Een stukje Suriname in Den Haag

Ze wonen er prachtig, daar aan de Regentesselaan. Toch dromen de Hindoestaanse bejaarden van de Haagse woongroep over thuis. ,,'s Morgens vroeg na het douchen lekker op je balkon zitten'', zegt mevrouw Ori vol verlangen. ,,In een zacht, fris windje luisteren naar de parkieten. En kletsen met voorbijgangers, want in Suriname is er altijd tijd voor een praatje.''

Maar net als de dertig andere bewoners van huize Shanti Bhawan peinst mevrouw Ori er niet over terug te gaan. Ze is gelukkig in wat zij haar 'stukje Suriname' in Nederland noemt. Ze woont er zeven jaar en is zelfs van de winter gaan houden.

Huize Shanti Bhawan is een van twintig woongemeenschappen voor ouderen in Den Haag. Het gaat goed met het groepswonen voor ouderen in Nederland. Steeds meer ouderen kiezen ervoor om samen in een huis te wonen. In het hele land zijn in de afgelopen vijftien jaar 149 woongemeenschappen gerealiseerd. En de wachtlijsten groeien.

In Den Haag staan 200 Nederlanders en 150 immigranten ingeschreven voor een woning in een ouderengemeenschap. ,,Het is aantrekkelijk omdat ze zelfstandig kunnen blijven wonen. Ouderen kiezen er zelf voor, zetten de projecten zelf op en beheren de woongemeenschappen ook zelf'', zegt de Haagse coördinatrice Rosemary Samadhan van de Vereniging groepswonen door ouderen.

Het groepswonen is in Den Haag uitgevonden. Wijlen Annie Hellendoorn zag vijftien jaar geleden een tv-documentaire over Duitse bejaarden die samen waren gaan wonen en stapte met een groepje ouderen naar de gemeente. Den Haag was in die jaren een grote bouwput, de stadsvernieuwing had in de oude wijken toegeslagen. ,,De gemeente zag wel in dat er ook iets moest worden gedaan voor de ouderen'', herinnert Samadhan zich. En ook de woningbouwverenigingen reageerden enthousiast op de plannen van de ouderen, die al een vereniging hadden opgericht.

Er kwamen prachtig verbouwde panden in de oude stadswijken. Santi Bhawan is er een van. In het woonblok heeft iedere bejaarde zijn eigen flat en die is heel wat ruimer dan de oude etagewoningen waaruit ze vertrokken. De bewoners wonen allemaal al zo'n 25 jaar in het Haagse Regentessekwartier. Ooit zijn ze Suriname 'ontvlucht', vlak voor de onafhankelijkheid in 1975.

In de gemeenschappelijke ruimte worden herinneringen opgehaald. ,,We waren bang voor de Creolen'', weet mevrouw Mangal. ,,We werden door de Nederlanders op het verkeerde been gezet. Ze zeiden dat de Creolen onze dochters zouden verkrachten als de Nederlanders eenmaal waren vertrokken.''

Dat was niet de enige reden waarom zo veel Hindoestanen gingen. ,,We waren bang dat het land ineen zou storten'', vertelt meneer Panday. ,,En dat is ook gebeurd.''

De Hindoestanen zwermden uit over Den Haag. Ze zagen elkaar terug in een vormingscentrum waar leden van de vereniging komen voor de test of zij geschikt zijn voor een woongroep. ,,Het voelde meteen weer zo goed tussen mijn eigen mensen'', glundert mevrouw Mahasing.

Niemand zal het zeggen, maar de meesten zijn blij dat ze niet meer bij hun kinderen wonen. In Shanti Bhawan hoeven ze geen ruzie te maken over de opvoeding van de kleinkinderen en kunnen ze doen wat ze willen.

,,Voor de kinderen is het net zo goed een opluchting als moeder of vader op zichzelf gaat wonen'', denkt coördinatrice Samadhan. ,,Die zitten vaak tussen twee vuren, tussen de kritiek van oma en de kritiek van haar eigen kinderen. Wie moet ze gelijk geven?''

De spanningen kunnen hoog oplopen, ook bij de grootouders. ,,Ze zijn oppassers, koken, vangen de kleinkinderen op. Maar oma's inbreng houdt op als de kinderen thuis komen. Ma, je bemoeit je te veel, krijgen ze te horen. In een woongroep kunnen ze hun eigen leven leiden.''

Maar dan moeten de ouderen wel goed ter been blijven en helder van geest, want een woongroep is geen verzorgingsflat. Buren helpen elkaar wel, als het maar niet uitdraait op 24-uurs verpleging, vertelt Samadhan. ,,Voor de bewoners is het heel verdrietig als het niet meer gaat. Uiteindelijk zijn het de kinderen of de huisarts die besluiten of ze naar een tehuis gaan.''

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden