Een tijdelijke baan, maar zeven weken werk is zeven weken werk

Corina van der Veen bleef vorige jaarwisseling binnen. Geen zin in bubbels en zoenen na haar ontslag bij V&D. Nu is de stemming beter. Ze werkt weer. Tot maart in elk geval.

Ergens deze zomer kreeg Corina van der Veen pijn in haar enkels. Na het opstaan daalde ze achterstevoren de trap af, andersom deed het te veel pijn. Het moest een effect zijn van een half jaar thuis zitten, stelde ze vast. Het lijf ging protesteren.


Van der Veen (51) is een van de tienduizend personeelsleden die op straat stonden toen warenhuis V&D op Oudejaarsdag 2015 failliet werd verklaard. Alsof er familie dood was gegaan, zo voelde het. Tweeëndertig jaar werkte ze in het warenhuis, in de filialen Hoorn en Leeuwarden. Voor Hoorn maakte ze eigenhandig paskamergordijnen.


Van der Veen probeerde bezig te blijven. Als altijd stond ze elke dag om zes uur op. Maar in plaats van naar het werk te gaan, maakte ze haar huis schoon. Een voor een de kamers door, ze had er alle tijd voor. Ze ruimde de spullen op van haar overleden moeder. Soms kwam ze tasjes tegen met oude V&D-logo's. Dan kwamen de gedachtes weer: hoe heeft het zover kunnen komen? Waarom is zo'n mooi bedrijf kapot gegaan? Kom ik op mijn 51ste weer aan het werk?


Op Facebook vertelden de V&D'ers elkaar hoe ze het maakten. Een collega uit Hoorn organiseerde een borrel om bij te praten, zoals een familie dat kan doen.


Van der Veen: "Mijn vriend heeft me geweldig opgevangen. Hij zei aldoor: Waar er deuren gesloten zijn gaan andere weer open." Negen maanden lang zocht ze naarstig naar zo'n deur. "Ik heb altijd gewerkt, ik kan gewoon niet zonder."


Aan de UWV-vacatures had ze weinig. "Ik kreeg ook vacatures voor monteur." Vijftig sollicitaties verstuurde ze. Naar Kruidvat, Action en andere winkels. Als ze al iets hoorde was het dat haar profiel te zwaar was. "Ik kon ook solliciteren naar een leidinggevende baan, zeiden ze, omdat ik bij V&D een tijd achttien meiden onder mij had, Ik wil geen leidinggevende baan."


Om iets om handen te hebben meldde ze zich voor vrijwilligerswerk bij een verzorgingshuis in de buurt. Meteen beginnen was er niet bij, er moest eerst van alles administratief worden geregeld. "Toen dacht ik: laat maar. Voor die zes uurtjes. Wil je de medemens helpen, moet je de halve wereld bewegen."


Dat ze sinds eind september bij MS Mode in Leeuwarden werkt dankt ze aan een buurvrouw die wist dat die winkel mensen zocht voor zeven weken, om de faillisementsverkoop van de modeketen te doen. "Van het ene failliete bedrijf naar het andere, maar ja, zeven weken werk was wel zeven weken werk." Binnen een etmaal was het rond, Van der Veen kon voor 24 uur per week komen. De zeven weken werden verlengd tot 1 maart. Van der Veen geniet, damesmode deed ze bij V&D ook: "Ik werk van tien tot zes en de dagen vliegen om. Ik heb leuke collega's. We moeten verkopen wat er nog is. Daar zit nog veel moois bij."


MS Mode maakt een doorstart. Van der Veen solliciteerde om te mogen blijven. Ze werd afgewezen. Toen er een externe werving kwam waagde ze opnieuw een poging: "Ik besloot gewoon nog een keer te solliciteren. Nu ging het via een spel met filmpjes en vragen als: Wat voor lichaamsvorm heeft deze klant? Hoe zou je haar aankleden? Het is nu afwachten, maar ik heb bericht gekregen dat ze onder de indruk waren van hoe ik dat spel had gedaan."


economie 17


Er blijft werk in de winkel

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden