Een tikje slechter

Op de slotavond van de Tour de France vroeg de Australische ex-wielrenner Neil Stephens me: ,,Where was the Rabobank team? What happened?''

Waar die ploeg was en wat er gebeurde, is eenvoudig uit te leggen, maar minder simpel op te lossen. Dat probleem dus, want dat is het.

De boerenleenbankploeg uit Nederland heeft bepaald geen gelukkige Tour gereden en dan is het logisch dat een spervuur aan kritiek loskomt.

Eerstens en boven alles: tegen pech kan je niets doen. Helemaal niets. Het was pech dat Levy Leipheimer op de plaats reed waar hij reed. Hetzelfde geldt voor Marc Lotz. Pech en niets anders dan dat. Armstrong had er kunnen rijden of Zabel of Hushovd. Maar Leipheimer en Lotz reden er, vielen, braken van alles en de Tour was voor de ploeg van Raas voorbij voordat ie begonnen was. Dat er daarna meegereden werd en sprokkelsucces het deel was voor deze toch vrij groots opgezette ploeg, is logisch, jammer en vraagt aandacht.

Om in het internationale wielrennen mee te doen vraagt een ruim sponsorbudget en vrij veel inventiviteit. De Rabo-cultuur heeft een zaak binnen haar cultuur die werkelijk opvalt in het wielrennen: netheid.

Die correcte manier van optreden is opvallend en zal, denk ik, de ploeg ooit nog eens de kop kosten. De sponsor eist een nette uitstraling. De manager, Jan Raas, dient dat te vertalen in aankoopbeleid en de ploegleiders, De Rooy en Van Houwelingen, stralen die bijna burgerlijk keurige correctheid ook uit in hun werk en doen en laten buiten de koers. Niets mis mee, want liever zo dan arrogant of volks of brutaal of weet ik wat.

Toch dient Raas de zaken nu stevig aan te pakken. De ploeg schreeuwt om een hardere ploegleider en de renners eisen bijna Frans Maassen als opperhoofd. Maar er is meer. Moet je met Leipheimer verder? Moet je de dure Hunter als knecht handhaven? Komen er sterke jongens als Hushovd en Mayo bij? Raas houdt, als gebruikelijk, zijn kaken op elkaar en dat siert hem. Ik legde hem de naam van de Noor Arvesen voor. ,,Nooit mee gesproken, nooit aan gedacht'', zei de Zeeuw en dan geloof ik hem.

Kijk, Rabo moet een beetje van dat hele nette imago af. Fatsoen, beschaving en netheid zijn belangrijke pijlers van ons bestaan, maar in het wielrennen gelden andere regels. Vandaar dat ik het wel denk en ook opschrijf: de Rabobank moet een tikje harder, gemener, slimmer, en slechter worden.

Om mee te komen in de top van de wielerwereld moet je artsen hebben die weten wat er kan en niet kan. Moet je connecties hebben in het peloton en moet je renners hebben die de intens doorleefde instelling hebben die Jan Raas vroeger zelf had: nors, hard, nukkig, gemeen als het moest, maar ook joviaal, open en vrijbuiterig.

Raas zal zijn ploeg om moeten timmeren en concessies moeten doen. Hij zal moeten ontslaan en hij dient renners met panache en gebundelde durf aan te trekken. De jaren van meerijden zijn voorbij, het wordt tijd eens te gloriëren.

De sponsor wil nog wel even doorgaan, maar ook bij de bankmeneren moet het besef ontstaan dat dat op deze voet niet al te lang meer gaat. De Raboploeg moet eens wat ballen tonen, moet de tanden laten zien, moet karakter naar boven halen, moet wat gemener gaan worden, moet eens van dat nette, burgertruttige imago af.

Topsport vraagt een beetje slechtheid, hoe maf dat ook mag klinken, maar het is wel zo. Slecht als in snel, brutaal en misschien ook wel slecht als in slecht. Dat moet die ploeg worden, een tikje slechter!

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden