terug.

In de trein naar Belgrado toont de conducteur zich een uitstekend pakketbezorger. Op ogenschijnlijk willekeurige plekken staan mensen langs de rails, stopt de trein en overhandigt de conducteur iemand zijn nieuwe hogedrukspuit, koffiezetapparaat of flatscreen-tv. Dozen met flitsend nieuwe spullen liggen opgestapeld in zijn gammele kantoortje in de trein. Met zo’n twintig kilometer per uur rolt de trein verder richting de Servische hoofdstad. De deur staat open en we kunnen tijdens het rijden op de treeplank van de trein staan. Niet zo gevaarlijk als het lijkt, want we kunnen de trein rennend bijhouden.

Verweesde tandenborstels

Bij elk station, hoe klein ook, staat een stationschef met rode pet op het perron met de handen in z’n zij te kijken naar onze passerende trein. Om de haverklap staat die midden in een veld stil. Ach, het uitzicht is mooi en niemand maakte zich druk. Dus wij ook niet. We zijn op deze reis al compleet onthaast.

Beeld Max Smedes

De conducteur is inmiddels in slaap gevallen. In Belgrado aangekomen, worden we door medereizigers uitgelachen als we proberen een kaartje voor de tram naar het centrum te kopen. “Just get in”, roepen ze. Het hostel kost 6 euro per nacht en blijkt een appartement in een flatgebouw. In de twee slaapkamers staan elk vier bedden, in de badkuip ligt de was te drogen van andere gasten en op de wastafel staat een verzameling verweesde tandenborstels. Het is ons een raadsel hoe dit hostel met maar twee slaapkamers het salaris kan opbrengen van de receptioniste die in de smalle gang de hele dag aan een tafeltje naast de voordeur zit.

Onderweg naar de eindbestemming van onze reis brengen we twee nachten door in een stoel in een nachttrein, op een rantsoen van halve liters bier en een bus Pringles. Erg bezweet, nogal smerig en met een enorm slaaptekort staan we om zeven uur in de ochtend op het perron van het station van Boedapest. Uitstappen kost enige moeite na acht uur met een knie tussen de hutkoffers van twee medereizigers te hebben doorgebracht. Alle viezigheid wassen we van ons af in het Gellert badhuis. Zeker zeven uur brengen we door in het warme water.

Beeld Max Smedes

Terug in Amsterdam twee weken later mis ik de tram op weg naar mijn bijbaan. Vijf minuten moet ik wachten en dat lijkt een eeuwigheid te duren. Geërgerd stap ik de tram in en negeer ik het opgewekte ‘goedemorgen’ van de conducteur. Die paar minuten in de tram heb ik mij meer geërgerd dan onze wekenlange trage treintrip bij elkaar. Raar.

Als je voor 31 maart boekt bij treinreiswinkel.nl krijg je 10 procent korting op een Interrail Global pass (door 33 landen in Europa) of kun je onbeperkt treinen door één land.

Reisreportages vanuit bijzondere bestemmingen, boeiende steden en verre streken, met reistips. U vindt ze op trouw.nl/reizen of op deze kaart.

Lees ook:

Geen vliegschaamte maar treintrots: zeven voordelen van interrailen

Interrailen, met één kaartje op treinzwerftocht door Europa, kan sinds 47 jaar. Ook met kinderen is het een perfecte manier van reizen. Door Oostenrijk en Slovenië bijvoorbeeld. Zeven interrailvoordelen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden