Een stiekem Elfsteden-gevoel in het Westland

Vandaag willen de vrijwilligers graag televisiekijken, maar zondag wordt de Westland Toertocht weer georganiseerd en als het ijs meewerkt ook aanstaande vrijdag, zaterdag en zondag. De laatste informatie staat op Teletekst, pagina's 815 en 816. Wie geen medaille hoeft kan de route veilig doordeweeks schaatsen, zolang de vorst aanhoudt natuurlijk. Er staan goed opvallende richtingbordjes en er zijn maar weinig plaatsen waar gekluund moet worden. De vijf stempelposten zijn tevens startplaats. Er kunnen lussen van 15 kilometer worden geschaatst tussen Schipluiden, Wateringen en De Lier of tussen Schipluiden, Maasland en Vlaardingen. Wie alle stempelposten aandoet schaatst dertig kilometer, hoewel het bijgeleverde routekaartje suggereert dat de werkelijke afstand 35 kilometer is.

BAS DEN HOND

Wat doen mensen eigenlijk met zo'n medaille? Dragen ze 'm op hoogtijdagen? Spelden ze er een wandkleed mee vol om bij weg te dromen als buiten de mussen van het dak vallen? Ik hoef helemaal geen medaille, ik hoef nooit een medaille, maar ondertussen heb ik er tientallen in een of andere rommeldoos liggen en ook deze gaat toch weer met een tevreden zucht in de zak. Ik heb nou eenmaal die zeven gulden betaald omdat de Vlaardingse ijsclub dat verdient voor het uitzetten en beveiligen van de route, en dan krijg je nu eenmaal een stempelkaart en dat stempelen is natuurlijk toch ook wel heel aardig, geeft stiekem toch een Elfstedengevoel.

Helemaal vandaag, want op zeker moment schaats ik op de Zweth! Tegelijkertijd besef ik dan weer eens dat het niet voor iedereen weggelegd is om beginnend met de Zwette Friesland rond te schaatsen. Zo schuin tegen de noordoostenwind in, in de richting van het stempelpunt bij Wateringen, voelt een mens zich na vijf minuten opeens zo'n crack niet meer.

Maar dan ben ik al op een derde van de afstand en eigenlijk best tevreden hoe het gaat. De start was op de Vlaardingse Vaart. In de kantine van de kanoclub NATSEC zat een tweetal vertegenwoordigers van de ijsclub als een soort stembureau achter de tafel. Maar niemand heeft me opgeroepen, ik kom helemaal vrijwillig proberen 45 kilometer te schaatsen. Dan moet je het hele parcours doen en een stuk ervan opnieuw, legt het stembureau uit. En dat stuk moet dan maar niet het stuk naar Maasland zijn, want dat is met die wind nu erg zwaar, dat zul je wel merken.

Dat zou ik zeker merken, maar tot de Zweth was er in ieder geval geen vuiltje aan de lucht. Het dooiaanvalletje dat in noordelijker streken had gezorgd voor heel vervelend kwalsterijs, heeft het hier alleen bobbelig gemaakt, 'warme-voetenijs' dat op stukken met wind mee heerlijk roffelt onder de ijzers. En ondertussen kijk je uit over de weiden van Midden-Delfland, omzoomd door de bebouwing van Vlaardingen, Delft en Den Haag. Dat is schaatsen op zijn mooist: het vooruitkomen gaat bijna vanzelf en tijdens het navigeren over de scheuren kun je telkens even opzij kijken naar een door die lage zon prachtig gekleurd landschap.

Na Schipluiden komt er een spectaculairdere kluunpartij: een lage brug heeft gezorgd voor onbetrouwbaar ijs, maar de organisatie voelde er kennelijk ook niet voor om iedereen die weg over te laten steken. Dus is er een soort brug-onder-de-brug gebouwd, een lang plankier dat je gebukt moet nemen. Verrassend genoeg kluunt het heel comfortabel: er is een lage leuning bij en daardoor kom je precies in de goede houding.

Daarna komt dan de Zweth naar Wateringen. Even moeilijk, maar daarna krijg je een turbo-traject naar De Lier. Met de wind mee, over smalle vaarten, door een landschap dat zo dicht bij Den Haag een onwerkelijk mengsel oplevert van traditionele landbouw, intensieve agrobusiness, wegen, pijpleidingen en kantoorboel aan de horizon. Dichter bij De Lier wordt het weer echt een kassenlandschap. Vanaf de vaart kijk je al die tuinders wel in hun achtertuin, wat een heel andere, groenere, indruk geeft dan wanneer je al die bedrijven vanaf de weg ziet.

Terug naar Schipluiden. En dan richting Vlaardingen alweer, maar eerst nog dat ommetje naar Maasland dat zo zwaar schijnt te zijn. Nou, dat klopt. Eerst brengt de wind je er in een ommezien naartoe. De zon pal in het gezicht, het ijs als een glinsterend zwart raadsel voor je, scheuren en drempels die je pas op het laatste ogenblik ziet en al die tijd de gedachte: heerlijk, maar moet ik dit stuk ook weer terugdoen?

Jazeker, en dat betekent bijna een half uur opboksen tegen diezelfde wind, die perfect in het verlengde van de vliet waait. Verstand op nul, niet kijken naar al die kerels die van plan zijn dat stuk in een kwartier te scheren, probeer er nog wat lol in te hebben, kijk eens achterom hoe ver je al bent. Uiteindelijk zie je in de verte kleine poppetjes de vliet oversteken: daar is de Vlaardingse Vaart weer, de terugkeer van normale omstandigheden.

En in Vlaardingen zit het stembureau klaar met het stempel. U stopt hier? Ja, toch maar wel. Pats zegt het stempel nog een keer, nu op het aankomsthokje. De medaille van 30 kilometer is echt heel lelijk. Maar je krijgt er ook nog een aardig pennetje bij. Thuis willen ze er vast wel even naar kijken.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden